The Kills (AB)

Alles jeukt, je dorst krijg je maar niet gelest en je kan geen halve minuut stilzitten? Ah, het overkomt ons allemaal: de saturday night fever. Hét medicijn: een sixpack en een anderhalf uur The Kills. Op doktersvoorschrift!

‘You are a fever. You are a fever. You ain’t born typical,’ zongen Jamie ‘Hotel’ Hince en Alison ‘VV’ Mosshart in ‘U.R.A. Fever’ terwijl ze elkaar intens in de ogen keken. Al was The Kills vijftien jaar geleden nog een van de véééle groepjes die de garagerockplaag toen had voortgebracht, anno 2018 is het duo inderdaad atypisch: een van de weinige nog relevante en actieve rock-‘n-rollgroepen uit de eenentwintigste eeuw. Wat hebben zij wat zo weinig anderen hebben? Chemie. Alison en Jamie zijn als vuur en ijs. Belle en het Beest. Blondie en Lou Reed. De schone blonde en de oude karakterkop. En ook: de onstuimige Amerikaanse frontvrouw en de norse Britse gitarist. Samen zijn ze beter dan apart en dat beseffen Hotel en VV maar al te goed.

We kregen nauwelijks ademruimte in de AB. The Kills zwierde de ene na de andere splinterbom de volgepakte zaal in. De ruwe en uitgebeende drums klonken als tikkende klokken die aftelden tot het moment van uitbarsting. Alison banjerde het hele optreden onrustig over het podium als een bloeddorstige leeuwin, tanden bloot en ogen wijd open. En Jamie’s gitaarriffs waren gemarineerd in bier en postcoïtaal zweet. Achter de begeleidingsband hing dan ook een doek met niet één, niet twee, maar dríé uitbarstende vulkanen.

Tijdens de smeulende bluessong ‘Kissy Kissy’ – al vijftien jaar oud! – gingen Jamie en Alison al kreunend in duet. ‘Fried My Little Brains’ deed juist dat. ‘Black Balloon’ klonk als een sinister kinderwijsje. ‘Baby Says’ blijft hun mooiste nummer: een klauwende gitaar, diepe bassen, een zwevend refreintje. En in nieuwtje ‘Doing It To Death’ speelde Jamie een zinderende gitaarriff boven bubbelende elektronica.

Ah ja, The Kills hebben twee jaar geleden dus een nieuwe plaat uitgebracht. ‘Ash & Ice’, zo heet-ie. Hun minste werk tot dusver, wat vooral tijdens het lawaaierige ‘Impossible Tracks’ en het bizarre ‘Siberian Nights’ duidelijk werd. In beide songs experimenteerden Alison en Jamie op de koop toe met elektronica, wat weinig meer dan een beetje gebliep en geblop opleverde. Maar ‘Doing It To Death’, ‘Hard Habit To Break’ en het akoestische ‘That Love’ mogen van ons part in de vaste kern blijven zitten – drie goals op acht doelpogingen, daar zou Martínez maandag blij mee zijn.

De set van The Kills bleef voortdurend nét onder het kookpunt, tot ‘Pots And Pans’ de boel finaal deed ontploffen. De song begon nog verleidelijk. Jamie en Alison zongen samen over een uitdovende relatie terwijl hij zijn gitaar sensueel streelde. ‘Ain't enough salt in the ocean/ That cares enough to keep you floating.’ Waarna het tempo versnelde, Alison op een drum begon te kloppen, Jamie zijn gitaar mismeesterde en de song als een auto met platte banden en zonder remmen steeds sneller de heuvel afdonderde. De uiteindelijke crash was niets minder dan fenomenaal.

De resterende songs voelden als een bonus. Alison speelde op haar eentje ‘That Love’. ‘Love Is A Deserter’ uit 2005 werd aangekondigd als een bedankje voor alle fans die hen al van in het begin volgen. En met de pas uitgebrachte covers ‘Steppin’ Razor’ (Joe Higgs) – The Kills gaat reggae – en ‘List Of Demands’ (Saul Williams) – The Kills gaat hiphop – sloot het duo met gusto af.

Een killer van een optreden. Ik weet het, flauw woordgrapje, dat kan beter. Maar ah, het overkomt ons allemaal: de sunday blues.


Quote

‘We doen dat elke avond, gewoon om te bewijzen dat we live spelen,’ zei Jamie nadat hij en de drummer tegelijk een andere song hadden ingezet. Clever!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234