null Beeld

The Kills - Ash & Ice

Vijf lange jaren zaten er tussen ‘Blood Pressures’ en opvolger ‘Ash & Ice’: nooit eerder was het zo lang wachten op een nieuwe van The Kills. Maar wie de omstandigheden kent, zegt: dat valt eigenlijk nog mee. Jamie Hince, de man met de gitaar, moest tot vijf keer toe geopereerd worden aan de hand (links of rechts, dat weten we niet, maar om gitaar te spelen heb je ze allebei nodig, tenzij je Angus Young heet).

Helemaal verholpen was het na die vijf operaties niet, Hince hield er een voor eeuwig beschadigde vinger aan over en werd gedwongen de gitaar helemaal te herbekijken. Al revaliderend trok hij door Rusland met de Trans Siberian Express, op zoek naar inspiratie, maar die kwam gek genoeg pas toen hij weer thuis was en op een feestje iemand een askegel in een cocktailglas zag aftippen: ‘Ash & Ice’, de titel voor de nieuwe plaat was er. Op de muziek was het wachten tot Alison Mosshart, de zingende helft van The Kills, klaar was met haar verplichtingen bij The Dead Weather.

‘Ash & Ice’ werd opgenomen in de Electric Lady Studios in New York en in een huurhuis ergens in Los Angeles. John O’Mahony – bekend van zijn werk met LCD Soundsystem, The Cribs en The Strokes – zat samen met Hince achter de knoppen. De hoes breekt met de stijl die we van The Kills gewoon zijn: de groezelige polaroids en punkcollages hebben plaatsgemaakt voor een gestileerd ontwerp in zwart en goud.

U merkt vast dat wij redelijk hard rond de pot aan het draaien zijn – iets waarvoor wij een uitstekende reden hebben: het is ons namelijk niet geheel duidelijk of ‘Ash & Ice’ nu een goeie plaat is, dan wel één met een handvol beresterke songs en een hoop vulsel. Albumtracks geven hun subtiele geheimen vaak pas later bloot, maar wij vrezen voor het laatste.

In ieder geval: opener en eerste single ‘Doing It to Death’ is zo’n beresterke song. Een kille drumcomputer en wat eighties-keyboards beloven iets radiovriendelijks, maar al snel blaast Hince er een geweldig vuile riff doorheen. Het klinkt als een tip voor al wiens gitaarspel wat in het slop zit: een vingeramputatie kan wonderen doen.

Nog een topper: ‘Hard Habit to Break’. Tribale olievaten geflankeerd door een kurkdroge 808 snare, Hince die wat funkblues uit de pols schudt, en Mosshart die kampt met een slechte gewoonte van vlees en bloed – haar favoriete onderwerp.

In ‘Days of Why and How’ wordt met dezelfde ingrediënten een versnelling lager geschakeld, en in ‘Hum for Your Buzz’ wordt alles overboord gegooid, behalve de gitaar en de stem (halverwege komt er nog iemand met een tamboerijn doorheen kletsen, maar dat kunnen net zo goed de buren geweest zijn). Het levert een akelig trage punkblues op, met de beste ontstemde gitaar van het jaar.

Daartegenover staan, onder andere, ‘Siberian Nights’, een vlees-noch-visje met echte drums en een ongeïnspireerde bas, de overbodige pianoballade ‘That Love’, ‘Impossible Tracks’ (dat klinkt als New Order met een handdoek erover), en het op een half degelijke riff en niet veel meer voortstrompelende ‘Black Tar’.

Afsluiter ‘Whirling Eye’ is wel nog goed, maar helemaal LCD Soundsystem. En die bestaan zelf weer, en staan in augustus net als The Kills op Pukkelpop. Deze was lang geleden: en u?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234