The Kills - Blood Pressures

Altijd, maar dan ook altijd als er kritiek op The Kills
is, komt die hierop neer: te veel stijl, te weinig inhoud. Het is het soort kritiek waar wij een zorgvuldige doordachte en uitermate genuanceerde mening over hebben, die samengevat kan worden in twee woorden: fuck off.

Wat verlangen sommige mensen toch van rockhelden? Dat ze gewóón zijn, zoals uw buurman en buurvrouw? Dat ze over de toestand in Libië zingen, of over het regenwoud? Dat ze zevenentachtig toonladders in één minuut kunnen spelen?

Nogmaals: fuck off. De basale muziek van The Kills gaat over sex (ja, sex met een x graag - seks is voor ambtenaren, en voor types die roze sokken dragen), over passie, haat, vechten, opwinding en kicks, en eventueel ook over de blues achteraf - over alles waar goede rock-'n-roll moet over gaan, dus.

En Jamie Hince
en Alison Mosshart
zijn rock-'n-rollhelden zoals wij ze graag hebben: ze zien er allebei belachelijk goed uit, zijn écht gepassioneerd door hun vak, en geven adrenalinerijke optredens die nooit minder dan uitstekend zijn. En - let nu even op, Julian Casablancas
- ze spelen niet dat ze extreem cool zijn, neen, ze zijn gewoon extreem cool.

'It's not the door you're using, it's the way you're walking through it'zingt Mosshart in 'Heart Is a Beating Drum'
, en gelijk heeft ze: stijl is alles. Als iemand weet hoe ze door een deur moet binnenkomen, is zij het overigens wel, zo hebben we onlangs live mogen meemaken: halleluja, wat een vrouw!

En voor we het vergeten: The Kills zijn er met extreem beperkte middelen (één oude ritmebox, twee gitaren en twee stemmen) in geslaagd al drie geweldige platen te maken. Dat die minimale formule geen gevangenis hoeft te zijn, bewijzen ze met hun opnieuw sterke vierde, 'Blood Pressures'
.

Jazeker, met het machtige 'Future Starts Slow'
lijken ze nog even gewoon de draad op te pikken waar ze hem na 'Midnight Boom' in 2008 hadden laten liggen, maar met na die opener waaiert de plaat al snel in de meest uiteenlopende richtingen uit.

Voor de - sterke - single 'Satellite'
hebben ze hun klank bijvoorbeeld met een stevig shot reggae geïnjecteerd (oké, witte reggae, en gespeeld op de wijze van The Kills, maar toch: reggae!), terwijl 'You Don't Own the Road'
dan weer funk is (oké, witte funk, en gespeeld op de wijze van The Kills, maar toch: funk!). Er is ook de zeer fraaie, door Hince gezongen ballad 'Wild Charms'
, die op een soloplaat van John Lennon
kunnen staan.

En op 'The Last Goodbye'
wordt het vertrouwde Kills-terrein zelfs helemaal verlaten: 't is een simpel maar adembenemend mooi walsje, waarin Mosshart de perfecte toon treft. Tussen haakjes: The Kills zijn compleet gek als ze 'Baby Says'
weldra niet als single uitbrengen, want 't is een zowat perfecte alternatieve popsong, die in onze ideale wereld de hele dag in heavy rotation uit de radio zou komen. Blondie
voor het jaar 2011, zeg maar.

En met afsluiter 'Pots and Pans'
(het achtste hoogtepunt op elf songs) grijpen ze toch nog één keer naar de winnende formule van 'Keep on Your Mean Side'
, hun ondertussen al acht jaar oude debuut: een magistrale, hypnotiserende mix van The Velvet Underground
, stokoude blues en heel veel cool.

Groepje om van te houden, plaat om van te houden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234