null Beeld

Thé Lau - Platina blues

Ik ga ervan uit dat u weet wat er met Thé Lau aan de hand is. Met The Scene heeft hij een afscheidstournee door België en Nederland afgewerkt, hij is bezig aan een laatste grote roman, en hij heeft ook nog een soloplaat gemaakt, ‘Platina blues’. Geen verzameling popsongs, maar een muziekstuk: veertig minuten woord en geluid, zonder songtitels, opgedeeld in vier hoofdstukken. Een ostinato heet het officieel, letterlijk vertaald: hardnekkig. Iets wat maar niet weg wil gaan, steeds weer terugkomt. Het heeft heel lang geduurd voor ik op play heb gedrukt. Maar a man’s gotta do what a man’s gotta do, vraag maar aan Thé.

Al na anderhalve minuut ben ik aan een eerste whisky toe, net nadat Thé binnen het vocale bereik dat hem nog rest zijn eerste zinnen heeft gezongen: ‘Ik ga nu slapen / Mij wacht de nacht / En ik kan niet wachten / Op wat me wacht’. Een brommende cello heeft de zaak in gang gezet, bijgestaan door een piano die sporadisch tedere noten laat vallen, als verzachtende druppels uit een infuus. ‘Platina blues’ speelt zich af tussen één en zes uur ’s nachts, in kamer tien op de vijfde etage van een ziekenhuis. Thé kijkt uit het raam en droomt dat hij droomt. Buiten regent het, maar ook binnen ontkom je er niet aan. ‘Ik zwerf in mijn dromen en mijn dromen zijn verboden voor de dood’. Van de cello uit de aanzet geraken we niet meer af, zeurderig doordrammend op één noot tekent ze voor het muzikale ostinato, steeds aanwezig op de achtergrond, soms de aandacht helemaal opeisend. Getoonzette personificatie van het ziektebeeld.

Tekstueel probeert Thé al zingend de zinnen te verzetten – ‘Ik hoor de stemmen van engelen / zingen in mijn oor’ – maar ook hier is geen ontkomen aan wat maar niet weg wil gaan: ‘De dood is op jacht naar mij / De vuile uitzichtloze dood / De kale haveloze dood / De dood, de dood, de dood, de dood‘. En steeds weer diezelfde, wederkerende regel, ‘Ik ga slapen’, ingegeven door de naald in zijn arm, de morfine in zijn aderen.

Gelooft u mij nog als ik zeg dat ‘Platina blues’ niet over de gehele lijn een sombere, drukkende plaat is? De piano die af en toe een valse noot door de vingers laat glippen wijst op leven en menselijkheid, en de venijnige gitaaruithalen die volgen op de gebeten zinnen ‘Hij is uit op mijn leven, maar mijn leven wijst hem af’ laten vechtlust horen.

Ik geloof niet in God, ik geloof niet in Jezus, niet in The Beatles, Elvis of Zimmerman. En ik geloof niet in Freek de Jonge. Er is geen leven na de dood. ‘Platina blues’ eindigt abrupt. Zoals het altijd gaat, in droom en in werkelijkheid. De fles is leeg en het is gestopt met regenen.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234