The legend of Nicolas Cage: de vijf beste en slechtste films van het filmicoon

Hoe zou het eigenlijk zijn met Nicolas Cage? Wel: prima! Met ‘Mandy’, waarin hij de rol speelt van een houthakker die wraak neemt op de schoften die zijn lief hebben gefolterd, heeft Cage eindelijk nog eens een film gemaakt die momenteel zowaar in enkele Belgische bioscoopzalen wordt vertoond.

'Het enige wat men als toeschouwer kan doen, is in opperste fascinatie toekijken naar de manier waarop Cage een echte, levende kakkerlak van de kookplaat plukt en opsmikkelt'

En dat was alweer geleden van ‘Snowden’, waarin Cage overigens slechts een bijrol speelde. Bikkelhard feit: van de 18 meestal lamlendige films waarin Cage de afgelopen 5 jaar heeft meegespeeld, zijn er 16 – wij herhalen: 16! – recht naar het vagevuur van de dvd’s en de streamingdiensten gegaan.

En dus dringt de vraag zich op: hoe komt het toch dat de man, die ooit een Academy Award won voor ‘Leaving Las Vegas’, de stinkerds tegenwoordig zósnel aan elkaar rijgt dat zelfs Usain Bolt hem niet kan volgen? Simpel: omdat hij de poen nodig heeft. Cage torst sinds 2007 een belastingsschuld van miljoenen dollars, wat maakt dat hij financieel ei zo na aan de grond zit.

En toch, ondanks het beklagenswaardige feit dat Cage in amper 10 jaar tijd in Hollywood van de top van de A-list naar de onderste regionen van de shitlist is gezakt, mag de acteur nog steeds een icoon worden genoemd. Het bewijs: het filmfestival van Leiden organiseert dit weekend een heuse Nicolas Cage-marathon, bestaande uit vijf door hemzelf geselecteerde films die naar eigen zeggen veel voor hem betekenen. Voor ons een uitstekende gelegenheid om uit te pakken met onze eigen Nic-a-thon: ziehier de vijf beste én de vijf slechtste vertolkingen van Nicolas Cage!


DE 5 BESTE

1 LEAVING LAS VEGAS (1995)

De Oscar die hij in 1996 kreeg voor zijn vertolking in dit zielsaangrijpende drama van Mike Figgis, was volledig verdiend. Als Ben, de zuiplap die genoeg heeft van het leven en zichzelf heel bewust de dood indrinkt, levert Cage niets minder dan een krachttoer. Elke professionele acteur zal u kunnen vertellen dat er in het vak niets moeilijker bestaat dan het vertolken van een dronkaard: voor je het weet ga je er hopeloos over en zit je voor de lens zomaar wat te lallen. Maar Cage doet het geweldig: zelfs wanneer hij in oncontroleerbare spasmen losbarst, omdat zijn lijf dringend drank nodig heeft, is hij perfect geloofwaardig.

2 ADAPTATION (2002)

In de filmwereld staat Cage alom bekend als de specialist van de manische woede-uitbarstingen (de zogenaamde ‘Cage Rage’-scènes) en de uitzinnige monologen. Zijn dubbele vertolking in het heerlijk frisse en buitengewoon originele ‘Adaptation’, waarin hij zowel de rol vertolkt van de schrijver Charlie Kaufman als van diens tweelingbroer Donald, vormt een prachtige uitzondering op die regel: zelden acteerde hij meer ingetogen, en zelden greep hij dieper in het gemoed.

3 WILD AT HEART (1990)

Dit meesterwerkje van David Lynch – de Gouden Palm-winnaar van 1990! – staat bol van de legendarische Cage-momenten. Cage die in de openingsscène een sigaret tussen zijn lippen steekt nadat hij iemand tot pulp heeft geslagen; Cage die loos gaat op ‘Slaughterhouse’ van metalband Powermad; Cage die in een dancing afrekent met een punk en vervolgens een ontroerende versie van ‘Love Me’ van Elvis ten gehore brengt: zalig. En dan hebben we het nog niet gehad over het onvergetelijke ‘This is a snakeskin jacket!’-moment!

4 MATCHSTICK MEN (2003)

Net als Spike Jonze, de regisseur van ‘Adaptation’, is de grote Ridley Scott één van de weinige cineasten die erin slaagden om de zinneloze maniak in Cage te bedwingen en om hem naar een écht mooie prestatie te stuwen. Cage speelt Roy, een aan het syndroom van Gilles de la Tourette lijdende man die op een dag verneemt dat hij een veertienjarige dochter heeft. Zoiets sméékt om een manische vertolking, zou je denken, maar Cage zet Roy warempel op ingetogen wijze neer als een ontroerend personage dat het slachtoffer wordt van een zwendel.

5 THE BAD LIEUTENANT: PORT OF CALL – NEW ORLEANS (2009)

In deze film, die overigens niets te maken heeft met de ‘Bad Lieutenant’-film met Harvey Keitel, speelt Cage, zoals alleen hij dat kan, een flippende, met een slechte rug rondmankende junkie-flik-uit de hel die oude vrouwtjes martelt door hun zuurstofslang dicht te knijpen. De befaamde crackscène, die overigens door de acteur helemaal werd geïmproviseerd, maakt evenwel duidelijk dat de grens tussen fantastisch acteren en beroerd acteren in zijn geval eigenlijk onbestaande is. Wat ons brengt bij:


DE 5 SLECHTSTE

1 ARSENAL (2017)

Fluit uw maats bijeen, sleep er een bak bier bij, en kijk gezamenlijk naar deze lamlendige low budget-misdaadfilm waarin Cage – ahum – ‘schittert’ als mafiabaas Eddie King. Op die manier kunt u, ten einde het verwerkingsproces te bespoedigen, uw opgelopen trauma achteraf meteen in de groep gooien. We geven het u op een briefje: u zal met opengeklapte kaken zitten kijken naar de scène waarin Cage op bloederige wijze afrekent met de gangster die hem zonet wilde afknallen. Let op het in slow motion rondzwiepende haarstukje!

2 VAMPIRE’S KISS (1988)

Men zou het een surrealistische vorm van overacting kunnen noemen, maar voor wat de relatief jonge Cage in deze komisch bedoelde horrorfilm van Robert Bierman laat zien, bestaan in werkelijkheid eenvoudigweg geen woorden. U moet met uw eigen ogen zien hoe Cage hier gestalte geeft aan een man die denkt dat hij in een bloedzuiger verandert, en al doende alle artistieke regels van het acteervak aan zijn laars lapt. Het enige wat men als toeschouwer kan doen, is in opperste fascinatie toekijken naar de manier waarop Cage op een bepaald moment een echte, levende kakkerlak van de kookplaat plukt en opsmikkelt. Zoiets zien we zelfs Christian Bale niet doen.

3 THE TRUST (2016)

Weet u wat het is? Zelfs wanneer hij reteslecht staat te acteren, is hij eigenlijk fantastisch. Ziedaar meteen ook de essentie van het fenomeen Nicolas Cage. Kijk maar eens naar deze uiterst mottige misdaadfilm over twee flikken die de brandkast van een drugsdealer proberen te kraken, en dan vooral naar de scène waarin Cage onophoudelijk ‘Open it! Open it! Open it!’ staat te tieren. Het is een scène die erg hoog scoort op de Cage Rage-meter, en voorts zijn we er niet helemaal zeker van of de doodsangst op het gezicht van zijn tegenspeler helemaal gespeeld is.

4 LEFT BEHIND (2014)

Vanuit je sofa kijken naar Nicolas Cage in het überkleffe drama ‘Left Behind’ is alsof je vanop veilige afstand naar een natuurramp zit te kijken. Om Cage, die hier een piloot vertolkt, een groep angstige vliegtuigpassagiers te zien toespreken, of om hem in een zogeheten ‘dramatische scène’ met zijn dochter te zien telefoneren (‘I want you to know how much I love you!’): uw tenen zullen zich recht door het dak van uw huis krullen. De plot lijkt wel op een katholiek geïnspireerd doorslagje van de briljante televisieserie ‘The Leftovers’: als bij toverslag worden alle Christenen ter wereld – we verzinnen niets! – ten hemel opgenomen. Het enige wat op aarde overblijft, is de satanisch slechte vertolking van Cage.

5 THE WICKER MAN

Ook in deze bedroevende remake van de Britse cultclassic uit 1973 zien we hoe Cage de grenzen tussen waanzin en genialiteit aftast. Cage kruipt in het vel van een flik die op een afgelegen eiland op zoek gaat naar een spoorloos verdwenen meisje en daarbij stoot op een groep rare eilandbewoners die macabere plannen met hem hebben. De folterscène waarin het hoofd van Cage gevangen wordt gehouden in een soort bijenkooi (te zien in de ‘extended version’ van de film en natuurlijk ook op YouTube), is intussen uitgegroeid tot één van de populairste Internet-memes ooit: ‘Oh no! Not the bees!’ Uitgerekend die scène maakt duidelijk dat Cage altijd een genot is om naar te kijken, zélfs wanneer hij ongelooflijk slecht is. Dit is wat in de filmwereld alom bekendstaat als ‘Het Nicolas Cage Effect’. Wat ons tot de merkwaardige conclusie brengt dat zijn vijf slechtste vertolkingen op de één of andere manier ook zijn vijf allerbeste zijn. We houden van je, Nic.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234