null Beeld

The Libertines - Anthems for Doomed Youth

Er zit een vieze, besmuikte cynicus in ons – wij mogen Hugo zeggen – die weinig verwacht had van de nieuwe van The Libertines. Pete Doherty en Carl Barât, dat zijn in 2015 toch twee volgevreten has-beens die in geen jaren een deftige plaat van dichtbij hebben gezien en nu alleen nog onder de aandacht komen omdat ze vróéger goed waren? En wat kan een mens verwachten van een jarenlang van elkaar vervreemd gezelschap dat – hun woorden – opnieuw is samengekomen voor de aandacht, de roepies en de groupies?

En toch. Elf jaar na ‘The Libertines’ (één van de spannendste platen van 2004) heeft de groep ‘Anthems for Doomed Youth’ uitgebracht, het gebundelde resultaat van schrijfsessies in Thailand en opnames met Ed Sheeran-producer Jake Gosling. Het is niet de meest gedurfde plaat van het jaar, niet de meest ontroerende en niet de wildste, maar misschien wel de eerlijkste. En ze is bovendien aanbevelenswaardig om alle juiste redenen. Perfect is ‘Anthems’ niet, maar er zit léven in – ook als er over de dood gezongen wordt. Er is elders al perfectie zat.

Als Piet en Karel in eigen boezem kijken, gebeurt dat oprecht – zoals in de exotische rocker ‘Gunga Din’: ‘Woke up again, to my evil twin / The mirror’s fucking ugly / And I’m sick and tired of looking at him’. Het refrein klinkt alsof het een neut te veel op heeft, en ook door hooligans meegezongen kan en zal worden, maar voor één keer stoort dat niet.

Er staat één teruggevonden track op ‘Anthems’: de pianosong ‘You’re My Waterloo’ was er ook al in 1999, en verkent de in die tijd ontluikende vriendschap tussen Doherty en Barât. Geschreven toen ze zelf nog ‘doomed youths’ waren, en prima stuff – maar ze haalt onze top vijf van deze plaat niet. Meer echo’s van vroeger: de doorleefde teksten, de vaststelling dat het oude Engeland nog steeds de voornaamste protagonist van hun verhalen is en, zoals eerder vermeld: de aangehouden kwaliteit.

De verrassendste verwezenlijking: The Libertines slagen er anno 2015 in geen parodie van zichzelf te worden – zelfs als ze over hun eigen legendarische ruzies zingen. Ze nemen op gepaste wijze afstand van het verleden: niet te bruusk, nooit krampachtig, wel gedecideerd en organisch. Het is nog steeds gitaarmuziek, maar met genoeg variatie. Neem ‘Glasgow Coma Scale Blues’: tegelijk een aandoenlijk in elkaar gesmeerd rommeltje en zeer gefocust, een meezinger én een subtiele hoofdknikker, en als je de chaos voor lief neemt ook een prachtsong. Het zijn bovendien nog eens échte meppen die uitgedeeld worden in ‘Belly of the Beast’ – niet het vruchteloze geklauw dat je van andere vergrijsde wildebrassen krijgt (zie: The Prodigy, Beady Eye en Iron Maiden). En we vergeten het afsluitende ‘Dead for Love’ bijna, over de eerder dit jaar tragisch overleden vriend Alan Wass, dat bijna terloops uitgroeit tot een desolate sleper van epische proporties.

Kort, want we moeten Hugo nog voederen: ‘Anthems for Doomed Youth’ klinkt zoals een comeback van The Libertines had moeten klinken. Of zeg het zo: Barât en Doherty hebben samen eindelijk nog eens een steengoede plaat gemaakt. Kijk eens aan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234