null Beeld

The Limits of Control

'The Limits of Control', zo heet de nieuwe van Jim Jarmusch. 't Is een erg mooie titel (ontleend aan een essay van William S. Burroughs over het fenomeen mind control), maar de film stelt diep teleur. We blijven Jarmusch een geweldige cineast vinden, maar deze keer botst The King of Cool knalhard tegen de limietpalen van zijn eigen minimalistische aanpak. Het moest er ooit eens van komen.

De imposante Isaach De Bankolé is Lone Man, een mysterieuze, in modieuze kostuums gestoken gangster die met een vliegtuig van Air Lumière (!) naar Madrid vliegt. Wat Lone Man daar komt uitvreten blijft lange tijd een raadsel, maar de man is duidelijk gehecht aan rituelen: hij doet elke ochtend aan tai chi, zijn ontbijt bestaat uit een enkele peer, en in het lokale café bestelt hij steevast twee espresso's, in twee verschillende kopjes. Ondertussen duiken er, als in een hoogst bevreemdende running gag, met de regelmaat van een klok geheimzinnige boodschappers op, die hem onveranderlijk begroeten met '¿Usted habla español?' en hem vervolgens een luciferdoosje van het merk Le Boxeur toeschuiven. O ja: in de achtergrond zweeft aldoor een zwarte helikopter, en in de hotelkamer van Lone Man verschijnt plots een blote vrouw. Opmerkelijk: de borsten van die schoonheid zijn allesbehálve minimalistisch.

De ijlpoëtische atmosfeer; de kurkdroogkomieke humor; de weemoedige bries; de solitaire hoofdfiguur: 'The Limits of Control' is vintage Jarmusch, maar deze keer raakten we met de beste wil van de wereld niet in het juiste ademritme. Tot op het eind bleven we hopen dat er - zoals bij 'Broken Flowers' - alsnog een golf van melancholie naar binnen zou komen gutsen, maar: nada. Ook de cameo's van John Hurt, Tilda Swinton, Gabriel García Bernal en Bill Murray vallen dik tegen - hun gastrolletjes zijn even zielloos als de spasmen van een comapatiënt. Alleen de mooie fotografie van tovenaar Christopher Doyle brengt soelaas.

Jarmusch himself bestempelt 'The Limits of Control' droogweg als een 'actiefilm zonder actie'. Hij wou, zo vermoeden we, aantonen dat (en hier komt Burroughs weer piepen) u en ik íéts te veel onder de invloed staan van de mind control door Hollywood; dat we in de loop der tijd íets te fel verslaafd zijn geraakt aan Amerikaanse formats en aan narratieve ingrediënten als plot, actie, climax en ontknoping. Point taken, beste Jim, maar mag het volgende keer toch weer íétske meer zijn?

Bekijk de trailer

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234