null Beeld

The Monkees - Good Times!

In muziekdocumentaires vind ik Micky Dolenz altijd een verademing. Omdat hij eerlijk is, en in zekere zin een buitenstaander die er in de woelige sixties en seventies middenin zat. Dolenz was één van de zangers van The Monkees, en niet veel meer dan dat. Dolenz kwam binnen als de songs al geschreven en opgenomen waren, zong en ging weer weg. Pas als het feestje begon, was hij daar weer.

Even recapituleren. The Monkees waren het geesteskind van Bert Schneider en Bob Rafelson – de eerste overleed in 2011, de tweede is 83 – die als jonge honden in de jaren 60 en 70 verantwoordelijk waren voor enkele van de alternatiefste meesterwerken die Hollywood heeft voortgebracht. ‘Five Easy Pieces’ is van hen, alsook ‘The Last Picture Show’ (met Peter Bogdanovic in de regisseursstoel) en ‘Easy Rider’ (het regiedebuut van Dennis Hopper). En ‘The Monkees’ dus, aanvankelijk een tv-serie. Maar The Monkees gingen ook platen opnemen, en bleven dat doen toen de serie al lang dood en begraven was.

Op hun hoogtepunt verkochten ze meer platen dan The Beatles en The Rolling Stones samen. Alleen: behalve zingen deden The Monkees niets. Hun songs werden geschreven door grootheden als Neil Diamond (‘I’m a Believer’) en John Stewart van The Kingston Trio (‘Daydream Believer’) en hun platen werden grotendeels ingespeeld door de fenomenale Wrecking Crew (de groep verantwoordelijk voor Phil Spectors Wall of Sound en de afgelopen weken uitgebreid aan bod in deze kolommen).

The Monkees bleven occasioneel bestaan met hier en daar een optreden en een plaat, maar trokken in 2011 ineens weer voluit op tournee. En nu is er ook een nieuwe plaat: ‘Good Times!’ Laat mij u alvast het slechte nieuws meegeven: The Wrecking Crew is er niet meer bij. Zij worden vervangen door Adam Schlesinger, Jody Porter en Brian Young van Fountains Of Wayne. Not the same, maar na een paar luisterbeurten stoort het nauwelijks nog, omdat Schlesinger – die ook de productie voor zijn rekening nam – in het diepst van zijn gedachten zelf een Monkee is. Dat blijkt helemaal uit het door hem geschreven ‘Our Own World’, een song zo vintage sixties dat wij er spontaan olifantenpijpen van kregen.

De songleveranciers zijn net als vroeger niet van de minsten. Opener en titeltrack ‘Good Times’ is van Harry Nilsson – opgenomen in ’68 maar toen niet afgewerkt. Andy Partridge van XTC werd ingeschakeld voor ‘You Bring the Summer’, Rivers Cuomo leverde de bijzonder aanstekelijke zomersingle ‘She Makes Me Laugh’, dat echo’s van Mike Oldfields ‘Moonlight Shadow’ bevat.

Een song die destijds enigszins begrijpelijk op het schap is blijven liggen, is ‘Love to Love’ van Neil Diamond. Hier wellicht in opgesmukte vorm heropgepikt omdat het de enige manier was om Davy Jones’ stem van over het graf te laten weerklinken (Jones overleed in 2012). ‘I’m a Believer’ it ain’t, laat staan ‘Sweet Caroline’. Ook Noel Gallagher en Paul Weller vallen door de mand met het veeleer op experimentele Beatles-maat geschreven ‘Birth of an Accidental Hipster’, maar het mooiste zit op ‘Good Times!’ helemaal in het staartje. ‘I Wasn’t Born to Follow’ van Gerry Goffin en Carole King: ook oud, maar dit keer wel zeer terecht uit de vergeetput geplukt. En dan ‘I Know What I Know’, een pianoballade van Michael Nesmith, die ervoor zorgt dat de beste song op een Monkees-plaat eindelijk van een Monkee komt. Zoete wraak. Fijne plaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234