The Mule

Eindelijk nog eens een deftige Eastwood!

Mijn Heer, wat heeft Clint Eastwood (88!) sinds we hem voor het laatst zagen (in ‘Trouble with the Curve’ uit 2012) een ferme ouderdomsklop gekregen! Onze adem stokte in de keel. De armpjes zo dun als lucifers, de rug zo krom als een banaan, een gezicht waarin de contouren van de doodskop al zichtbaar zijn: the Man with No Name ziet er in ‘The Mule’ uit alsof hij de ijskoude adem van de Man met de Zeis al in zijn nek voelt. Maar toen we over de eerste schok heen waren – het soort schok dat een mens met z’n eigen vergankelijkheid confronteert – en we ons begonnen te realiseren dat we naar de eerste goeie Eastwood-film sinds lange tijd zaten te kijken, herademden we.

Clint vertolkt in het op een waargebeurd verhaal gebaseerde ‘The Mule’ Earl Stone, een 90-jarige bloemist die uit geldgebrek aan de slag gaat als koerier voor een Mexicaans drugskartel. Wat volgt is geen bloederige thriller, maar een heerlijk gezapige en mooi gefilmde roadmovie die u de unieke kans biedt om Clint de polka te zien dansen en om hem een hilarische imitatie van een nazi weg te zien geven: ‘Gut, mein Kommandant!’ Er zit in ‘The Mule’ evenwel nog een ander moment dat onze adem deed stokken, en dat is wanneer de behulpzame Earl tegen een Afro-Amerikaans koppeltje met autopech zegt dat hij ‘het niet erg vindt om negers te helpen’. Hola, Clint! Reken daarbij dat we hem tegen enkele Mexicanen horen zeggen dat ‘ze er allemaal hetzelfde uitzien’, en u begrijpt wellicht waarom sommige Amerikaanse critici ‘The Mule’ hebben afgeserveerd als een film vol onderhuids borrelend racisme.

Zelf zien wij Clint niet meteen als een boosaardige racist, maar eerder als een ouwe rechtse zak die er een duivels genoegen in schept om de goegemeente met dat soort dialogen een beetje te jennen. En dat laatste is dan weer een trekje dat wij wel kunnen waarderen in hem. Hebt u trouwens dat lachje op z’n smoel gezien wanneer Earl door die Afro-Amerikaanse man stevig op zijn plaats wordt gezet? Als dát niet het zelfrelativerende lachje is van een ouwe paai die donders goed beseft dat hij een voorbijgestreefde blanke rechtse zak is, dan weten we het ook niet meer.

In ieder geval: hoe langer we in het gezelschap van de door schuld en wroeging getroffen Earl vertoefden, hoe meer we in een staat van ontroering terechtkwamen. Op een bepaald moment geeft Earl de DEA-agent, die wordt vertolkt door Bradley Cooper, nog één laatste goede raad mee: ‘Alles wat telt, is familie. Onthou dat.’ In elke andere film zou het verschrikkelijk melig hebben geklonken. Maar gezien zijn hoge leeftijd, gezien zijn indrukwekkende staat van dienst en gezien het feit dat elke film van en met Clint Eastwood nu echt de allerlaatste kan zijn, heeft het iets van een laatste instructie in een handgeschreven testament, een ultieme boodschap die hij de wereld wil insturen. ‘Ik zal het proberen,’ antwoordt de agent. Wij ook, Clint. Wij ook.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234