null Beeld

'The Perfection' op Netflix begint als frisse horrorfilm, maar wordt al snel een rommeltje

In ‘The Perfection’ streven twee klassiek geschoolde cellisten tegelijk naar de perfectie. Daar moet gedonder van komen. Maar, zo blijkt, ook: slasherhorror, lesbische romances, psychologische trauma’s en reisjes naar China. Twittergebruikers klaagden steen en been over maagproblemen na het kijken, wij vooral van vermoeidheid door de onnoembaar vele plottwists die na een tijdje op het absurde af zijn.

Met lovende quotes van uitgelaten filmrecensenten én een trailer die horror beloofde van het soort dat u doet schreeuwen om uw moeder, wist Netflix de nodige buzz te creeëren voor zijn nieuwe prent. Deze keer waren die marketingtructjes overigens niet geheel ongeoorloofd: ‘The Perfection’ is een geflipte film die die aan quasi géén enkele Hollywoodconventie voldoet. Een frisse wind, dus.

Charlotte (Allison -‘Get Out’ - Williams) heeft al tien jaar geen cello meer vastgehad. Ooit was ze een wonderkind aan de prestigieuze muziekschool die geregeerd werd met de ijzeren hand van briljant leermeester Anton. Een succesvolle carrière lag voor haar open, tot ze haar muziek moest inruilen voor de verzorging van haar zieke moeder. ‘The Perfection’ begint als het leven van haar moeder eindigt. Het openingsshot toont een vrij blauwkleurig ogende dame die ons met zo’n ijzingwekkende blik aanstaart dat we zelfs even twijfelen of het misschien toch een zombiesplatterfilm wordt. Verkeerde gok zo blijkt: ze is wel degelijk morsdood. Maar het zal niet de enige keer zijn dat we ons schromelijk vergissen over de aard van Richard Shepards creatie.

Met het overlijden van haar moeder, start voor Charlotte een tweede leven waarin ze de cello opnieuw kan opnemen. Veel zin om te rouwen heeft ze niet, dus vertrekt ze naar Shangai, de plek waar Anton een wedstrijd organiseert om nieuw talent de ontdekken. De kandidaat die het meest neigt naar de perfectie (ziezo, titel verklaard) mag intrek nemen in zijn muziekschool. Daar ontmoet ze ook Elisabeth Wells (Logan Browning), het meisje dat haar plek innam nadat ze vertrok. Naast rivaliteit, voelt Charlotte ook affectie voor Lizzie.

Het zijn in die eerste twintig minuten dat Shepard flirt met het niveau van Darren Aronofsky’s ‘Black Swan’. Neem bijvoorbeeld de magische scène van het celloduet van beide muzikanten: terwijl de strijkstokken sensueel knetteren op de klankkasten, wisselen de beelden af met echte erotiek. Kort daarna houdt de vergelijking met ‘Black Swan’ evenwel geen steek meer. Zonder al te veel details van het plot vrij te geven, kunnen we zeggen dat wat erna komt ongeveer te beschrijven valt als een soort van fucked-up ‘Whiplash’ opgeleukt met flarden ‘Saw’ en wat psychologische drama.

We zouden Shepard te veel eer aandoen, mochten we zeggen dat ‘The Perfection’ compleet onvoorspelbaar is. Toch komt de eerste wending als een mokerslag aan. Net nadat een wansmakelijke, maar kundig geënsceneerde, climax bereikt is en de eerste lichaamssappen gevloeid zijn, drukt de regisseur doodleuk letterlijk op de terugspoelknop. Alles wat we tot nu toe zagen, bleek iets helemaal anders te zijn. Dit niets-is-wat-het-lijkt-riedeltje werkt één keer uitstekend, maar geen drie. Zo wordt ‘The Perfection’ een beetje als een goochelaar die herhaaldelijk dezelfde snedige kaartentruc uitvoert en toch nog verwacht dat zijn publiek verbluft zijn meesterlijk genie zal blijven bejubelen.

Nog een probleem: Shepard wil te veel. Hoewel het combineren van meerdere genres aanvankelijk best smaakt, raakt Shepard hoe dan ook verstrikt in zijn web dat hij creëerde vanaf het moment dat hij de film op zijn kop zette. Terwijl zijn film netjes had kunnen werken als psychologische thriller, lijkt hij ons constant op de meest groteske manieren eraan te herinneren dat hij ook wel wat van horror kan. Van old school elektroshocktherapie waarvoor hoofden kaalgeschoren worden puur om de waanzin van een bepaald personage te portretteren (scheren is in wezen nergens voor nodig) tot een gratuite, van de pot gerukte ontknoping: horror in de wereld van Shepard ent zich louter op de shockwaarde van beelden.

Had hij maar wat meer naar Lars von Trier gekeken. Die Deen choqueert maar al te graag, maar weet ook wat esthetiek betekent. En hij had al helemaal geen slecht getimede hiphopnummers laten weergalmen in een mislukte poging om Jordan Peele achterna te hollen.

Nu, de overkoepelende boodschap van ‘The Perfection’ is niet onzinnig. Excelleren in de kunstwereld is geen sinecure. Leraar Anton beweert zelfs dat je nabij God bent, als je de perfectie bereikt. Met een glansrijke eerste helft, en een krakkemikkelige tweede helft bereikte Shepard nipt het vagevuur.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234