The Raconteurs - Consolers of the Lonely

Raar: goed anderhalve week geleden kwam ons opeens ter ore dat de heren Jack White en Brendan Benson een nieuwe Raconteurs-plaat klaar hadden, en dat die meteen zonder promotie of interviews in de (al dan niet elektronische) winkel gekwakt zou worden, omdat ze graag wilden dat iedereen er fris en onbevangen naar zou luisteren.

Onze fris en onbevangen oordeel na enkele beluisteringen? Er mag als vanouds vier keer heftig gerockt worden, en alleen in 'Hold Up' gaan ze daarbij uit de bocht: te drammerig, te kreterig en vooral te makkelijk gebeuk voor een groep die hier zelf bewijst beter te kunnen. In het titelnummer bijvoorbeeld, en in de daar haarfijn op aansluitende single 'Salute Your Solution' (waarin ze twee keer als de poppy neefjes van AC/DC klinken) of in 'Five on the Five', het soort riff-o-rama waarop het lekker headbangen is.

Komen The Beatles langs? We weten dat die vergelijking Brendan Benson ondertussen heftig de keel uithangt, maar ze is in zijn geval bijna onvermijdelijk. Zie 'Many Shades of Black', een song die - zoals de hele plaat overigens - onbeschaamd ouderwets klinkt en zich geen barst aantrekt van wat hip is: denk aan Paul McCartney solo, denk aan een heerlijk refrein en denk aan hele festivalweiden die daarop met de armen meewiegen.

Over uitermate onhip gesproken: wat te denken van 'You Don't Understand Me', een lang uitgesponnen soortement, eh, power ballad die recht uit de eerste helft van de seventies lijkt te komen? Het zou ons niet verbazen als dit op de radio opduikt tussen iets van Paul McCartney (wéér hij) en de vroege Queen. We bedoelen maar: 'Bohemian Rhapsody' is dit nog niet, maar geef The Raconteurs nog twee platen en ze zijn er.

Evenzeer uitermate ráár: 'The Switch and the Spur', een iets té gekunstelde song waarin men hoog van de toren blazende blazers, dramatische drumroffels en een wild rondgierende gitaarsolo met elkaar probeert te combineren, maar die ons eerlijk gezegd volstrekt koud laat, net als het iets té gladde 'Old Enough', waarin dan weer een countryviool komt langsgefietst - qué?

De rest is er gelukkig wél boenk op, met als hoogtepunten het onweerstaanbare, van lekker banjogetokkel voorziene 'Top Yourself', waarin een uitermate venijnige Jack White van leer lijkt te trekken tegen golddiggende vrouwen die volgens hem maar beter een andere sugar daddy zoeken. Of 'Attention', waarin ze klinken als de buurjongetjes van The Sonics.

Of 'Pull This Blanket Off', een uitermate vette knipoog naar de Stones: enkele pianoakkoorden gejat van 'Exile on Main St.', en een kort gitaarloopje dat op 'It's Only Rock 'n' Roll' had kunnen staan - that's it. Meer hebben wij niet nodig om een nummer op never ending repeat te zetten. En dan zwijgen we nog over afsluiter 'Carolina Drama', een epische, bijna zes minuten durende prachtsong over moord en doodslag waarvan we hevig hopen dat Neil Young hem ooit covert.

'Bruce never went weird, zoals Dylan of Lou Reed: daarom ben ik géén Springsteen-fan,' zo legde Black Crowe Chris Robinson onlangs in dit blad uit, en we begrijpen helemaal wat hij bedoelt. 'Consolers of the Lonely' is geen perfecte plaat, maar wél eentje waarop The Raconteurs volgens ons minstens vier keer behoorlijk weird doen: begrijpt u waarom we erg van dit groepje houden?

Toptrack: 'Carolina Drama'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234