null Beeld

The Raconteurs - Help Us Stranger

Voor wie zot is van goeie rockgroepen in de gewichtsklasse Halfzwaar zijn het hoogdagen: The Raconteurs én The Black Keys hebben allebei lang niks van zich laten horen en lijken nu – sterke vooruitgeschoven single na sterke vooruitgeschoven single – tegen elkaar te worstelen voor een medaille.

Aan onze linkerhand dus The Black Keys, wier songs uit het binnenkort te verschijnen ‘Let’s Rock’ opnieuw klinken als die van het geweldige ‘El Camino’. Er mag ook gelachen worden: in een video wijst een firmaman de norse muzikanten na vijf jaar afwezigheid op hun contractuele verplichtingen: ‘You are The Black Keys godammit...America’s sweethearts!’

Aan de rechterkant: The Raconteurs. Bekendste groepslid: Jack White. Even belangrijk als frontman en als songschrijver: Brendan Benson. De ritmesectie kwam ooit van bij The Greenhornes, een groep zo psychedelisch als The Yardbirds. De recensies van recente Raconteurs-optredens kort samengevat: ‘Explosiever dan ooit.’

In opener ‘Bored and Razed’ zit hoogdringendheid die komt opzetten als een groep tien jaar niks van zich laat horen. De strofes zijn voor White, de refreinen voor Benson. In de tekst zit een vrouw verveeld en vernield – bored and razed dus – in Californië, een man is in Detroit gewoon born and raised – geboren en getogen.

‘Help Me Stranger’ doet aan Beck denken en is in de titel de enkelvoudsvorm van ‘Help Us Stranger’. Dat idee zat ook in de voorgangers ‘Broken Boy Soldier(s)’ en ‘Consoler(s) of the Lonely’: wij stonden er toen ook bij, maar keken er blijkbaar naast.

undefined

‘Only Child’ wordt door Benson gezongen, White steunt hem alleen in de refreinstem. De best grappige tekst gaat over wat een enig kind lijden kan, en Benson is zo’n enig kind. Dat doet denken: zou White als jongste van tien (!) kinderen echt in alles Bensons tegenpool zijn? White is uit op riffs, klinkt schreeuwerig en nerveus, en scheldt in ‘Don’t Bother Me’ een namaakpunker de huid vol. Benson klinkt gecontroleerder en zachter: in de brug van ‘Sunday Driver’ is de Beatlesiaanse pastorale van hem, ook aan het eind van het donkere ‘Somedays (I Don’t Feel Like Trying)’ tekent hij voor een welgekomen lichtpuntje.

Drummer Patrick Keeler is de ster in het van Donovan geleende ‘Hey Gyp (Dig the Slowness)’: de beat is hier een Bo Diddley-beat, de in de eindsprint invallende mondharmonica is fantastisch. ‘Now That You’re Gone’ is een komen en gaan van allerlei instrumenten, maar alleen Jack Lawrences stompende bas is er van voor tot achter bij.

De eerste negen songs zijn zo straf dat The Raconteurs in die worstelwedstrijd van daarnet The Black Keys met twee schouders op de grond lijken te gaan drukken. Maar aan het eind boeten ze wat aan spankracht in, en hebben The Keys nog een waterkans in de tweede ronde, die net voor de zomervakantie staat ingepland.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234