null Beeld

The Road To Guantanamo

Breaking news: president Obama heeft de vrijlating bevolen van honderdtwintig Saudi's uit het Amerikaanse gevangenenkamp op Guantánamo Bay.

'We zijn verheugd dat we eindelijk terug naar huis kunnen,' aldus één van de gelukkigen voor de camera's van CNN, 'al weten we nog niet wie ons aan de luchthaven zal komen oppikken. De Koran verbiedt onze vrouwen om met de auto te rijden.'

Oké, dat was misschien niet de scherpste witz aller tijden, maar we hadden een humoristisch bruggetje nodig naar 'The Road to Guantánamo', een voor de rest bloedernstig docudrama van de Britse cineast Michael Winterbottom ('The Killer Inside Me', 'A Mighty Heart').

Aan de hand van archiefbeelden, interviews en nagespeelde scènes reconstrueert Winterbottom de schokkende lotgevallen van vier Britten van Pakistaanse afkomst die in september 2001 voor een trouwfeest naar Faisalabad, Pakistan afreisden.

Hun trip verliep enigszins anders dan gepland: de jongelui raakten verstrikt in oorlogsgebied, werden op verdenking van terrorisme door de Amerikanen in de boeien geslagen en belandden - zonder dat ze contact mochten opnemen met hun familie of advocaten - in Camp X-ray op Guantánamo Bay, waar ze aan een reeks absurde ondervragingen werden onderworpen ('Wáár is de verblijfplaats van Bin Laden?!').

Acht jaar na hun vrijlating zijn Asif Iqbal, Shafiq Rasul en Ruhal Ahmed er nog steeds niet goed van.

Asif Iqbal «Soms kan ik nog steeds niet geloven dat ik weer veilig en wel thuis ben. Het lijkt zo kort geleden dat we zaten te zuchten in de kooien van Guantánamo.»


- Jullie waren opgepakt in de Afghaanse stad Kunduz, midden in de oorlogszone. Wat gingen jullie daar eigenlijk uitvreten?

Shafiq Rasul «We waren naar Pakistan gegaan voor een trouwfeest, maar in oktober 2001 besloten we - zoals zoveel jonge moslims - de grens met Afghanistan over te steken. We waren razend: de Amerikanen stonden op het punt om één van de armste landen ter wereld binnen te vallen!

»Maar ik zweer het: we waren níét van plan om te vechten of aanslagen te plegen. We wilden alleen maar humanitaire hulp geven - voedselpakketten uitdelen, geneesmiddelen bezorgen.»

Ruhan Ahmed «Wij zijn moslims, maar we zijn géén Taliban. We hadden zelfs geen baarden!»

Iqbal «In Kunduz werden we door Amerikaanse speciale troepen gearresteerd. Ze behandelden ons als honden: we moesten onmiddellijk onze kleren en onze schoenen afgeven, we kregen eten noch drinken, en we kregen voortdurend klappen.»


- Kort daarna werden jullie overgevlogen naar Guantánamo. Hoe ging het er daar aan toe?

Iqbal «Extreem. Het was ten strengste verboden om met de andere gevangenen te praten, en we kregen heel weinig voedsel: een paar rijstkorrels en enkele bonen. Nouvelle cuisine, Amerikaanse stijl (lacht)

Ahmed «Op een dag krabbelde ik de woorden 'have a nice day' op een koffiekop. Ze gooiden me direct in de isoleercel, 'voor het toebrengen van schade aan Amerikaans eigendom'.»


- In 2003 konden jullie advocaten eindelijk bewijzen dat jullie geen terroristen waren. Jullie mochten naar huis.

Iqbal «Tijdens het transport naar de luchthaven werden we voortdurend onder schot gehouden door Amerikaanse soldaten. Op de tarmac werden we overgedragen aan enkele Britse officieren, die eindelijk onze boeien losmaakten. Ik stapte het vliegtuig binnen, en ineens hoorde ik een steward zeggen: 'Goeiemorgen. Welkom aan boord.' Ik ben in snikken uitgebarsten.»

Bekijk een fragment


Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234