null Beeld

'The Runaways': een zeer genietbare film over de turbulente carrière van 's werelds eerste vrouwenrockgroep

Hier in Europa hebben ze nooit al te veel potten (pun not intended) gebroken, maar in thuisland de Verenigde Staten en vooral in Japan waren ze in de tweede helft van de jaren 70 heter dan heet: The Runaways (1975-1979), ’s werelds eerste rockgroep die volledig uit vrouwen – enfin, uit meisjes – bestond.

'The Runaways' is het verhaal van een rockgroep, maar ook dat van een stel puberende meisjes, vertolkt door Kristen Stewart en Dakota Fanning.'

De Italiaans-Canadese Floria Sigismondi, die wereldfaam vergaarde met haar clips voor onder meer The White Stripes, Björk en Marilyn Manson, leverde in 2010 een zeer genietbare film af over de turbulente carrière van The Runaways, met Kristen Stewart en Dakota Fanning in de rollen van respectievelijk gitariste Joan Jett (die in ’82 een wereldhit scoorde met ‘I Love Rock ’n Roll’) en zangeres Cherie Currie.

Floria Sigismondi «‘The Runaways’ is het verhaal van een rockgroep, maar vooral ook van een stel puberende meisjes die – zoals dat gaat met puberende meisjes – moeite hebben met het leven en met zichzelf. Ze komen allemaal uit gebroken gezinnen, en ze vormen een rockgroep die inderhaast wordt samengesteld door de licht waanzinnige producer Kim Fowley (sterke rol van Michael Shannon, red.) die grof geld in hen ziet, en hen op meedogenloze, bijna militaire wijze tot een dijk van een liveband omkneedt. Praktisch van de ene op de andere dag vertrekken ze voor een lange tournee door de Verenigde Staten, en komen ze zonder enige vorm van ouderlijk toezicht terecht in een decadente wereld van seks, drugs en rock-’n-roll. Niet evident natuurlijk, zeker niet als je bedenkt hoe ongelooflijk jong ze toen nog waren: amper 15 of 16 toen ze tot The Runaways toetraden – in de openingsscène zie je hoe Cheries eerste menstruatiebloed op de stoep valt. Maar ze zouden alle vijf heel snel in volwassen vrouwen veranderen, zeker Cherie. Toen zij de groep dertien maanden later verliet, was ze om zo te zeggen wel tien jaar ouder geworden: drugs en persoonlijke problemen hadden hun tol geëist. Als je ziet wat ze in die dertien maanden allemaal had meegemaakt! De Beatlemania-achtige taferelen bijvoorbeeld die The Runaways overvielen toen ze op Japanse bodem landden: dat moet een ongelooflijke indruk hebben gemaakt. Eén fan rukte zelfs een pluk haar uit Cherries hoofd, om thuis te kunnen vereren.»

- Joan Jett en Cherie Currie, nu allebei vijftigers, waren vanaf het begin betrokken bij de film.

Sigismondi «Klopt. De film gaat in de eerste plaats over de vriendschaps- en bij tijden ook liefdesrelatie die Joan en Cherie met elkaar hadden, en de goeie en slechte tijden die ze met elkaar deelden. We konden dus praktisch niet anders dan hen bij de film te betrekken, temeer omdat ik me voor het scenario gebaseerd heb op ‘Neon Angel’ – de memoires van Cherie uit ’89 – en op interviews die ik afnam van Joan, en ook van Kim Fowley (die in 2015 overleed, red.). Ik was uiteraard vereerd dat Joan en Cherie zich met de film bemoeiden, en dat Joan ook vaak op de set aanwezig was. Al was het voor mij niet makkelijk om hun beider versie van de feiten te respecteren, en toch mijn eigen visie door te drukken. Bijkomend probleem was dat bassiste Jackie Fox, die tegenwoordig advocate is, er niet mee akkoord ging dat wij haar jonge zelf in de film portretteerden: zij moest dus volledig uit het verhaal geschreven worden.

»Maar kom, al bij al ben ik erg tevreden over het resultaat. Ik beschouw het als een eerbetoon aan een groep waar ik al fan van ben sinds ik aan de kunstschool in Toronto ging studeren – in de club waarin ik werkte, speelden ze constant The Runaways.»

- Wat is uw favoriete nummer van The Runaways?

Sigismondi «‘Cherry Bomb’ natuurlijk! De vraag stellen is ze toch beantwoorden?»

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234