null Beeld

The Science of Sleep

Michel Gondry, de regisseur van 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' en 'The Science of Sleep', is een vent naar ons hart. Als kind speelde hij met legoblokjes, hij houdt van Chaplin, David Lynch en Jean Vigo en leest Robbedoes, zijn favoriete popsong aller tijden is 'Everybody's Got to Learn Sometime', en zijn grootste wens is: terugkeren in de tijd om wraak te nemen op alle meisjes die hem vroeger niet zagen staan.

Erik Stockman

Volgens ons allemaal aanwijzingen dat Gondry een bovenste beste kerel is. In 'The Science of Sleep' vloeien zijn invloeden, zijn obsessies, zijn verdriet, zijn melancholie en zijn heimwee naar de ongerepte kindertijd allemaal prachtig samen. We trippen mee met Stéphane (Gael García Bernal), een jonge kunstenaar die zijn intrek neemt in het appartement van zijn depressieve moeder en na een bizar voorval met een piano halsoverkop verliefd wordt op zijn buurmeisje Stéphanie (Charlotte Gainsbourg). Wat volgt is het oudste, pijnlijkste, droevigste verhaal van de wereld: zij wimpelt hem af, en hij zoekt troost in zijn dromen. Voor Gondry het sein om een wonderlijke, op pure droomenergie drijvende beeldenstroom op de kijker los te laten: zo zwemmen we samen met Stéphane onder water terwijl Parijs in de achtergrond flikkert, en wandelen we mee door een stad die volledig is opgetrokken uit rolletjes van toiletpapier. Toiletpapier zegt u? Jawel: het fantastische aan 'The Science of Sleep' is dat Gondry - nu hij niet langer in toom wordt gehouden door 'Eternal Sunshine'-scenarist Charlie Kaufman heeft hij zich eens écht kunnen uitleven - bij het tot stand brengen van de droomtaferelen geen gebruik heeft gemaakt van de door hem zo geminachte blue screens, maar van alledaagse (en via de ouderwetse stop motion-techniek tot leven gebrachte) voorwerpen als cellofaan, kurk, piepschuim, papier maché en - het is bijna aandoenlijk - bolletjes watten (want met een verzameling wattenballen kun je een prachtige wolkenhemel maken). Met behulp van heel simpele zaken de meest onwaarschijnlijke visuele wonderen in mekaar steken: ziedaar het devies van Michel Gondry. Maar 'The Science of Sleep' is veel méér dan zomaar een knutselkrachttoer: als je 't goed bekijkt vormt de film ook een tragisch en verdomd herkenbaar portret van een getraumatiseerde jongeman die, als reactie op de dood van zijn vader en de 'ik mag je wel maar ik wil geen relatie met je'-houding van zijn droommeisje, zichzelf in gedachten terugkatapulteert naar de heerlijke onschuld van de kinderjaren. 'The Science of Sleep' is, met andere woorden, niet alleen inventief maar ook aangrijpend; niet alleen snoepgoed voor de ogen maar ook valium voor de ziel. Neem dus gerust plaats op de rug van Golden de Pony Boy en rij mee op de zee van cellofaan, en pas op dat u niet wakker wordt met uw voeten in de diepvriezer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234