The Secret Sisters - The Secret Sisters

Geloof nooit van die types die beweren dat het vroeger allemaal beter was: meestal bedoelen ze eigenlijk dat zij vroeger beter waren, en bovendien wijzen de naakte feiten keihard de andere richting uit. Vroeger stierven de mensen bijvoorbeeld gemiddeld al op hun drieëndertigste aan akelige dingen als syfilis, builenpest of - Jezus! - een kruisiging. Terwijl wij tegenwoordig op ons drieënzestigste nog kerngezond zijn, en ook nog eens enorme zakken geld op onze rekening gestort krijgen om u vanuit onze villa op de Bahama's onze mening over muziek mee te delen.

Deze week kregen spoelde hier op ons privéstrand bijvoorbeeld het titelloze debuut van The Secret Sisters
ter recensie aan, een countryplaatje dat in alles verlangen uitademt naar - je zal het toch altijd zien - vervlogen, meer onschuldige tijden, waarin het uiteraard allemaal beter was. Dat gaat van de fiftiesbloemetjesjurken die de zusjes Laura
en Lydia Rogers
op de hoesfoto dragen over het feit dat ze zonder enige ironie hun opa's en God bedanken tot de keuze van hun songs: de liedjes van Bill Monroe
, Buck Owens
en die goeie ouwe Hank Williams
zullen ze niet op dubstepfuiven hebben leren kennen, schatten we.

Om u maar te zeggen dat we hier te maken hadden kunnen hebben met een suffe retroact of een muzikaal getinte verkleedpartij. Alleen: daarvoor menen de zusjes het allemaal net iets te hard, klinken hun stemmen te goed, hebben ze hun begeleiders - de fijnste studioratten uit de country - te goed gekozen, én wisten ze zowel Jack White
(die hun debuutsingletje op zijn label uitbracht) als de grote T-Bone Burnett
(die hen op weg zette) van hun talent te overtuigen.

Toegegeven, hun versies van 'My Heart Skips a Beat'
en 'All About You'
neigen voor onze flaporen net iets te veel naar linedanceclub. En met hun te lichte covers van 'I've Got a Feeling'
en 'Somethin' Stupid'
(met zo'n edelkitsch komen écht alleen Frank & Nancy Sinatra
weg) wagen ze zich zelfs nog wat dichter bij de rand van de afgrond, maar echt zware muzikale accidenten gebeuren op dit plaatje nergens. En als de zusjes goed zijn, vrienden, dan zijn ze écht goed. In het oude liefdesliedje 'Do You Love an Apple?'
bijvoorbeeld, waarin ze hun samensmeltende stemmen het voornaamste werk laten doen. In de excellente popcountry van 'Why Baby Why'
, of in Bill Monroe
s tearjerker 'The One I Love Is Gone'
. En zeker ook in de twee Hank Williams-songs, want zowel in diens wereldse ('Why Don't You Love Me?'
) als in zijn aan de Heer gewijde werk ('A House of Gold'
) treffen ze de juiste toon. Het allerbeste nieuws is misschien nog dat de zusjes 'Tennessee Me'
, het sterkste moment op deze plaat, helemaal zelf geschreven hebben.

Met dit snoezige en naar versgebakken apple pie geurende debuut stellen The Secret Sisters zich natuurlijk als een erg makkelijk doelwit voor cynici op. Maar als u nog niet door die vreselijke ziekte aangetast zou zijn: toch maar even uw oor lenen aan deze dames.

Beluister:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234