The Selfish Giant

Het beste van wat de Britse cinema momenteel te bieden heeft.

Na het verlaten van de bioscoop opzettelijk de langste weg naar huis nemen omdat je nog even met je hoofd in die speciale wolk wilt blijven hangen: alleen de allerbeste films kunnen dat soort magische naweeën veroorzaken, en ‘The Selfish Giant’ is er één van.

De titel verwijst naar ‘De reus die alleen aan zichzelf dacht’, een wondermooi mini­sprookje van Oscar Wilde over een zelfzuchtige reus die rond zijn tuin een hoge muur optrekt teneinde spelende kinderen weg te houden, waarna ook de vogels wegblijven en de bomen vergeten te bloeien, en zijn eens zo prachtige gaarde wordt ingepalmd door de sneeuw en de noordenwind.

Op het eerste gezicht heeft de film nog maar weinig met het sprookje te maken: de tuin van de reus heeft plaatsgemaakt voor een grimmig landschap vol elektriciteitspylonen, nucleaire koeltorens, schroothopen en desolate industrieterreinen die stilaan overwoekerd raken door oprukkend onkruid.

Hier, in dit grauwe, door de rest van de mensheid vergeten universum, waar de zon er nooit in slaagt om door het laaghangende wolkendek te priemen, en waar de vlakbijgelegen krachtcentrale constant voor gonzende soundscapes zorgt, wroeten twee dertienjarige rekels rond: Arbor, een hyperactief kereltje dat geregeld losbarst in zware driftbuien, en Swifty, een zachtaardige jongen die als enige schijnt te weten hoe je Arbor moet kalmeren.

Met paard en kar dweilen Arbor en Swifty de godganse dag de straten af, op zoek naar bruikbare stukken oud ijzer, van wieldoppen tot wasmachines, die ze vervolgens verpatsen aan de opvliegende schroothandelaar Kitten.

Een levensgevaarlijke bezigheid (je weet maar nooit of die ene blootliggende koperdraad onder hoogspanning staat), maar hun intenties zijn nobel: Arbor heeft zich voorgenomen om de schulden van zijn oudere broer af te betalen en Swifty overhandigt de bankbriefjes aan zijn moeder zodat die de elektriciteitsrekening kan betalen.

De boodschap die in het verhaal zit verweven is zo helder als kristal: zoals Kitten het ijzerschroot afpelt voor het kostbare koper, zo berooft de bikkelharde samenleving waarin wij leven de kinderzieltjes van hun onschuld – al stelt de debuterende regisseuse Clio Barnard het gelukkig lang niet zo nadrukkelijk.

Maar waarom, zo vraagt een spelbreker, moeten we gaan kijken naar een film vol ellende en armoede, en dronken vaders die voor de ogen van hun huilende kinderen de sofa versjacheren? Het echte leven is toch al droef genoeg, met de kipfilets die alsmaar duurder worden en de spaarrekeningen die niks meer opbrengen? Wel, bijvoorbeeld omdat ‘The Selfish Giant’ een ijzersterke en meeslepende prent is die met de kracht van een raket de weg naar uw hart zal vinden.

De twee jonge hoofdacteurs, die door Barnard bijna letterlijk van de straat werden geplukt, zijn schitterend; en het met krachttermen doorspekte slang dat ze voortdurend hanteren (‘Fucking stink, you!’ ‘You daft twat!’ ‘Bell-ends!’) is bijna even genietbaar als het proza van Oscar Wilde himself.

Indrukwekkend ook hoe de cineaste – die wat ons betreft nu al naast Lynne Ramsay (‘Ratcatcher’), Andrea Arnold (‘Fish Tank’) en Ken Loach mag plaatsnemen op het allerhoogste schavot – haar spookachtige settings (die ze in het Noord-Engelse Bradford is gaan zoeken) weet om te toveren tot een bijna surreële microkosmos die zich buiten de grenzen van tijd en ruimte lijkt te bevinden (we zitten nog niet in de postapocalyptische wereld van ‘Mad Max’, maar het scheelt toch niet veel).

Het poëtische tableau van de paarden die in de donkerte van de koeltorens staan te grazen, de krankzinnige paardenrace, dat magnifieke beeld van die twee ineengestrengelde handen: het volstaat om achteraf de langste weg naar huis te willen nemen.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234