The Smiths - Complete

Stop me if you've heard this one before, maar: The Smiths hebben mijn geloof in de mensheid hersteld. Tussen 1982 en 1985 bewees het briljante groepje uit Manchester dat zelfs een lelijke, homoseksuele, onhandige, lispelende, gebrilde misantroop die grillige teksten schreef toch hits kon scoren.

En met zo'n banale groepsnaam! 'We may be hidden in rags but we've got something they will never have,' zong Morrissey op die eerste single, 'Hand in Glove' – een sneer naar Duran Duran en andere glamoureuze maar karakterloze tijdgenoten.

De acht cd's die The Smiths in die vijf jaar maakten, zijn nu verzameld in de box 'Complete'. En wat blijkt ten overvloede: dit was een groep met ballen. Ze maakten songs over thema's die een stuk interessanter (en ook wel morbider) waren dan die van het peloton: vegetarisme ('Meat Is Murder', dertig jaar voor het hip werd), seriemoordenaars ('Suffer Little Children'), literaire helden ('Oscillate Wildly'), sterfbedscènes ('Girlfriend in a Coma'), begraafplaatsen ('Cemetery Gates') en onvervuld verlangen (zowat alle andere songs).

Op de hoezen geen banale groepsfoto's, maar archiefmateriaal van al dan niet homo-erotische helden als James Dean, Alain Delon en Joe Dallesandro. En wie anders durft een single te beginnen met een bizarre intro van volle twee minuten ('Last Night I Dreamed Somebody Loved Me')? En wie schrijft zulke deprimerende teksten op zulke levenslustige muziek (lang leve Johnny Marr, en waar hangt hij in godsnaam uit?!) Zelfs Morrisseys erudiete woordspelingen (de laagste vorm van humor, zei John Cleese ooit) zijn geweldig - zie onder andere opnieuw 'Oscillate Wildly'.

De perfecte singles zijn bekend: perfecte pop, en zoveel méér. Maar deze acht cd's bieden ook verborgen parels. Het lieflijke maar allerminst zeemzoete slaapliedje 'Asleep', bijvoorbeeld. Of het dromerige 'Well I Wonder'.

'Because black is how I feel on the inside', zong Morrissey. Dertig jaar later zou ene Amy Winehouse daar een variant op plegen.

'Please the press in Belgium', sneerde Morrissey in 'Paint a Vulgar Picture'. Ik voel me niet aangesproken (het zou nog vijftien jaar duren voor ik hem ontmoette), maar zelfs beledigd worden door Morrissey is eervoller dan een compliment krijgen van een mindere god. Deze box verschijnt op het moment dat dramaqueen Morrissey klaagt dat geen enkele platenfirma hem nog wil – terwijl ze allemaal staan te trappelen.

'There is a light that never goes out': de eeuwige vlam die schijnt over het wonderlijke oeuvre van The Smiths. Om het met dat andere groepje uit Manchester te zeggen: live forever!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234