The Smiths - The Sound of The Smiths

Laat u door rabiate fans niks wijsmaken: The Smiths (1982-1987) was bij uitstek een singlesgroepje (jaja, ondánks 'The Smiths' en 'The Queen Is Dead'). Het beste bewijs: zelfs bij leven en welzijn van de groep uit Manchester werden er meer verzamel- en compilatieplaten en singles- en EP-collecties uitgebracht dan reguliere cd's.

Hun oeuvre beperkt zich tot vier studioplaten, terwijl men voor een Best Of met 25 songs niet eens toekomt. Want The Smiths was in zijn tijd een stráf en bijzonder ínvloedrijk singlesgroepje. En het zou nadien met de solocarrières of de nevenprojecten voldoende bewezen worden: de som van de delen was vele malen groter dan de individuele inbreng. Of bent u één van die pipo's die vinden dat zanger/tekstschrijver Morrissey of gitarist/songschrijver Johnny Marr na '87 nog veel gedaan hebben dat écht de moeite waard was? Laat staan dat er over bassist Andy Rourke of drummer Mike Joyce nog iets te melden valt - of het zou in de sfeer van rechtszaken over royalty's moeten zijn.

Soit, voor de eerste keer hebben Morrissey (die naar verluidt de weinig spectaculaire titel 'The Sound of The Smiths' aanbracht) en Marr (die de remastering superviseerde) beiden actief meegewerkt aan een carrièreoverzicht. Zo helder en herboren hebben de songs nooit eerder geklonken, maar dat nieuwe leven dat de 23 uitverkoren liedjes hebben gekregen, is meteen ook de enige (maar tegelijk zeer overtuigende) reden om de plaat in huis te halen. Want voor de speciallekes moet u het niet doen - een Peel Session version (van 'What Difference Does It Make?) of 12 inch version (van 'How Soon Is Now') buiten beschouwing gelaten. En een beetje fan heeft alle andere songs intussen al meerdere malen in huis.

Zoals dat met verzamelplaten gebruikelijk is, kan (mag/moet) er over de selectie geredetwist worden. Waarom bijvoorbeeld 'Still Ill', 'Nowhere Fast', 'Barbarism Begins at Home' of 'You Just Haven't Earned It Yet, Baby' wél en 'I Know It's Over', 'The Queen Is Dead', 'A Rush and a Push and the Land Is Ours' of 'Stop Me if You Think You've Heard This One Before' níét? Vraag het aan M&M! Maar all in all biedt 'The Sound of The Smiths' de perfecte dwarsdoorsnede van een korte maar verschroeiende blitzkrieg - met alle klassiekers netjes naast elkaar opgelijnd, zij het in weinig avontuurlijke, strikt chronologische volgorde.

In tegenstelling tot vele generatiegenoten klinken The Smiths trouwens nog altijd opmerkelijk fris en bij de tijd, en blijft het een kwarteeuw na datum wonderbaarlijk om te horen hoe de larmoyante teksten en het dreinerige zelfbeklag van Morrissey netjes geneutraliseerd worden door de vrolijke, zomerse muziek en de bijna Byrds-gitaarlicks van Marr. De som en de delen. Dus neen, het is in le Château P. geen heiligschennis Morrissey/Marr in één adem te noemen met Lennon/McCartney of Jagger/Richards. Maar bidden dat er - de gebakken lucht van Oasis, The Verve en co. indachtig - geen reünie van komt, dat doen we natuurlijk wél.

PS: Braderijgewijs verschijnt er meteen ook een DeLuxe-versie, met B-kantjes, unissueds en andere rommel. Die hebt u niet nodig.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234