null Beeld

The Soloist

Een hoofdpersonage met een mentale stoornis, een Goede Samaritaan die van zijn eigen leven een puinhoop heeft gemaakt en twee hoog op de A-list prijkende acteerkanonnen: 'The Soloist', het Amerikaanse debuut van Edgar Wright
('Atonement', 'Pride and prejudice') heeft echt alle ingrediënten van een zeemzoete, met meer dan één oog naar ome Oscar lonkende feelgoodfilm, maar de jonge Britse regisseur heeft er samen met zijn twee sterren (Robert Downey Jr.
en Jamie Foxx
) zowat het tegendeel van gemaakt.

Downey Jr., zoals steeds uitstekend, vertolkt in dit echt gebeurde verhaal de rol van Steve Lopez, een journalist van de Los Angeles Times die enigszins op de dool is sinds hij door zijn vrouw - toevallig ook zijn baas - werd gedumpt. In een uithoek van Los Angeles ontmoet hij op een dag Nathaniel Ayers (Foxx), een mentaal verwarde dakloze die op een aftandse viool de prachtigste muziek staat te spelen.

Lopez ontdekt dat Ayers een voormalig wonderkind is dat door zijn psychische ziekte aan lager wal is geraakt en al snel verandert de straatmuzikant voor Lopez van een mooi krantenverhaal in een project en zelfs een missie: hij moet en zal de buitengewoon begaafde muzikant van de straat krijgen, en weer op het podium, waar hij thuishoort.

Normaal gezien kan je het verdere verloop van een film als deze met je ogen dicht voorspellen, maar Wright heeft toch wel een paar verrassingen in petto: een verlossende finale waarin iedereen elkaar snikkend in de armen valt, moet je van hem niet verwachten; Ayers (knappe vertolking van Foxx) wordt niet als een cliché-schizofreen opgevoerd, maar als een diepgekwelde patiënt die soms echt onhandelbaar en irritant is, en de regisseur maakt van de setting - de grauwe onderbuik van Los Angeles - gebruik om te tonen hoe de U.S. of A. met zijn mentaal gehandicapten en minderbedeelden omgaat.

Zaken waar men in Amerika - waar de film spectaculair flopte - liever niet aan wordt herinnerd, zeker niet in de cinema. Het maakt van 'The Soloist', tot grote schrik en wellicht ook woede van de studio, wel de meest deprimerende feelgoodfilm die u ooit zag. Wij zijn voorts zeer benieuwd of Wright nog veel aan de bak zal komen in Hollywood.

Extra's ** :
Audiocommentaar van de regisseur, enkele weggelaten scènes en twee korte featurettes.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234