null Beeld

The Streets - The Hardest Way to Make an Easy Living

Dus: Mike Skinner heeft de afgelopen twee jaar een paar probleempjes op zijn bord gekregen, en hij is nu eenmaal het soort artiest dat graag z'n leven in z'n werk legt (zie in dat verband ook Eminem). De geezer die het randstadsepos 'Original Pirate Material' en het hilarische kitchen sink drama 'A Grand Don't Come for Free' uit de mouw schudde - twee geniale platen, als u het ons vraagt - is een popster geworden, en op zijn derde plaat dient die status ontleed (zie in dat verband ook 'The Marshall Mathers LP' van Eminem).

Het enige verschil met zijn Amerikaanse tegenhanger is dat Skinner geen last heeft van vechtscheidingen, Oedipuscomplexen of copycat fans, wel van gokschulden, drank- en drugsproblemen, en - je bent een Brit of je bent het niet - de tabloids.

undefined

'The Hardest Way to Make an Easy Living' is weer een verhaal, zij het een warrig, onsamenhangend verhaal dat in mineur begint én eindigt. 'I get back off tour and suddenly it doesn't seem so much fun to be off my face at quarter to eleven AM' begint de dronken opener 'Pranging Out'. Een kurkdroge beat regeert dit nummer, en eigenlijk de hele plaat: de house-invloeden heeft Skinner definitief achterwege gelaten. Een opzwepend garage-ritme (zoals in nummer 2, 'War of the Sexes') of een lome hiphopbeat (zoals in nummer 3, de titelsong) vormen dit keer het skelet waarrond Skinner zijn teksten drapeert, en die teksten zijn nog steeds de grote sterkte van zijn Streets. God is in the detail, en als geen ander weet Skinner het detail te vatten. Neem nu 'Pranging Out': niet de kater, niet het angstige meisje in zijn bed, niet de paniekaanval, wel de huishoudkundige vaststelling 'The iron has been on in my house for four fucking weeks' is wat blijft hangen.

De ballad-truc van 'Dry Your Eyes' wordt hier een paar keer overgedaan: dunnetjes in de anti-lovesong 'All Goes Out the Window', grandioos in het gospelachtige 'Never Went to Church', waarin Skinner moeizaam herinneringen ophaalt aan zijn overleden vader: 'On your birthday when mum passed the forks and spoons I put my head on the table I was so distraught with you'.

Op z'n best is Skinner als professionele pain in the ass. De single 'When You Wasn't Famous' is wat ons betreft het sterkste staaltje natrapperij sinds - u voelt ons komen - Eminems 'Kim'. In 'Two Nations', het nummer dat werd afgewezen voor het Notorious BIG-tribute 'Duets', vóél je het leedvermaak. Het refrein is kattenvals gezongen: 'Wat moet ik hiermee?', zien we P. Diddy denken. Een glimlach is ook moeilijk te bedwingen bij de zwalpende afsluiter 'Fake Streets Hats', opgebouwd rond geluidsopnamen van een bezopen, onzin uitkramende Skinner op Europese festivalpodia circa 2004, en het opzwepende 'Hotel Expressionism': 'Throwing a tv out of the window is nothing clear of a weak cliché'. Throwing a tv out of the window is nothing clear of a weak cliché'.

De beat onder 'Hotel Expressionism' roept de sfeer op van een seventies actiefilmsoundtrack, en dat doet ons eraan denken: net dat soort muzikale probeersels missen we op deze plaat. Wie de Engelse taal niet zo goed machtig is, hoort al eens hoop gewauwel met een beat eronder. Wij noteerden zelfs twee absolute stinkers: aan het stupide 'Memento Mori' ('Memento Mori / Memento Mori / It's Latin and it means we must all die') en vooral aan 'Can't Con an Honest John' (over hoe slecht Skinner zijn label en geldzaken runt) hebben wij echt geen boodschap.

Zeven op tien is verre van slecht, maar als wij Mike Skinner een goeie raad mogen geven: sort yourself out mate, en begin te werken aan het geniale meesterwerk dat (nog) in je zit.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234