null Beeld

The Strokes - Comedown Machine

Dat er een lichte vorm van nostalgie in werking treedt telkens als er een nieuwe plaat van The Strokes wordt aangekondigd, wijst bovenal op één ding: dat er van die Strokes al lang niets meer is verschenen wat ons hevig vuistenzwaaiend, heupwiegend dan wel headbangend zonder pardon met kop en schouders in het verrukkelijke heden deed belanden.

Jürgen Beckers

Of toch niet zo hevig als ‘Is This It’, nu elf jaar en zes maanden geleden. Jawel, ook ‘Room on Fire’ mocht er heel erg wezen, maar als die hier nog eens in de cd-speler belandt dan is het toch omdat een mens niet naar ‘Is This It’ kan blijven luisteren. Alhoewel. En er zijn nog verdienstelijke nakomelingen geweest: ‘First Impressions of Earth’ was lang geen miskleun, en ‘Angles’ was meer dan een interessant experiment met synthesizers.

Maar ‘Is This It’ was een mijlpaal. Zo van zijn tijd dat Al Qaeda zijn 9/11 leek te hebben afgestemd op de release ervan. Weinig groepen overleven een debuut dat zo compact, zo helemaal juist en zo goed is. Tom Waits schiet ons voor de geest, maar die was alleen. Blijven alleen The Beatles over?

Maar The Strokes bestaan dus nog, en al zien ze er al een hele tijd niet meer zo übercool uit als in 2001, ze hebben zowaar nog eens een plaat afgeleverd die niet meteen onder de mat hoeft geveegd te worden. De synthesizers die zanger Casablancas op zijn soloplaat van vier jaar terug ontdekte staan nog steeds op hun plaats, en ook de falset waar hij zich sinds ‘Angles’ zo graag van bedient, is alomtegenwoordig.

Verder wordt er uit een aantal zeer verrassende doch zeer welgekomen vaatjes getapt. Is er nog iemand die ‘True Faith’ van New Order hoort in opener ‘Tap Out’? Nee? Dan toch Ultravox in het succulente, uit alle poriën weemoed uitademende en net geen beenverwarmers dragende ‘Chances’? Das Popin ‘Happy Endings’?

Wij zweren het u! Dat in de vooruitgeschoven single ‘One Way Trigger’een gastrol was weggelegd voor het kitchyorgeltje uit ‘Take On Me’ van – slikkerdeslik! – a-hawas niemand ontgaan, en leek de piefen van de smaakpolitie niet alleen blind maar ook doof van woede te maken, anders hadden zij in de contramelodieën van Casablancas en het flinterdunne slaggitaarwerk van Albert Hammond Jr. wel genoeg klasse gehoord om van een weliswaar bijzonder schalkse maar ook oerdegelijke song te spreken.

Hier en daar valt op er ‘Comedown Machine’ (goeie titel) zelfs vintage ‘Is This It’-stuff te rapen. ‘All the Time’, helemaal vooraan, waarin het trucje ‘remmen-loslaten-remmen-loslaten’ nog eens zeer succesvol wordt toegepast en Casablancas zijn falset grotendeels in de kast laat; ‘Welcome to Japan’, met staccato gezongen refreinen en in de strofes de retorische vraag: ‘What kind of asshole drives a Lotus?’; of ‘50/50’, een kopstoot van een song die pas na meerdere luisterbeurten zijn peperkoeken hart blootgeeft.

‘Comedown Machine’ is veel minder direct dan het ongenaakbare ‘Is This It’, maar als er een top drie van Strokes-platen moet worden gemaakt, is de tweede plaats van ‘Room on Fire’ verre van veilig.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234