null Beeld

The Tree of Life

De koraalwerken van Terrence Malick
hebben altijd iets uitermate ijls gehad, iets mystieks, iets extreem dichterlijks. 'Badlands', 'Days of Heaven', 'The Thin Red Line' en 'The New World' hebben, met die hypnotiserende voiceovers, die hemelse soundtracks, die betoverende fotografie en die haast liturgische toonsterkte, meer weg van gebeden dan van films – en dat geldt meer dan ooit voor 'The Tree of Life'.

Ziehier een prent die slechts één enkel doel heeft: u de meest spirituele ervaring van uw leven bezorgen (een grap over Vangheluwe dringt zich op, maar we bijten op onze lippen). Het verwijt 'te weinig plot' – vaak gehoord na de wereldpremière in Cannes – snijdt dan ook geen hout: voor Malick, die dromerige poëet, zijn dingen als 'plot' of 'karakterontwikkeling' van ondergeschikt belang.

De cineast wil ons veeleer deelachtig maken aan een zintuiglijke trip, ons onderdompelen in een rivier van metafysische gedachten - en daartoe trekt de intussen bijna zeventigjarige voormalige filosofieleerkracht al zijn registers wagenwijd open.

Maar deze keer voelden wij, voor de allereerste keer, meer irritatie dan verwondering; deze keer schiet Malick té ver door in de zweverigheid; deze keer verbrandt hij grandioos zijn vleugels.

In het hart van 'The Tree of Life' schuilt nochtans een pakkend drama: Brad Pitt is ijzersterk als de door zelfhaat verteerde huisvader die onbewust de levens van zijn vrouw en kinderen verwoest. Vraag ons evenwel niet naar de betekenis van die exploderende sterrenstelsels, de vuurspuwende vulkanen en de slecht acterende dinosaurussen: 'The Tree of Life' is als een filosofische snipperbak – je haalt eruit wat je wil.

Dat wij deze altaarkaarsversie van 'Godverdomse dagen op een godverdomse bol' (want ja, dat is het eigenlijk!) gaandeweg als een majestueuze zeepbel van ons voelden wegdrijven, heeft nog andere redenen: Sean Penn heeft als de opgegroeide zoon alweer niets anders te doen dan gekweld voor zich uit te staren, de muziek vloeit niet organisch voort uit de beelden maar voelt 'eropgeplakt', en de voiceovers klinken zó banaal ('Ik zie het kind dat ik was', 'Licht van m'n leven') dat 'The Tree of Life' zich soms ongewild tegen de zelfparodie begint aan te schurken.

En last but not least: Malick heeft deze prent al eerder gemaakt. Kijk maar eens naar 'Badlands' - zijn debuut, de oer-Malick, de bronader van zijn oeuvre. Alles wat hij doet in 'The Tree of Life' zit daar al in, maar dan eenvoudiger, puurder, nederiger. Ga heen en zoek de dvd.

Bekijk de trailer »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234