The War On Drugs - Lost in the Dream

Schrijf op: Adam Granduciel. Gran-du-ciel, ja. Nee, geen accent. Klaar?

The Violators en The War On Drugs waren lange tijd zusterbands, geleid door twee bloedbroeders: nadat Kurt Vile en Adam Granduciel elkaar aan het begin van het millennium in Philadelphia waren tegengekomen, speelden ze jaren samen muziek, de één bij de ander en omgekeerd. Dat hun wegen uiteindelijk gescheiden zijn, is normaal. Het is altijd weer een wonder als twee groten elkaar zomaar vinden; het ligt daarentegen voor de hand dat hun visie hen uiteindelijk weer uit elkaar drijft.

Zei daar iemand ‘groot’? Welja. Kurt Vile brak vorig jaar door het plafond met ‘Wakin on a Pretty Daze’, Granduciel doet met ‘Lost in the Dream’ hetzelfde. Het zijn de platen die hun volledige output tot nog toe, van goed naar uitstekend, herleiden tot trap­ladder. Voortaan spelen ze mee met de grote jongens.

Je hoort het al van bij de eerste seconden: hier is iets bijzonders aan de hand. ‘Lost in the Dream’ bevat ontegensprekelijk americana, maar niet zoals we die kennen. Weinig lap steel of dobro, wel dikke plakken synthesizer, elektrische piano en verdacht klinkende gitaarsolo’s, weggedoken in hun kraag. ‘The Haunting Idle’ is Ry Cooder in ambientverpakking, alle andere songs krijgen – heel dwingend – hun eigen geprogrammeerde drumtrack mee. Al die elementen zouden in de richting van prefab, kitsch en sportsokken kunnen wijzen, maar hier dragen ze alleen maar bij aan de waarachtigheid.

Alles op deze plaat is een goed idee. De gitaren in ‘Eyes to the Wind’ klinken alsof ze door Jeff Lynne zijn opgepoetst ten behoeve van Roy Orbison of Tom Petty. ­‘Burning’ doet iets waar wij al jaren vergeefs naar streven: hipsters verzoenen met Bruce Springsteen. Ha! We willen Stevie Nicks‘Suffering’ horen zingen, en Christine McVie‘In Reverse’ – of omgekeerd. En de titeltrack brengt Dylan terug: niet de jonge beeldenstormer, maar de verwarde midlifer uit de jaren 80. In onze gedachten bespelen Garth Hudson en Clarence Clemons afwisselend de saxofoon. Waarom wij Arcade Fire – nochtans nadrukkelijk present in single ‘Red Eyes’ en ‘Burning’ – hier niet vermelden? Simpel: omdat The War On Drugs over de Canadezen heen naar hun gemeenschappelijke voorbeeld springt: The Boss. Als we te lang op hetzelfde spijkertje blijven kloppen, moet u ons maar gelijk geven.

Muziek en tekst maken elkaars zinnen af. Wat ze precies zeggen, is tot op heden nog niet duidelijk, maar we vangen een constant gevoel van onbehagen op, van vervreemding, van tegen de muren oplopen in de woestijn. Dat is wat je krijgt als de crisis een man in het hart treft.

Adam Granduciel is niet eenzaam, hij is alleen. ‘Lost in the Dream’ is voor hem wat ‘Tusk’ voor Fleetwood Mac (enfin: Lindsey Buckingham) was, ‘Z’ voor My Morning Jacket (Jim James), ‘Darkness on the Edge of Town’ voor Bruce Springsteen of ‘Wakin on a Pretty Daze’ voor Kurt Vile – het moment waarop de visie en ambitie van één man elkaar strak in de ogen kijken. Uit de crisis is een plaat geboren; en ze heeft alles om uit te groeien tot een moderne klassieker.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234