The Way Back

Mogen wij u iets heel persoonlijks toevertrouwen? Sinds het losbarsten van Belspelgate zitten wij hier een beetje in zak en as.

De reden: nu de spelletjes zijn stopgezet zullen wij 's nachts, wanneer de melancholie doorgaans het hardst toeslaat, nooit meer kunnen kijken naar onze vurigste Platonische Liefde: het belspelmeisje Joyce K.
Adieu, Joyce, en vergeet niet: voor jou staat onze lijn continu open (tenzij we in de cinema zitten).

Maar er is ook goed nieuws: zeven jaar na het zwaar geflopte 'Master and Commander' heeft Peter Weir
('The Last Wave', 'Dead Poets Society', 'The Truman Show') eindelijk nog eens een film gemaakt, en het is een mooie.

'The Way Back', gebaseerd op de beruchte memoires van de Poolse legerofficier Slawomir Rawicz
, treedt in de voetsporen van zeven mannen die anno 1940 uit een Siberische goelag ontsnapten en zonder gepast schoeisel dwars door de Gobiwoestijn en de Himalaya helemaal naar India stapten. Een strompeltocht van maar liefst vierduizend kilometer: zelfs de meest fanatieke deelnemers aan de Dodentocht van Bornem zouden er feestelijk voor bedanken.

Het verbazende is dat Weir de afstand aflegt zonder ook maar één greintje sentiment. Hij plamuurt zijn film niet vol met melige violen of kleffe monologen, maar laat de hypnotiserend mooie landschappen rustig ademen - zoals wanneer de reisgenoten bijna letterlijk in een luchtspiegeling lijken op te lossen.

Maar Weir kent ook de kracht van de close-up: tijdens een hartverscheurende scène neemt hij vrij onverwacht het ingevallen bakkes van Ed Harris
in beeld (''t Is goed'), en tsjonge, ineens staat de vochtigheid je wel heel close in de ogen. Ook Colin Farrell
is erg overtuigend als Valka, de Russische amokmaker die zich geregeld een vers aardwormpje laat smaken.

Maar wat, zo horen wij u opwerpen, is er nu zo boeiend aan zeven beslijkte figuren die niets anders doen dan marcheren, op boomschors kauwen en met gebarsten lippen op kleine steentjes zuigen om de dorst niet te moeten voelen - zelfs al zijn de beelden en de acteurs dan zo prachtig? Het antwoord luidt: omdat 'The Way Back' je vanaf de allereerste minuut een zeker synaptisch endorfine-plezier verschaft, een soort runner's high.

Nog voor de film goed en wel is begonnen, laat Weir je al eens aan de eindmeet ruiken, en vanaf dat moment begint hij (en wees gerust: dit is géén spoiler) gestaag op te bouwen naar het lang verbeide Mirakel, naar de douche achteraf. Tweeënhalf uur lang vóél je 'The Way Back' reiken naar het lang uitgestelde genot van het thuiskomen - hopelijk bij jou, Joyce.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234