The Weeknd - Starboy

We leven in een tijd waarin grote releases louter nog in kapitalen worden aangekondigd, zelfs als ze bij wijze van verrassing gelost worden. Zie de mediacircussen rondom Kanye’s ‘The Life of Pablo’ en Frank Oceans ‘Blonde’, of de hypes die losbarstten toen Radiohead, Beyoncé en Bon Iver dit jaar schijnbaar vanuit het niets een kindje op de wereld zetten.

Dezelfde opwinding speelt ook op bij ‘Starboy’, de derde langspeler van The Weeknd. Diens naam door de week: Abel Tesfaye, een Canadees van Ethiopische afkomst die in de gespecialiseerde pers ontzettend vaak in één adem genoemd met Michael Jackson genoemd wordt. Samen met Bruno Mars lijkt hij om de King of Pop-bokaal te strijden, en The Weeknd heeft daarbij de beste papieren: terwijl Mars een opportunistische pleaser is, weet Tesfaye verdomd vaak écht dicht bij Michael te komen. En dan doelen we op de allerbeste Michael: die van ‘Off the Wall’ en de koning Midas die hij was op ‘Thriller’.

Op grote delen van ‘Starboy’ is het weer van dattum: The Weeknd serveert de beste pop du jour en goochelt met alle muziekstijlen die relevant zijn voor wie nu jong is: hiphop, nu-soul, r&b en streepjes EDM. Ze is niet zo goed als zijn vorige, ‘Beauty Behind the Madness’, maar tegelijk is het zijn meest imposante werkstuk tot dusver, een knaller geknipt op stadionformaat. Vergelijk het weer met ‘Off the Wall’ en ‘Thriller’: de eerste was Jacksons artistieke piek, de tweede bracht hem definitief in een baan om de aarde. Zo zal het ook met ‘Starboy’ lopen: reken maar dat iedere tiener van Brussel tot Belize dit binnen de kortste keren van a tot z meezingt.

De plaat telt liefst 18 songs, en dat zijn zeker zes te veel. Toch is het lastig kiezen welke je zou willen droppen. Nou vooruit: ‘Rockin’’ is het soort rip-off dat we van Bruno M verwachten, en niet van Abel T. Van ‘All I Know’, waarop Future meedoet, gaan er dertien in een dozijn. De meeste samenwerkingen op deze plaat vallen overigens een poco tegen – Kendrick Lamar komt bijvoorbeeld langs op ‘Sidewalks’, maar een echte meerwaarde heeft het niet. Tesfaye is op zijn best als hij moederziel alleen aan soul searching doet. Want deze plaat, zie ook de contemplatieve hoes, gaat helemaal over de vraag: wat betekent het om een ster te zijn? Had hij ook gewoon aan ons kunnen vragen.

Op fenomenale songs als ‘False Alarm’, ‘Reminder’, ‘Party Monster’ of ‘On a Lonely Night’ graaft The Weeknd zich autobio. Ergens halfweg herinnert hij zich hoe een jong meisje zijn wereldhit ‘Can’t Feel My Face’ meezingt, terwijl hij alleen maar kan denken: ‘Snap je niet dat deze song gaat over zoveel coke snuiven dat je gezicht totaal verdoofd raakt?’ Het levert een spanning op die deze elpee helemaal 2016 maakt. De beste songs zijn de collaboraties met Daft Punk. Die kent u nu van de radio, en over dertig jaar kent u ze nog. ‘Starboy’ en ‘I Feel It Coming’ (dat eerlijk gezegd als een soort slome ‘Get Lucky’ klinkt) zijn classics. Ze staan netjes aan het begin en het einde geprogrammeerd en tekenen perfect wie Abel Tesfaye is: een sterrenkind, geboren voor het succes. ‘Starboy’ is niet de beste plaat van het jaar in zijn genre, maar ze telt wel de meeste hits.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234