Thelma

Wonderwerk uit het Hoge Noorden.

In de openingsscène, die wel afkomstig lijkt uit een verontrustende droom, trekken een man en een kind door een ijsvlakte. Afgezien van het kraken van de sneeuw onder hun laarzen is er niets te horen; van de besneeuwde bergtoppen komt een witte nevelmist aanjagen. In het bladloze bos kijkt het kind zwijgend toe hoe haar vader zijn geweer laadt. Een rendier kijkt verschrikt op, de vader mikt. Ineens draait de vader het wapen een kwartslag naar links en houdt hij de loop op het achterhoofd van zijn dochtertje gericht. De ademhaling stokt, het bloed bevriest!

Ruim tien jaar later is Thelma een ijverige, op kamers wonende universiteitsstudente, maar nog steeds voelt ze de hete adem van haar ouders in haar nek. Het schermpje van haar smartphone licht om de haverklap op omdat haar vader en haar moeder voortdurend willen weten waar ze uithangt: ‘Had je geen les vanmorgen? We kunnen je lessenrooster volgen via het internet, weet je?’ Wanneer ze tijdens een etentje met haar ouders de spot drijft met een vriendin die gelooft dat de mensheid nog maar zesduizend jaar bestaat, spreekt haar vader haar bestraffend toe (‘Weet jij dan hoe het leven is ontstaan? Hè?’), waarna ze van schaamte in elkaar krimpt. De kennismaking met Anja, een knappe medestudente, doet haar eindelijk een beetje openbloeien. Tijdens een zeldzaam avondje uit drinkt ze zelfs twee biertjes en waagt ze het om loos te gaan op de dansvloer – om achteraf verpletterd door schuldgevoelens naar haar vader te telefoneren, die haar met ijzige stem bezweert om nooit ofte nimmer de controle te verliezen. Nu denkt u misschien dat ‘Thelma’ het portret schetst van een keurig christelijk meisje dat zich probeert los te scheuren van haar fanatieke ouders. Maar de vogels die zich tegen de ruiten van de aula boren, de onverklaarbare epilepsieachtige aanval die ze in de bibliotheek krijgt, de zwarte slang die overal opduikt en vooral de machtige, geheimnisvolle, zwaar erotisch geladen scène in de schouwburg, laten vermoeden dat er iets anders speelt – iets ongekends, iets bovennatuurlijks.

Zelfs honden met een niet al te beste neus zullen in ‘Thelma’ de geur herkennen van enkele grote Amerikaanse klassiekers waarvan we de titels hier niet gaan noemen, wegens té groot spoilergevaar. Laten we gewoon zeggen dat ‘Thelma’ het midden houdt tussen een spannende thriller, een zinnelijk liefdesverhaal en een van de beruchte Scandinavische somberte doortrokken origin story. Geef dit scenario aan een grote Hollywoodstudio, en ze maken er geheid een oorverdovende actiefilm vol digitaal duivelsgeweld van. Joachim Trier daarentegen, een cineast die na enkele mooie films (‘Oslo, 31. August’, ‘Louder than Bombs’) op het punt is gekomen dat hij het metier tot in de toppen van zijn vingers beheerst, vertrouwt meer op een omineuze sfeerschepping, op de dreigende blazers van componist Ola Fløttum en op de vertolking van zijn hoofdactrice dan op digitaal kabaal.

Misschien zullen sommigen onder u die lofi-aanpak wat teleurstellend vinden, maar toch durven we te wedden dat de kus van de zwarte slang ook in úw dromen zal terugkeren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234