'Therapie' op Canvas: 'Er bestaan problemen zonder oplossing, bij gebrek aan een beter woord noem je ze het verleden'

Daags voor eerste aflevering van ‘Therapie’ was Luc Van de Ven, één van de therapeuten die erin centraal staan, te gast in ‘Van Gils & gasten’. In principe was iederéén volgens hem een patiënt, zei hij daar, en wie vond van niet mocht zelfs als eerste langskomen.

Wie zonder kronkel is, boeke de eerste afspraak: van die gedachte was ‘Therapie’ doordrongen, en in die geest kregen we in de eerste aflevering ook jongerentherapeute Sarah Bal te zien. De tiener die ze behandelde leek nog maar net kennis gemaakt te hebben met het eigen zelfbewustzijn, maar werd er al meteen door in een houdgreep genomen.

Jaak Beckers was dan weer een therapeut die niet hoog opliep met regeltjes. In de eerste aflevering kreeg hij Saskia tegenover zich, een veertiger die moeite had om relaties aan te knopen maar die niettemin in ieder het goede probeerde te herkennen. ‘Volgens mij heeft iedereen iets leuks in zich’, sprak ze. ‘Dat denk ik niet’, riposteerde haar psycholoog. Het was moeilijk om geen sympathie te voelen voor de man, maar misschien is dat anders als je tegenover hem zit. Patiënten als Saskia hoorde je wel, maar je kreeg ze nooit te zien in ‘Therapie’: de onbemande camera stond telkens gericht op de roerloze therapeut tegenover hen, wat buiten enkele puike staaltjes filmische montage tussendoor dan ook weinig memorabele beelden opleverde.

‘Therapie’ ging duidelijk liever prat op de kracht van het woord, wat verklaart waarom het, ondanks het voornemen om de Vlaming op grote schaal onder de eigen hersenpan te doen kijken, uiteindelijk nog altijd te zien is op Canvas.

Als ouderenpsycholoog kreeg Luc Van de Ven naar eigen zeggen niet alleen te maken met problemen van vandaag, maar ook met de gevolgen van beslissingen die vijftig jaar geleden genomen werden. Zo kwam het dat hij in de eerste aflevering Anna tegenover zich kreeg, een 81-jarige weduwe die er maar niet in slaagde te treuren om haar overleden man: onbewogenheid die ze niet kon doorgronden, maar die zich met elke sessie meer toonde als litteken van een liefdeloos huwelijk. Hun laatste aanraking dateerde van de jaren zestig, herinnerde ze zich. Haar man had welgeteld één keer zijn liefde betuigd - uitgerekend op de dag voor zijn dood. Ze wist nog hoe boos ze werd van die woorden, want ze waren een einde in plaats van een begin. ‘We hadden zo’n schoon leven kunnen hebben’: er bestaan problemen zonder oplossing, leerde ‘Therapie’. Bij gebrek aan een beter woord noem je ze het verleden.

Als het voortreffelijke ‘Komen te gaan’ op Eén een memento mori is, dan is ‘Therapie’ de bescheiden evenknie die kijkers het tegendeel aanmaant, stiller maar niet minder dwingend: gedenk te leven.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234