This Is the End

Hollywood zet zichzelf te kakken. Alla, een heel klein beetje.

De apocalyps daalt neer over Hollywood en bezorgt een groep in de villa van James Franco fuivende en snuivende jonge sterren de daver op het lijf. Buiten in de vuurzee regeert een onzichtbaar monster – zoef, dat was een hoofd dat van een romp gescheiden werd. Aardverzakkingen leiden rechtstreeks naar het inferno, terwijl sommigen via blauwe lichtkokers de hemel ingezogen worden. Uiteindelijk slaagt een handvol acteurs erin zich te verschansen in de Franco-residentie, die bijna zo oninneembaar blijkt als een atoombunker. Probleempje: er is amper voedsel en drank voor de zes gelukzakken om het er langer dan enkele dagen uit te zingen.

‘This Is the End’ lijkt een beetje op het verwoestende einde van ‘The Day of the Locust’, het cultboek van Nathanael West, maar vooral op ‘Ten Little Niggers’ van Agatha Christie, al zijn de ‘misdaden’ van de zes slechts pekelzonden. Geen enkele regisseur – zelfs de grote René Clair niet – is erin geslaagd om het boek boeiend te adapteren en ‘This Is the End’ haalt zijn beperkte charme dan ook uit een ongewone gimmick: alle acteurs spelen zichzelf. Afijn, ze spelen een personage dat hun eigen naam draagt: Franco houdt zich samen Seth Rogen, Jonah Hill, Jay Baruchel, Danny McBride en Craig Robinson in zijn akelig lelijk stulpje schuil.

Tussen haakjes: Franco doet geen Paris Hiltonnetje – het is niet z'n échte woonst. Ook Emma Watson, Rihanna, Channing Tatum – als hond, veruit z'n beste vertolking ooit – en de in Hollywood immer naar eeuwige roem snakkende Vele Anderen dartelen terloops, en vaak met funeste gevolgen, door het beeld. Er worden voortdurend plaagstootjes uitgedeeld, over de tetten van Rogen of de al dan niet vermeende homoseksualiteit van Franco – who cares? Maar het scenaristen- en regisseursduo durft niemand echt in z'n blootje te zetten. Tenzij éénmaal letterlijk: Michael Cera wordt, met de bips in volle glorie zichtbaar, oraal bediend.

‘This Is the End’, een horrorsatire die kietelt in plaats van prikt, valt vooral te pruimen vanwege enkele leuke scènes – sommige situaties zijn echt hilarisch – maar hangt verder als los zand aan elkaar. In een subplot wordt er gespot met religieus fanatisme, maar ook daar regeert de braafheid. Trouwens, als de Backstreet Boys écht de huisband van de hemel zijn, dan boeken we nú een enkeltje naar de diepste krochten van de hel.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234