Thom Yorke - Suspiria (Music for the Luca Guadagnino Film)

Thom Yorke van Radiohead heeft muziek gemaakt voor ‘Suspiria’, een remake van de Italiaanse horrorfilm van Dario Argento. Yorke droeg naar verluidt lange tijd het juk van de cultsoundtrack uit 1977 op zijn schouders, maar maakte wel iets helemaal anders dan metalgroep Goblin, die het publiek indertijd deed griezelen met een Griekse bouzouki, Black Sabbath-riffs en woordenloos Nonkel Van Grauwel-geschreeuw.

Als wij aan favoriete soundtracks in het algemeen denken, komen we drie (!) keer uit bij Radiohead. Eén: ‘Romeo + Juliet’ uit 1996, met een terugkerend motiefje uit het prachtige ‘Talk Show Host’. In de finale duikt ook ‘Exit Music (for a Film)’ op. En toen moest ‘OK Computer’ nog komen. Twee: ‘There Will Be Blood’ uit 2007, met een ravissant klassiek boeket van Jonny Greenwood, die altijd veel ruimte krijgt van regisseur Paul Thomas Anderson – voor wie hij ondertussen de vaste componist is. En drie: ‘You Were Never Really Here’ uit 2017, van Lynne Ramsay, met een huiveringwekkende Joaquin Phoenix. Jonny Greenwood levert knappe beats en gebruikt een vroeg opduikende verwijzing naar de douchescène uit ‘Psycho’ om de film vol te stoppen met hoog krijsende violen.

Op ‘Suspiria’ staat één echte horrorklassieker van het kaliber van pakweg ‘Bela Lugosi’s Dead’ van Bauhaus. ‘Volk’ heet-ie: een instrumental met een treiterig hoog, in het genre verplicht synthmelodietje in de stijl van ‘Halloween’ van Jon Carpenter. Krijsgeluiden komen en gaan als een spreeuwenzwerm. Het Teutoonse luik doet denken aan ‘Third’ van Portishead én aan de experimentele B-kanten van ‘Low’ en ‘Heroes’ van David Bowie.

Ook goed: ‘Has Ended’, een koortsdroom uit de triphopafdeling, met een tweede helft die van James Holden had kunnen zijn, en met Yorkes 17-jarige zoon Noah aan de drums. ‘Open Again’ wordt pas aan het eind tot horror gestofzuigd. ‘Suspirium’ is een subtiel en subliem walsje.

Minder goeie kantjes zijn er helaas ook. De interludia zijn met te veel. De tracks waarin Yorke met een groot koor werkt, zijn ons te braaf – misschien hebben we te vaak geluisterd naar het tot een hoop bibberstemmen gemanipuleerde koor op ‘Love Streams’ van Tim Hecker. En het laatste kwart – de D-kant op de vinylversie – kunt u gerust overslaan.

Tegelijk: als Thom Yorke er met dit rijk der zuchten, kreuntjes en voetstappen in slaagt om u tegen de rugleuning van de cinemazetel te plakken terwijl u dat verhaal over een heksenkring in een Berlijnse balletschool probeert te volgen, heeft hij gedaan wat hij moet doen. Ter vergelijking: de horrormuziek die het langst aan onze ribben is blijven kleven, is die van ‘Jaws’. Dat had met die grote gevaarlijke vis te maken, maar ook met die twee alternerende noten (‘Bun-bun bun-bun...’) van John Williams. Wij durfden achteraf zelfs geen zoetwatervijver meer in. Wat een ervaring! Maar de soundtrack van ‘Jaws’ hebben wij nooit beluisterd. Wait and see, dus. En een zalig Allerheiligen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234