Thomas Pieters, de Belgische sensatie op de golfcourts: 'Ik ben minder negatief dan de doorsnee-Belg'

Sinds zijn vierde plaats op de Olympische Spelen in Rio wordt de Belgische golfsensatie Thomas Pieters ook ver buiten Antwerpen scherp in de gaten gehouden. Kenners noemen het een kwestie van tijd voor hij zijn eerste grote titel pakt.

'Door het golf heb ik mijn jeugd gemist. Ik ben nooit uit geweest. Ik kan mijn vrienden van vroeger op één hand tellen'

Als hij in België is, betrekt Thomas Pieters (25) een etage in een oude zeilmakerij in de Antwerpse havenbuurt. Boven hem woont zijn zus en manager Lieselotte, en dáárboven zijn broer Pieter-Jan. Vriendin Eva studeert nog – rechten, ze wil de diplomatie in – maar binnenkort trekt ze in bij de beste golfer van België, en ooit van de hele wereld. Later deze week staat Pieters op de US Open, een major, één van de belangrijkste golftoernooien, en bijgevolg één van de hoogtepunten van het golfseizoen. Het wordt een thuiswedstrijd voor de ambitieuze Belg, die tot voor enkele jaren aan de universiteit van Illinois studeerde.

Thomas Pieters «Ik heb nog wekelijks contact met mijn Amerikaanse vrienden in Chicago. De US Open vindt plaats in Wisconsin, op twee uur rijden. Voor ik naar het toernooi ga, wil ik een paar dagen bij hen logeren.

»Nog eens twee uur zuidelijker heb ik drie jaar aan de universiteit van Illinois gezeten. Daar wonen 100.000 mensen op de campus, van wie 64.000 studenten. We leefden in onze eigen bubbel, dat kun je je hier niet voorstellen!»

HUMO Waarom ging je in Amerika studeren?

Pieters «Simpel: ofwel werd ik professional – waar ik op mijn 18de niet klaar voor was – ofwel ging ik naar Amerika. Amerikaanse coaches komen hier tijdens de zomer talent voor hun universiteitsteams zoeken. De coach van Illinois was met mijn vader gaan praten: hij wilde weten uit welk gezin ik kwam. Dat gaf voor mij de doorslag. De andere coaches vertelden alleen maar het gebruikelijke verhaaltje: hoe goed ik wel was en zo.»

HUMO Amerika geldt als het walhalla van het golf. Waarom?

Pieters «Omdat iedereen het zegt. En omdat Tiger Woods er heeft gespeeld. Maar ik ben het daar niet mee eens.»

HUMO Dat liet je ook blijken in een reactie op een wat denigrerende tweet van twee Amerikaanse spelers.

Pieters «Dat waren twee idioten. Zij beweerden dat je veel makkelijker hogerop raakt in de wereldranglijst door wedstrijden in Europa te spelen. Hoe kleingeestig kun je zijn? Het prijzengeld in Amerika bedraagt het dubbele van wat je in Europa kunt verdienen, maar dat wil niet zeggen dat het een betere tour is. Vraag elke Europeaan, ook degenen die in Amerika wonen en er spelen, welke tour het leukst is, en ze zeggen allemaal: de Europese. De sfeer tussen de spelers onderling is er beter, en de toernooien vinden plaats in toffe steden. In het toernooi van Chicago zit je op een uur rijden van de stad, in the middle of nowhere, met wel een mooi golfterrein, maar verder niks. Om gek van te worden.»

HUMO Als kind was je fan van de NBA, de Amerikaanse basketbalcompetitie. Vanwaar die vroege fascinatie voor Amerika?

Pieters «Misschien omdat alles er bigger and better is? Ik zie het óók groots, al heb ik mijn Amerikaanse droom ondertussen wel bijgesteld.»

HUMO Je bent er niet fulltime aan de slag gegaan, terwijl het wel altijd je ambitie was om iets in de PGA Tour te betekenen, het Amerikaanse golfcircuit.

Pieters «Voor ik beroepsgolfer werd, was dat mijn droom. Maar zodra je in zowel de Amerikaanse als de Europese tour speelt, weet je dat het leven er eenzamer is, en niet aangenaam. Daar ben ik op afgeknapt. Ik ga niet ergens spelen waar ik meer kan verdienen, maar me slechter voel. Ik wil ook levenskwaliteit. Die is super in Europa: ik woon dicht bij mijn familie, en dat is alles wat ik nodig heb.»

HUMO Er lijkt anders wel een halve Amerikaan in jou te schuilen.

Pieters «In mijn hoofd ben ik zeker een beetje een Amerikaan: ik ben positief ingesteld, of in ieder geval minder negatief dan de doorsnee-Belg. Maar ik denk niet dat ik daar mijn geluk moet zoeken. Ik heb er gestudeerd, maar ik was sowieso van plan om na vier jaar terug te keren. En zodra ik een deftig niveau had bereikt, wilde ik ginder in de PGA Tour spelen. Maar toen wist ik uiteraard nog niet dat ik drie toernooien in de Europese tour zou winnen, en dat ik naar de Olympische Spelen zou mogen. Dat heeft me mijn mening doen herzien.»

HUMO Hebben de strapatsen van Donald Trump dat ook gedaan?

Pieters «Illinois (de staat waarin Chicago ligt, red.) is een Hillary-staat. 99 procent van mijn Amerikaanse vrienden is tegen Trump en vindt het nu verschrikkelijk dat ze in dat land wonen. Ik heb één vriend die wel een fan is. Een American style farmer: veel geld op de bankrekening en honderden hectaren grond. Tegen hem kan ik onmogelijk mijn mening zeggen. Ik herinner me een diner waarbij de helft van de tafel pro Trump was en de andere helft pro Hillary: die konden écht niet met elkaar praten. In Amerika komt iedereen openlijk voor zijn voorkeur uit. Bij ons is het not done dat je zegt voor wie je stemt. Nu, ik ben het niet eens met wat Trump doet, maar verder heb ik geen uitgesproken mening over hem.»

HUMO Hoeveel Amerikaan zit er nog in jou?

Pieters «Naast mijn positieve ingesteldheid zie ik het graag groots. Twee jaar geleden zei ik voor het eerst tegen de Belgische pers dat ik nummer één van de wereld wilde worden. Voor mij klonk dat heel normaal, maar niet voor de journalisten: ‘Amai, hoe durf jij dat te zeggen!’ Maar ik heb ook altijd gezegd: ‘Als ik er alles voor doe en ik word maar dertiende, dan zal ik daar ook blij mee zijn.’»

HUMO Zo’n zelfverzekerdheid wordt hier al gauw met arrogantie verward.

Pieters «Ik vind niet dat ik arrogant ben, ik zeg gewoon waar het op staat. Als je mij iets vraagt, zal ik een eerlijk antwoord geven. Als het choqueert, dan choqueert het maar. Rond de pot draaien is niet mijn ding.»

Lieselotte Pieters «Door zijn eerlijkheid verdenken mensen hem soms van arrogantie. Ze hebben over alles een mening, gaan aan hun computer zitten en schrijven er maar op los. Dat is pestgedrag. Zoiets raakt Thomas diep: niemand wil persoonlijk aangevallen worden.»

Pieters «Zolang je er zelf het slachtoffer niet van bent, ben je geneigd te zeggen: ‘Lees het niet.’ Tot je persoonlijk wordt geviseerd: dan is het echt niet leuk, geloof me.»

HUMO Klopt het, wat de kenners zeggen: ‘De vraag is niet óf Thomas ooit een major zal winnen, maar wel wanneer’?

Pieters «Of: hoeveel? (lacht) Ik wil zoveel mogelijk winnen. Eén major, en ik kan gelukkig sterven. Zijn het er zes, dan zou dat ongelofelijk zijn.»

HUMO Zit het er in Wisconsin al in?

Pieters «Ja. Twee maanden geleden werd ik vierde op de US Masters, de eerste major van het jaar. Met 4 van de 72 holes te gaan maakte ik nog kans op de overwinning. Dat ik nu weet dat het kan, geeft me keiveel vertrouwen. Ik begin er in Wisconsin aan in de wetenschap dat ik er kan winnen. Er is niets in mij dat zegt: ‘Ik kan het niet.’ Misschien is dat mijn Amerikaanse kantje.»

'Tweede of derde worden staat gelijk aan verliezen, want in golf draait het alleen om winnen'


Wild van Woods

HUMO Hoe ben jij met golf in aanraking gekomen?

Pieters «Via mama en papa. Zij hadden het leren kennen bij vrienden in Zuid-Afrika. Mijn papa is er bij zijn thuiskomst zelf mee begonnen en heeft een halfjaar later het hele gezin mee op sleeptouw genomen. Ik was toen 5. Vooral Lieselotte was heel goed. (Tegen zijn zus) Diep vanbinnen had jij ook een droom, hé?»

Lieselotte Pieters «Ik heb weleens nagedacht over een golfcarrière, maar ik heb snel beseft dat ik niet goed genoeg was.»

Pieters «Je hebt op een cruciale leeftijd je pols gebroken.»

Lieselotte Pieters «Het is altijd duidelijk geweest dat er meer in Thomas zat. Hij was supergedreven, altijd het kindje dat als laatste nog op de oefenbaan stond. We moesten hem mee naar huis sléúren.»

Pieters «De uren die ik er toen in heb gestoken, waren niet te tellen. Tien keer meer dan de rest. Lieselotte en Pieter-Jan waren ouder, maar ik wilde hen voortdurend kloppen. Voor zover ik me kan herinneren, was ik meteen verliefd op het spel.»

Lieselotte Pieters «Wij waren heel nuchter thuis, maar hij bleef maar winnen. Toen hij 15 was, wisten we: ‘Dit kan echt iets worden.’»

HUMO Terwijl hij eigenlijk voetbalde en basketbal speelde.

Pieters «Om niet te egoïstisch te worden, moesten wij van onze ouders een ploegsport beoefenen. Basketbal was mijn eerste sport, maar ik had niet het postuur om een goede speler te worden. Ik heb in clubverband gevoetbald tot mijn 10de, basketbal heb ik iets langer gespeeld: tot mijn 16de. Maar 80 procent van mijn tijd ging toen al naar het golfen.»

HUMO Hoe kreeg de golfmicrobe je zo snel te pakken?

Pieters «Het was anders. Iets wat niemand deed. We werden er vaak om geplaagd op school, want golf was zogezegd voor de rijke mensen. Maar ik zat er niet te erg mee. Vanaf het derde middelbaar ging ik naar de topsportschool en daar zat ik tussen gelijkgezinde jongeren.

»Tiger Woods is een heel belangrijke factor geweest. Toen ik hem op tv zag – ik was een jaar of 12 – was ik meteen verkocht. Zijn dominantie, hoe simpel hij het allemaal deed lijken: hij was mijn held. Nog altijd, als golfspeler dan, want op persoonlijk vlak heeft hij wel wat problemen gehad.»

HUMO Wat maakt van golf zo’n boeiende sport?

Pieters «Er zitten waarden in die belangrijk zijn voor een kind, maar die je ook nodig hebt als je het ver wil schoppen in om het even wat. Fair play, bijvoorbeeld. Als je zelf speelt, zijn er geen referees zoals in de meeste andere sporten. Doe je iets verkeerd, dan moet je een penalty toestaan. Bij de profs zijn die referees er natuurlijk wel, maar dan nog. Onlangs was er een incident met Ernie Els, één van de legendes in de golfsport. Hij vond dat hij zijn bal niet op de juiste plaats had teruggelegd. Nadat hij had geslagen, voelde hij zich er niet goed bij. Hij heeft vervolgens twee strafslagen tegen zichzelf toegestaan. Onwaarschijnlijk!»

HUMO Alsof een voetballer die een strafschop krijgt, tegen de scheidsrechter gaat zeggen dat hij zich heeft vergist.

Pieters «Voilà. Al die fopduiken in het voetbal, daar zou ik het bijzonder moeilijk mee hebben.»

HUMO Van voetbal gesproken: wat heb jij met die sport?

Pieters «Mijn opa Willy Schoofs, de vader van mijn moeder, is in de jaren 50 doelman geweest bij Thor Waterschei (het huidige KRC Genk, red.). En mijn overgrootvader was lange tijd penningmeester van die club.

»Verder zijn er natuurlijk heel veel voetballers die golf spelen. Wesley Sonck ken ik, en ook Jan Vertonghen. Met de zoon van Michel Preud’homme heb ik ook gespeeld. En ik ben lid van een club in Londen waar Andrij Sjevtsjenko (oud-speler van AC Milan en Chelsea, red.) en Jamie Redknapp (oud-speler van Liverpool, red.) spelen. Als ik daar ben, speel ik met die gasten. En dan zie je: dat zijn op-en-top perfectionisten. Ik heb erg veel respect voor Sjevtsjenko, maar dat hij me dan om tips komt vragen, vind ik zó grappig.»

HUMO Sinds je vierde plaats op de Olympische Spelen vorige zomer in Rio kent ook het grote publiek jou. Hoe bevalt dat?

Pieters «Mensen herkennen me inderdaad vaker als ik door de stad loop. Maar ik ben geen Tom Boonen, hoor. Het liefst zou ik niet herkend worden, maar ik maak er geen probleem van. Soms is het gênant als je met je vriendin door de stad loopt en mensen aan je mouw trekken. Ik kan me voorstellen hoe ze pakweg Dries Mertens of Kevin De Bruyne nooit meer met rust laten. Je kunt nergens meer naartoe én je raakt er ook nooit meer van af, want het houdt niet op als je stopt met voetballen. Nu, bij mij blijft het nog binnen de perken. Het zal nog lang duren voor iedereen in België weet wat golf is.»

HUMO Zeilster Evi Van Acker is haar vierde plaats nog altijd aan het verwerken.

Pieters «Voor Evi zijn de Spelen het absolute hoogtepunt, zij werkt daar vier jaar lang naartoe. Wij hebben vier majors per jáár. Onlangs speelde ik met Justin Rose, de goudenmedaillewinnaar van Rio. Hij hing zijn medaille aan de eerste afslag op: ik werd er constant met mijn neus op gedrukt.

»Ik heb die vierde plaats op de Spelen ondertussen verwerkt, maar ik zal er altijd met spijt op terugkijken. Laten we zeggen dat ik de Spelen beschouw als een etappe in een leerproces. Mijn derde dag is vaak minder goed. Waar het mee te maken heeft, weet ik niet. Maar ’s zondags sta ik er altijd weer en maak ik doorgaans veel goed. Daar moet ik aan werken.»

HUMO Ervaring geeft vaak de doorslag in golf: de toppers zijn meestal wat ouder.

Pieters «Ik ben niet ongeduldig. Neem nu Henrik Stenson, die tot de top vijf behoort: hij heeft pas vorig jaar, op zijn 42ste, zijn eerste major gewonnen. Daar ga ik echt niet nog zeventien jaar op wachten (lacht). Ervaring kun je niet kopen, maar ik lig vrij ver voor op mijn leeftijd. Het ziet er goed uit.»

HUMO Het lijkt niet zo, maar golf heet een zware sport te zijn.

Pieters «Klopt: omdat je bijna nooit wint. Dat maakt het mentaal zwaar. In het tennis win je misschien niet gauw een toernooi, maar je wint wel een paar wedstrijden voor je eruit gaat. Dat gevoel heb ik bijna nooit. Ik speel ongeveer dertig wedstrijden per jaar: één overwinning en je seizoen is geslaagd. Tweede of derde worden staat gelijk aan verliezen, want in golf draait het alleen om winnen. Als ik over twintig jaar op mijn carrière terugkijk, wil ik geen twintig tweede plaatsen en maar één overwinning zien. Liever tien overwinningen en geen enkele ereplaats.»

HUMO In 2015 won je twee toernooien op rij, je eerste overwinningen als profspeler.

Pieters «Dat gebeurt echt niet vaak. De eerste zat eraan te komen, de tweede kwam onverwacht. Pas een jaar later, toen ik ook in Denemarken won, wist ik: ‘Ik kan écht mee met de top.’

»Ook zwaar is dat je altijd alleen op de baan staat. Slopend, hoor. Als je na drie mindere weken thuiskomt, dan ben je kapót. Misschien niet fysiek, maar mentaal ben je zo uitgeput dat je lichaam niets meer kan. Je hebt er geen idee van wat druk en stress met een lichaam doen.»

HUMO Bij gebrek aan een echte tegenstander reageer je je af op…

Pieters «…de lucht, de wind. Zaken waar je geen controle over hebt. Maar ook daar leer je mee om te gaan. Lee Westwood draait al 25 jaar mee: als hij een bal in de wind slaat en die gaat ermee aan de haal, doet hem dat niets. Hij doet gewoon verder. Terwijl ik vorig jaar nog tegen mezelf zat te foeteren: ‘Hoe kan dat nu!’ Dat neem je mee naar de volgende slag, die dan minder is omdat je maar voor 80 procent geconcentreerd bent. Twee, drie van die holes en je hele week is om zeep.»

HUMO Wat vast ook niet helpt, is een grasallergie.

Pieters «Verschrikkelijk! Ik heb dat al mijn hele leven. Rond mijn 16de was het het ergst. Ik heb toen vaak moeten opgeven omdat ik niets meer zag. Ik mag tijdens wedstrijden niet aan mijn ogen komen of ze beginnen te tranen, of ik begin dubbel te zien en dan zie ik de bal niet meer liggen. Op piekdagen – nu dus – neem ik zoveel pillen als ik kan. Verder is er niets aan te doen. Of ik zou binnen moeten blijven.»

HUMO Ook belangrijk in je sport: zelfbeheersing. Jij geldt als een nogal opvliegend baasje.

Pieters «Het laatste jaar is het toch al beter. Ik heb vorig jaar nog enkele uitbarstingen gehad waarbij ik een paar clubs heb gebroken (lachje). Meer uit frustratie en teleurstelling over mijn spel dan uit agressiviteit: in het dagelijkse leven ben ik helemaal niet opvliegend. Ondertussen heb ik er beter mee leren omgaan. Elke keer als ik een club brak, moest ik van mijn caddie een som doneren voor een goed doel. Dat begon op te lopen, die kinderen hebben ondertussen al een huis gezet (lacht). Mijn caddie heeft me ook geleerd de dingen in perspectief te plaatsen: ‘Het is máár golf.’ Het is mijn job en mijn passie, maar er is meer dan dat. (Kijkt naar Lieselotte, die in oktober van een zoon is bevallen) Haar kindje, bijvoorbeeld, heeft misschien ook iets met mij gedaan.

»Nu ik alles beter kan plaatsen, speel ik veel beter. Zonder mental coach, die heb ik niet. Of toch wel: mijn familie.»

'Je hebt er geen idee van wat druk en stress met een lichaam doen'


Korte sokken

HUMO Je zus is je manager, je broer verzorgt je website, je ouders en je schoonbroer waken over de financiën: hoe is het om je familie voortdurend zo dicht bij je te hebben?

Pieters «Geweldig! Het is altijd een deel van mijn droom geweest dat Lieselotte mijn manager zou zijn, en dat mijn broer al het creatieve voor zijn rekening zou nemen. Wij zijn een heel hecht gezin. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om me ervan los te rukken. Integendeel: ik kon hen nooit achterlaten. Het eerste halfjaar in Amerika voelde ik me erg eenzaam. Daarna had ik vrienden en heb ik me rot geamuseerd, maar er was altijd dat gemis. Ik keek er elke keer hard naar uit om terug naar huis te kunnen.»

HUMO Zegt de man die driehonderd dagen per jaar van huis is voor zijn grote passie.

Pieters «Als ik zes weken weg ben en ik zou tussendoor twee dagen naar huis kunnen om iedereen even te zien, dan doe ik dat. Ook al word ik moe van het vliegen. Voor mijn gemoedsgesteldheid is dat soms het beste.

»Hoe beter je speelt en hoe hoger je klimt op de wereldranking, hoe selectiever je kunt zijn. Maximaal 25 wedstrijden per jaar spelen, en de rest van de tijd thuis zitten met de familie: dat is mijn droom.»

HUMO Lieselotte noemt jou de CEO van een bedrijfje: jij bent de werkgever van het gezin.

Pieters «Zíj is de baas, ik neem geen enkele beslissing (lacht). Het maakt me keiblij dat wij zo goed kunnen samenwerken. Noem het broeder-zusterliefde. ‘Thomas moet alleen maar golfen,’ zegt ze. Nu gaat het goed, maar in het begin was alles nog uiterst onzeker. Na drie of vier wedstrijden sta je 20.000 euro in het rood. Er komt niets binnen, en daar krijg je stress van. Ondertussen is het een ander verhaal: je kunt in mijn sport goed je boterham verdienen. Maar dat is nooit mijn doel geweest.»

HUMO Niet iedereen kan het zich veroorloven in het rood te gaan. Is golf toch niet vooral een sport van de betere sociale klasse?

Pieters «Nee, toch niet. Ik heb vooral veel financiële steun gekregen van het Bloso (het toenmalige Vlaamse sportagentschap, red.). Daar konden we driekwart van het seizoen mee financieren. Pas wanneer je de cut haalt en dus in het weekend mag spelen (golfwedstrijden beginnen op donderdag en eindigen op zondag met een gehalveerd deelnemersveld, red.), verdien je iets. Hoeveel precies, dat kun je makkelijk op het internet terugvinden– nog iets wat ik niet zo prettig vind (Pieters verdiende in de PGA Tour tot nog toe 1,2 miljoen dollar, red.).»

Lieselotte Pieters «Thomas verdient goed de kost, maar het zijn brutobedragen. Hij moet er een caddie, een coach, een manager, een boekhouder en nog meer van betalen.»

HUMO Je ergert je aan het elitaire imago dat aan de golfsport kleeft, niet?

Pieters «Ja en nee. Er wordt veel gedaan om de sport aantrekkelijker te maken. Maar het is toch al te belachelijk dat je niet mag golfen zonder polo? Jongeren die dat niet cool vinden, maar willen golfen omdat ze het leuk vinden: laat die toch gewoon een T-shirt aantrekken! Het gaat toch om de skills? Op de meeste courts mag je ook niet in korte broek en korte sokken komen. Met zulke regels heb ik het moeilijk.»

HUMO Een rebels trekje.

Pieters (lachje) «Misschien. In het golfmilieu weten ze niet altijd goed hoe ze daarmee moeten omgaan. Ik kan er ook niet tegen dat je een kostuum moet dragen tijdens officiële meetings, dus doe ik dat niet. Dan botst het weleens.»

HUMO Heb je veel gemist door je sport?

Pieters «Ja, heel mijn jeugd. Ik ben nooit uit geweest. Mijn vrienden van vroeger kan ik op één hand tellen. Niet dat ik jaloers ben op hen, maar diep vanbinnen was ik er graag iets vaker bij geweest. Nu, onbewust omringde ik me met mensen die net als ik in de sport zaten en de droom hadden een topper te worden. Megafeestvierders zaten er niet tussen. Mijn beste vriend was een triatlonatleet.»

HUMO Iets wat je nooit hebt opgegeven, is het snowboarden. Toch geen risicoloze bezigheid voor een topsporter.

Pieters «Nee, maar je kunt ook van de trap vallen. Elk jaar is dat één van onze familievakanties: ik ga dat niet opgeven. Ik doe het sinds mijn 5de en ik ben ervaren. Een ongeluk is snel gebeurd, maar ik sta niet met knikkende knieën op de piste.»

HUMO Razend ambitieus, maar nog meer gehecht aan familiaal geluk: vat ik Thomas Pieters zo goed samen?

Pieters «Ik ben een heel ander mens als ik thuis ben. Mijn vriendin lacht soms: ‘Jij doet echt níks!’ Maar op het golfterrein moet je mij niet lastigvallen. Dan ben ik van ’s morgens tot ’s avonds aan het werken. Daar ben ik in mijn zone en weet ik perfect wat ik moet doen. Vroeger vond ik dat ik niet mocht drinken of feesten. Nu weet ik: één pintje zal niets aan mijn resultaten veranderen. Ik heb iets te extreem voor mijn sport geleefd. Sinds een paar jaar weet ik dat dat niet hoeft. Ik kan een normaal leven leiden en perfect gelukkig zijn, en tegelijk een topsporter zijn.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234