Thurston Moore - Demolished Thoughts

De volumeknop van onze sleetse stereoketen uiterst rechts gezwierd, trakteren wij de buren (sorry, Jos
en Lena
!) van tijd tot tijd al 'ns op de noise-exploten van Boredoms
, de tempeesten van Lightning Bolt
of de drilboren van Einsturzende Neubauten
. Om maar te zeggen: onze maag verteert ook moeiteloos het brutaalste kabaal dat Sonic Youth
door hun Marshall-torens laat gieren.

Maar gevraagd naar ons favoriete nummer van de New Yorkers, zullen we u keer op keer doorverwijzen naar 'Winner's Blues', de zinderend mooie, melancholische, en bovenal door Thurston Moore
op een akoestische gitaar gespeelde opener van 'Experimental Jet Set, Trash and No Star' uit '94.

Wij waren dus al danig onder de indruk, vier jaar geleden, van zijn aaibare akoestische popplaat 'Trees Outside the Academy', hoewel hij ook daarop bij vlagen - het bloed kruipt waar het niet gaan kan - onomwonden staat te rocken.

Op zijn nieuwe solowerk beent hij de akoestische folkblues helemáál tot op het bleke bot uit. Van percussie of grootstedelijke chaos geen spoor: 'Demolished Thoughts'
is Bert Jansch
in plaats van Glenn Branca
, de Ardennen in plaats van The Big Apple.

In adamskostuum twinkelt het raszuivere songschrijftalent van Mr. Kim Gordon
als een diamant: zelden hoorden we de schoon- én vunzigheid van de liefde fraaier getoonzet dan in opener 'Benediction'
('And don't you cry girl, he won't disappear / But I know better than to let you go').

Gruwelijk schoon ook, hoe zijn dromerige stem lijkt te ontwaken in dat laatste kolkende refrein van 'Blood Never Lies'
of hoe zijn verstrooide zang in 'Illumine'
zich in een deken van gitaargetokkel wentelt, veilig afgeschermd van het hartverscheurende vraag- en antwoordspel tussen de vioolpartijen.

Maar de ware genialiteit van deze plaat ontvouwt zich pas na tien luisterbeurten, als het je begint te dagen dat Moore eigenlijk ragfijne klanktapijtjes zit te weven voor een onuitgegeven Hitchcock
-soundtrack, en vertwijfeling en gratie in één en dezelfde noot weet te vatten.

In de dramatische intro van 'Space'
maakt hij in '2 Meter Sessie'-modus haast béter lawaai dan met een batterij versterkers. Zie ook de ontsporende outro van 'Circulation'
, het enige uptemponummer op de plaat, of onze absolute favoriet, het dwarse 'Mina Loy'
- een ode aan de betreurde surrealistische dichteres - dat moeiteloos op 'Murray Street' had gekund.

Nu, dat maakt van producer Beck
- die zijn Gainsbourg
-fixatie goddank aan de studiodeur achterliet - nog niet de ster van de plaat: hij heeft gewoon de elektriciteit uit de lucht geplukt die knispert tussen harpiste Mary Lattimore
, die bij elke pluk aan haar snaren een heel sprookjesboek oproept, en violiste Samara Lubelski
, die haar instrument nu eens doet janken en krijsen, dan weer fluweelzacht voorbij laat waaien.

Moeten we het echt nog in grote dikke blokletters uitspellen? Geen seconde hebben we Kim Gordon, Lee Ranaldo
en Steve Shelley
gemist: Thurston Moore heeft in z'n dooie eentje een absoluut meesterwerk in zijn trofeeënkast bijgezet. Gun uw platenkast hetzelfde.

Thurston Moore speelt op zondag 29 mei in de AB in Brussel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234