null Beeld

'Tijd is het kostbaarste goed, ook in de zomer: reden genoeg om er zo weinig mogelijk van te verspillen aan 'Goed verlof''

Luxeproblemen zijn ook problemen, moet een programmabaas bij VTM gedacht hebben terwijl hij in het wc-­hokje, het toiletrolletje tot het karton afgestroopt, z’n zijden das losknoopte... En voor je er erg in had, zat je naar ‘Goed verlof’ te kijken: een programma over mensen die zelf niet bij machte waren om te beslissen waar hun volgende vakantie heen moest. Het programma telt wekelijks vier afleveringen, wat doet vermoeden dat het om een aanzienlijke groep stakkers gaat.

‘Goed verlof’ knalde al het kruit er al door in de eerste aflevering, de enige het onthouden waard. Het gezin daarin werd bestierd door een pater ­familias wiens wereldbeeld niet verder reikte dan Lloret de Mar, wat hem ertoe had gebracht de voorbije veertig zomers te ­bivakkeren in hetzelfde hotel, tot dezelfde kamer toe. Omdat psychiaters tegenwoordig vaak wachtlijsten hebben, had zijn dochter de hulp van de televisie ingeroepen.

‘Ik wil uitbreken,’ wanhoopte het kind tegen Tine Embrechts, terwijl de puberteit haar riep van ergens voorbij de Costa Brava. Je vroeg je af welk trauma aan de basis kon liggen van zulk familieleed. Dat de man boekhouder was, verklaarde enkel de eerste twintig jaar, maar Embrechts was niet gekomen om vragen te stellen. Liever stelde ze drie alternatieve bestemmingen voor, die door vader en dochter beoordeeld moesten worden met een puntentelling die je kent uit ‘­Komen eten’ of ‘Met vier in bed’.

Vooral aan dat laatste programma, nochtans enkel met geweld een referentie te noemen, zou je nog vaker terugdenken. Zo werd ook hier, zelfs in het buitenland, qua­ ­logies vooral gerekend op ­Vlamingen die toevallig iets te verhuren hadden.

‘Goed verlof’ ging er prat op ‘de ideale ­vakantie’ op te sporen, maar als je idee van een geschikt uitje toevallig inhield dat je bestemming liefst niet al te zeer bevolkt werd met dezelfde lui die je ook al op je vertrekpunt moest luchten, kon je het al schudden. Op de koop toe kreeg elk van die herbergiers uitgebreid de tijd om de eigen accommodatie aan te prijzen, wat vrijwel altijd uitmondde in het soort ­praatjes die in een vrijemarkteconomie altijd tot argwaan zouden moeten leiden.

Het mercantiele sfeertje werd aangedikt door de voice-over, net zoals de presentatie beurtelings verzorgd door Embrechts en colleega Guga Baúl, die niet alleen van elk verblijf de logiesprijs meegaf, maar al doende ook showroomonzin verkocht als ‘Met verwarmd zwembad én ongedwongen sfeer!’ Een gek die níét uit z’n zetel sprong om te boeken, tenzij dan die ene die net aan de telefoon hing om de brandweer te melden dat het reclameblok weer eens overstroomd was in het reguliere zendschema.

Wanneer ze even niet aan het ­neckermannen gingen, hielden Embrechts en Baúl – tussen twee impromptu imitaties door werd hij ‘Gagu’ genoemd door één deelnemer – zich vaak bezig met ­wederzijds sakkeren: gekissebis met komisch oogpunt, met de gezel als gesel. Fatsoenlijke mensen maken dan wel geen onderscheid meer tussen de vele samenlevingsvormen die de 21ste eeuw rijk is, het kletteren tussen de geslachten blijft een verplicht nummertje voor wie uit is op een makkelijke lach. Er was dan ook tijd zat voor zulk geginnegap, want hoewel ‘Goed verlof’ geen noemenswaardige pieken of dalen vertoonde, om maar niet te zeggen dat het een eind weg kabbelde, deed het er ruim een uur over om tot een soortement conclusie te komen.

Tegen die tijd gaf je natuurlijk al geen moer meer om welke bestemming volgens de besluitelozen du jour uitverkoren werd als beste. Dat het niet de veredelde zolderkamer in het Zeeuwse zou worden, had je dan al lang in de smiezen. Douche en toilet besloegen er uit plaatsgebrek dezelfde vierkante meter, wat door een moeder en dochter ‘eerder onpraktisch’ genoemd werd. Iets wat de verhuurder, tegen alle verwachtingen in, niet al te luid tegensprak. Al liet hij zo wel de kans liggen om te onderstrepen dat je op die manier mooi tijd kon besparen door tijdens het drukken je haar al in de shampoo te zetten. Tijd is immers het kostbaarste goed, ook in de zomer: reden genoeg om er zo weinig mogelijk van te verspillen aan ‘Goed verlof’. (tr)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234