null Beeld

Tinariwen - Aman Iman

Dat weten we dan ook weer: de Mississippi stroomt door Mali! Hoe anders de shot Deltablues te verklaren die Tinariwen in zijn songs geïnjecteerd heeft?

Charlie Poel

Tinariwen is de veelkoppige groep rond gitarist-zanger-frontman Ibrahim Ag Alhabib, dichter-gitarist Mohammed Ag Itlale (bijgenaamd 'Japonais') en gitarist-zanger Abdallah Ag Alhousseymi: Toearegs én vrijheidsstrijders uit Mali, die met 'Aman Iman' ('Water is leven') hun nieuwe cd afleveren.

undefined

Met de hulp van Justin Adams, gitarist en sidekick van Robert Plant, zijn ze op 'Aman Iman' nadrukkelijker dan op hun twee vorige platen richting blues en funk opgeschoven, zonder evenwel het bezwerende van de woestijnmuziek op te geven. Best of both worlds. Tinariwen maakt het soort grofkorrelige muziek dat ook Calexico, Howe Gelb of Giant Sand dierbaar is, maar terwijl hun Amerikaanse collega's zich in Tucson, Arizona aan de rand van de woestijn ophouden, zitten deze Toearegs midden in de duinheuvels en eindeloze zandvlakten. Men hoort dat. Men hoort ook dat ze kwaad zijn op de centrale regering in Bamako, en dat een aantal groepsleden opgeleid werd in rebellenkampen, waar ze naar verluidt vooral naar Led Zeppelin luisterden.

Sinds Alain R. van onze documentatiedienst ons op hun vorige cd 'Amassakoul' uit 2003 attendeerde, zijn we fan van Tinariwen, en 'Aman Iman' is nog een stuk overtuigender (toegankelijker, directer) dan die voorganger. U moet niet vragen! Twee keer slechts waren wij - kenners noch blinde pleitbezorgers van wereldmuziek - geneigd ons van de skiptoets te bedienen: bij het monotone '63' (dat nog het meest aan ingedommelde J.J. Cale doet denken) en slotsong 'Izarharh Ténéré' ('Ik heb in de woestijn geleefd'), dat lieflijk klinkt, jazeker, maar gerust wat minder lang had mogen aanslepen. Daartegenover staan tien songs die zich vrijwel onmiddellijk in het gehoor vasthaken en waarin de elektrische gitaar, de stuwende bas, de wispelturige percussie, het ritmische handgeklap en de intrigerende call & response tussen de verschillende zangers en het verleidelijke vrouwenkoortje (met hun klakkende oeloeloeloe-tonggeluiden) wonderwel op elkaar aansluiten. Hoogtepunten: opener 'Cler Achel', het stotterende 'Ahimana', de funkopstoten 'Matadjem Yinmixan' (vrij vertaald: 'Waarom al die haat tussen jullie?') en 'Imidiwan Winakalin' ('Vrienden van mijn land'), de dreigende bluesrock 'Tamatant Tilay' ('De dood is hier') en onze favoriet 'Mano Dayak', een lofzang (vermoeden we) op vrijheidsstrijder Dayak, die vrij traag op gang komt, tot het vrouwenkoortje zich mengt: yaani maanee hmmmmmmm . Knap.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234