null Beeld

Tinariwen - Live in Paris

Bericht uit Parijs, afdeling ‘Betere tijden’: de nieuwste van Tinariwen bevat liveopnames uit het Théâtre des Bouffes du Nord, een zaal op drie kilometer van de Bataclan, en op 13 december 2014 kwamen oost en west er samen voor wat – te oordelen naar de muziek op ‘Live in Paris’ – een indrukwekkende groepsknuffel moet zijn geweest. De Tinariwen-sound bereikt pas sinds vijftien jaar ook oren buiten de Sahara, maar de groepsnaam stamt al van toen de 20-jarige Toeareg Ibrahim Ag Alhabib zich ging omringen met plaatselijk talent om trouw- en andere feesten op te luisteren. Dat was in ‘79, tevens het jaar waarin hij leerde spelen op gitaren die hij niet eerst zelf MacGyver-gewijs in elkaar had geknutseld. ‘Kel Tinariwen’ was hoe hun omgeving hen noemde: ‘de woestijnjongens’.

Frederick Vandromme

De term ‘desert blues’ is in hun geval een te beperkend label. Zet ‘Emmaar’ nog eens op, hun recentste studioplaat, of ‘Tassili’, waarvoor ze een Grammy wonnen, en je hoort Toeareg-ritmes en tindé-percussie gekoppeld aan wat op een kloppend rock-’n-rollhart lijkt. Luister op deze plaat naar de Santana-achtige openingsriff van ‘Toumast Tincha’. Het roesmakende ‘Imidiwan Ahi Sigidam’ heeft raakvlakken met de psychedelica. En ‘Tamiditin Tan Ufrawan’ gaat op ‘Live in Paris’ ineens heel erg als een Afrikaanse, nog tragere versie van Blurs ‘Tender’ klinken.

De voornaamste troef van Tinariwen is de bezwerende flow die hun songs verbindt; gitaarkrullen en gezongen arabesken die herhaald worden tot je ijl in het hoofd wordt. Geen idee waarom beslist werd om tussen elk nummer op ‘Live’ een paar seconden stilte te lassen: het breekt de trip in behapbare stukken, maar neemt een klein deeltje van de magie weg.

Ook aanwezig, die dag in Parijs: Lalla Badi, de legendarische beschermmoeder der Toearegs. Jarenlang heeft ze Tinariwen-leden (in Parijs stonden ze met tien op het podium) opgevangen – nadat ze de droogte en onderdrukking van Noord-Mali waren ontvlucht – en veertig jaar geleden al was ze de godmother van hun muziekstijl en van de cultuur waar ze trots uit putten. Dit bleek haar eerste optreden in Frankrijk in dertig jaar tijd. Ze is ondertussen 75, maar klinkt in ‘Tinde’ nog bovenmaats vitaal.

Op hun studioplaten worden de Tinariwen-songs omkranst door een moeilijk te duiden, warme gloed, en op ‘Live in Paris’ weet die zich nog versterkt door het aanzwellende applaus en gejoel van de toeschouwers, publieksgeluiden die bewust níét stemmig naar de achtergrond gemixt werden. Geweldige band, verslavende plaat. Als je de ondertitel van ‘Live in Paris’ – ‘Oukis N’Asuf’ – letterlijk vertaalt, krijg je: ‘het wegnemen van hartenpijn’, maar het kan naar verluidt ook als ‘kippenvel’ geïnterpreteerd worden. Laten we dat vandaag eens een keertje doen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234