null Beeld

Tine Reymer & Peter Van den Begin

De lente heeft vanochtend een rozige belofte gedaan: straks is Antwerpen weer het kalifaat van de zon. Tine Reymer en Peter Van den Begin, al achttien jaar een paartje in galop, ontvangen me in genadig licht. Hij is 50, zij 40, ik 30. Als het ooit misloopt met ons, kunnen we samen een aftelrijmpje beginnen.

We praten over ‘Thrill My Soul’, de plaat die Tine als ‘Reymer’ gemaakt heeft – haar groepen Flowers For Breakfast en Billie King zijn wijlen. Belangrijker dan de lekkere namen in de credits (onder meer Tom Pintens en Ruben Block) is dat het háár plaat is: troostend werk van iemand die weet dat de megafoon de natuurlijke vijand van ontroering is. Je hoeft er geen traan bij weg te pinken – je kunt ze ook gewoon in je ooghoek laten logeren.

Tine Reymer «Toen onze twee dochters klein waren, bleef ik veel voor ze thuis. Dat was een intense periode, maar na verloop van tijd voelde ik dat ik mijn talent als muzikant niet meer de ruimte gaf die het nodig heeft. Ik was een onvoorspelbare moeder en partner geworden. Soms volstond één vonkje om te ontploffen, en soms vulden mijn dagen zich met een moeilijk te peilen lethargie: de ochtend zien aanbreken en er fundamenteel géén zin in hebben. Ik heb toen tijdig ingegrepen, want ik dreigde een dieperik in te glijden waar ik niet meer uit zou raken. Ik wil als moeder in de eerste plaats een betrouwbare aanwezigheid zijn: dat móét de basis zijn als je twee kinderen hebt.»

Peter Van den Begin «Het was voor mij heel duidelijk dat Tine opnieuw aan de slag moest met muziek. Er is niets dat ik niet heb kunnen doen omwille van de kinderen – ik heb nooit een rol moeten weigeren, en ik ben altijd bezig gebleven met de dingen die ik graag doe. Voor Tine was het moment daar om dat óók weer te gaan doen. Ik vond het logisch dat zij daar de ruimte voor nam.»

Reymer «Het was dat of depressief worden – zo ernstig was het wel. Ik weet nu dat je jezelf moet bewaken. Dat je een plek voor jezelf moet vrijwaren...»

Van den Begin «Want anders verdwijn je.»

HUMO En jij werd dus de grote cheerleader, Peter?

Van den Begin «Ja. ‘Doe maar! Ga maar naar Oostende, en schrijf daar die mooie plaat!’»

undefined

'Ik sluit niet uit dat onze kinderen denken: 'Bij wat voor ráre ouders zijn wij toch beland?''

HUMO Een deel van ‘Thrill My Soul’ is inderdaad aan zee geschreven.

Reymer «Ik moest me terugtrekken, want schrijven lukte niet met kleine kinderen in huis. Mijn instrumentenkot is gewoon hier beneden, maar daar kwam ik niet aan werken toe – er was altijd wel een wasmachine die riep. En dus trok ik naar een appartement in Oostende. Daar kon ik van ’s ochtends tot ’s avonds werken, af en toe onderbroken door een wandelingetje. Zo lukte het wel: ik heb er de aanzet geschreven van de liedjes op deze plaat én van een hoop nieuwe.»

undefined

null Beeld

HUMO Hoor je Oostende in die liedjes?

Reymer «Ik geloof het wel. ‘Bittersweet’ is een goed voorbeeld: dat is geboren op zo’n grijze dag waarop de zee niet van de hemel te onderscheiden valt. Ik was de pier heel ver opgewandeld, zodat het leek alsof ik in het midden van een onmetelijk grijsblauw vlak stond. En plots was het melodietje daar, en meteen daarna de tekst. Ik had geen recorder bij me, dus ben ik het manisch blijven zingen tot ik weer in het appartement was.

»Het gebeurt weleens dat ik een song droom – dat ik ’s morgens wakker word met de tekst van de strofes op mijn netvlies geëtst. ‘In Dreams’ is zo tot stand gekomen. Ik stond te douchen, en alle zinnen kwamen binnensijpelen. Helaas loopt het niet altijd zo – ’t is ook vaak noeste arbeid.

»Ja, Oostende, je kunt dat niet verklaren. Het is de zee, de stad en de wereld in één gewrongen universum. Terwijl andere badsteden gewoon badsteden zijn. Dat ik sowieso al heel melancholisch ben, helpt allicht: dan zit Oostende je automatisch als gegoten.»

HUMO Kun je er dan niet beter wegblijven?

Reymer «’t Is niet zo dat ik in die melancholie zwelg. Ik kan simpelweg mezelf zijn in Oostende. Dát is eigenlijk wat die stad zo bijzonder maakt: je hebt er geen vermomming nodig.»

HUMO Je hebt de plaat zonder management of platenfirma gemaakt – dat moet een haast onoverzichtelijke klus geweest zijn. Wiens idee was het om alles alleen te doen?

Van den Begin «Ik had haar dat aangeraden. Wat je over de muziekindustrie hoort, is zelden iets vrolijks, en dus was de aangewezen weg: alles alleen doen. Vond ik toch, terwijl...»

Reymer «...je er eigenlijk de ballen van kent – wat ik je dan vervolgens hartstochtelijk kon verwijten (lacht). Peter dacht voortdurend mee en kwam met suggesties. Daar kon ik soms afwijzend op reageren: ‘Wat weet jij er nu van?’ Maar ik was toch vooral blij met die betrokkenheid. Ik heb vijfduizend beslissingen in m’n eentje moeten nemen – die plaat was het afgelopen jaar allesoverheersend in ons gezin. Dan helpt het als er iemand naast je zit met wie je van gedachten kunt wisselen.

»Ik ben ook gewoon te koppig om rekening te houden met de willetjes en grilletjes van een grote platenfirma. Het ligt niet echt in mijn aard om te luisteren naar een manager die zegt: ‘Dat moet nu de nieuwe single worden.’ Naast knap lastig was het dus ook fijn om zélf voor alles te zorgen.»

HUMO Maar hoe financier je zo’n plaat dan?

Reymer «Peter is de kostwinner in huis, hij heeft de plaat betaald. Enfin, betaald: mijn vzw heeft geld van zijn bvba geleend. Twintig jaar geleden kreeg Flowers For Breakfast nog met gemak een groot budget van een major. Bij Billie King voelde ik al dat de grote platenfirma’s niet meer stonden te springen, maar was er nog wel wat geld. Nu blijft er weinig over behalve crisis.»

undefined

null Beeld

HUMO Naar verluidt ben jij de plaat ook al uitgebreid gaan pluggen in Nederland, Peter?

Van den Begin «O jee, dát verhaal (lacht). Ik heb meegespeeld in ‘Hollands hoop’, en die serie was genomineerd voor de TV-Beelden, een Nederlandse televisieprijs. Voor ik naar de uitreiking vertrok, had ik nog snel de laatste twee promo-cd’s van tafel gepakt. Met mijn grote mond had ik tegen Tine gezegd dat ik daar misschien wel een belangrijk iemand als Giel Beelen zou tegenkomen, en dat ik die dan haar plaat zou geven. Enfin, daar stond ik dus op die uitreiking met twee cd’s in de binnenzak van mijn kostuum. Ik zag Matthijs van Nieuwkerk – ik ben een grote fan van hem – en raapte al mijn moed bijeen. Doodzenuwachtig sprak ik hem aan, waarop ik meteen De Blik kreeg – de beleefde maar verveelde reactie van een bekende mens die lichtjes wanhopig wordt van al die lui die wat van hem willen. Hij vroeg zich duidelijk af wat die zenuwachtige, zwetende Vlaming nodig had, en ondertussen stond ik te klunzen met de cd die ik maar niet uit m’n binnenzak kreeg (lacht). Het duurde eeuwen, en ik voelde mezelf verpulveren: het was lang geleden dat ik me nog een klein, beschaamd kind had gevoeld.»

HUMO De neuroot in mij wil nu weten aan wie je het tweede exemplaar gegeven hebt. En of je dat wél makkelijk uit je binnenzak kreeg.

Van den Begin «Aan Eric Corton, een bekende Nederlandse zanger en acteur. En ja, hoor: het floepte eruit.»

Reymer «Ik heb op Rock Werchter ooit een demo van Billie King aan PJ Harvey gegeven, één van mijn grote idolen. Ook geen geslaagde zet: ze zat te eten, en ze had dat moment duidelijk liever niet verstoord gezien. Eigenlijk kan de grens tussen fan en idool maar beter goed bewaakt blijven, want voor de ene is zoiets vervelend en voor de andere ontnuchterend.»


Je suis Daddy

HUMO Recenseer ‘Thrill My Soul’ eens in één adjectief?

Reymer «‘Kwetsbaar,’ zeggen mensen die de plaat al gehoord hebben, maar dat klinkt me toch net iets te veel alsof ik een zielig vogeltje ben. ’t Is vooral muziek zonder pose: als het met drie instrumenten kon, hoefde het niet met zes. En er staat veel samenzang op: in harmonieën zingen heeft toch iets meer dan alleen zingen.

»De teksten zijn vooral straight to the point: ik verbloem niets.»

HUMO Dus als ik goed naar de plaat luister, kom ik veel over je te weten?

Reymer «Ja, alles eigenlijk. Vroeger schreef ik omfloerster – ik vond dat mensen er maar hun eigen tekst van moesten maken. Nu wilde ik voor echte tranches de vie gaan. Ik kan van elk nummer zeggen waar het over gaat, waarom ik het gemaakt heb en welk sentiment eraan verbonden is.»

undefined

'Tine heeft de gave om mensen in een mum van tijd stil te krijgen. Dan denk ik: 'Wow, wat een wijf! Zie ze gaan, zie ze doen! En dat is mijn vrouw!''

HUMO Dan durf ik bijna niet naar ‘Daddy Dolittle’ te vragen. ‘You go go go and live your life far away from the place I will be / Don’t you dare come close I’ll shoot you in the knee’: zag ik Peter nu net een beetje hinken?

Reymer (lacht) «Op een ochtend hadden we ambras, gróte ambras. Hij vertrok naar school met de meisjes, ik kroop trillend van koleire achter de piano en ramde die, euh, nogal directe tekst eruit. ‘Als je terugkomt, zal het huis leeg zijn. En ik pak de meisjes mee, want die zijn uit mij geboren! En de auto ook, want die is van mij!’ Heel oprecht allemaal, maar ook heel plat. ‘Dit kan ik niet maken,’ dacht ik toen ik gekalmeerd was. En ik was van plan om die tekst nog grondig op te schonen, maar uiteindelijk heb ik me bedacht. Waarom moest ik dat doen? Het was een eerlijke momentopname. (Lachje) Al heb ik wel even gewacht voor ik het nummer aan Peter liet horen.»

Van den Begin «Hoelang eigenlijk?»

Reymer «Toch een half jaar.»

Van den Begin (oprecht verbaasd) «Serieus? Een half jaar?»

Reymer «Ja, lieveke, ik vond het zelf wel heel cru. Op het einde zing ik dat je werkelijk niets goed doet. Het is toch hard om iemand er zó door te halen, toch? Maar jij vond het meteen mijn beste nummer (lacht).»

Van den Begin «Absoluut. Ik zag mezelf op concerten ook al T-shirts met ‘Daddy Dolittle’ erop verkopen.»

Reymer «Misschien kun je met een pancarte in het publiek gaan staan: ‘I am Daddy Dolittle’.»

Van den Begin «Ernstig: ik vond het natuurlijk ook heel heavy, maar ik zag er wel meteen de relativiteit van in. En vervolgens moest ik er vooral erg om lachen.»

Reymer «Ironisch genoeg zijn onze twee dochters helemaal weg van het nummer.»

Van den Begin «6 en 9, en ze lopen voortdurend door het huis te kelen: ‘I’m gonna leave you now’ (lacht).»

Reymer «Op een bepaald moment vroeg Charlie, de oudste, toch waarover het nummer ging. Daar ging ik dan: ‘Ik had ruzie met papa, ik was heel boos, en ik heb allerlei lelijke dingen over hem geschreven.’ Waarop Charlie, heel bezorgd: ‘Maar mama, wéét papa dat?’ Ach, het titelnummer is dan weer een onversneden liefdesliedje, en dat gaat ook over Peter. Daarmee was Charlie toch enigszins gerustgesteld.»

Van den Begin «Al sluit ik niet uit dat onze kinderen denken: ‘Bij wat voor ráre ouders zijn wij toch beland?’»

HUMO Er komen ook concerten. Je hebt al try-outs gedaan.

Van den Begin «Ik ben al eens gaan kijken, en ik was veel zenuwachtiger dan wanneer ik zelf iets moet doen. Omdat ik weet hoe kwetsbaar en fragiel het allemaal is, en hoe groot de strijd was om het allemaal gemaakt te krijgen. En dan staat Tine daar met haar ziel onder haar arm in zo’n rumoerig café... Maar ze heeft gelukkig de gave om mensen in een mum van tijd stil te krijgen – dat bewonder ik erg. Dan denk ik: ‘Wow, wat een wijf! Zie ze gaan, zie ze doen. En dat is mijn vrouw!’ En dan vind ik dat de hele wereld dat moet horen, en eindig ik dus als iemand die Matthijs van Nieuwkerk lastigvalt met een promo-cd (lacht).»

HUMO Jij hebt laatst ook enkele keren op het podium gestaan. Als stand-upcomedian nog wel, in het kader van een rol in een langspeelfilm die volgende zomer gedraaid wordt.

Reymer «Daar word ík dan weer doodzenuwachtig van in zijn plaats. De eerste keer mocht ik zelfs niet mee. Peter weet dat ik altijd advocaat van de duivel speel en alles graag binnenstebuiten schud. Dat draag ik mee van mijn opvoeding: er is mij geleerd om alles ter discussie te stellen en altijd kritisch te zijn. Ik begrijp dat dat soms vermoeiend kan zijn.»

HUMO Waarom waag je je aan stand-upcomedy, Peter? Is dat noodzakelijk in de voorbereiding van je rol, of spring je gewoon graag in het diepe?

Reymer «Het heeft iets masochistisch, ja.»

Van den Begin «Het was niet iets dat ik absoluut nog gedaan wilde hebben. De regisseur vond gewoon dat ik dat maar eens moest doen, en hij had gelijk. Als ik een beenhouwer speel, ga ik ook drie dagen meedraaien in een slagerij. Als ik een stand-upcomedian speel, moet ik dus ook het risico van het podium gevoeld hebben. Want ja, spannend is het wel.»


Botoxbalen

HUMO ‘Thrill My Soul’ lijkt me geen plaat die je tien jaar geleden had kunnen maken, Tine.

Reymer «Da’s waar. In technisch opzicht, bijvoorbeeld, want ik zing helemaal anders dan vroeger. Als ik nu naar Flowers For Breakfast luister, merk ik vooral het maniërisme en de pathetiek. Jezus, hoe zong ik toen toch! Ook op inhoudelijk vlak is het allemaal veel puurder en juister. Vandaar ook dat ik het nu gewoon onder de naam ‘Reymer’ durf. Billie King was een speelse groepsnaam, omdat die exact weergaf wat het was: een speelse bende vrouwen. Nu ga ik volop voor intensiteit.»

HUMO Plus: er is meer geleefd, en dus ook meer om over te vertellen.

Reymer «Ja, al zul je mij nooit horen beweren dat ik iets bijzonders heb meegemaakt. Twijfelen over je keuzes, je afvragen of je relatie moet blijven bestaan, kinderen krijgen, de dood die met z’n vuile poten aan mensen zit waar-ie van af hoort te blijven: dat zijn de gevechten van iederéén. De dingen waar ik mee worstel, zijn ook de dingen waar mijn vrienden mee worstelen.»

undefined

'Als ik een vrouw van 50 spot die er jonger uitziet dan ik omdat ze haar rimpels weggespoten heeft, denk ik: 'Godverdomme, cheater!''

HUMO Je bent 40 nu. Dat lijkt me wel plezierig.

Reymer «Zeker, maar check de wallen onder mijn ogen: soms mis ik de drive en de energie die ik op mijn 20ste had. De vrouw van iemand zijn, kinderen hebben, een huishouden runnen, een plaat maken: ik vind het allemaal wel véél. Maar ik zeur er niet over, want niets ervan zou ik kunnen missen. Ik had kunnen beslissen om nooit nog muziek te maken. Maar dat zou mijn stille dood geweest zijn.»

Van den Begin «We hebben daar goeie gesprekken over gevoerd. Tine zei weleens dat ze vreesde dat het te laat was om opnieuw met muziek te beginnen. Ik begreep dat niet.»

Reymer «Ik heb echt het gevoel gehad dat ik te lang op de pauzeknop gedrukt had. Dat ik had moeten blijven doorgaan. Maar dan had ik de jongste jaren van mijn kinderen vanop een afstandje moeten bekijken, en daar zou ik óók ongelofelijk veel spijt van gehad hebben.»

Van den Begin «Ik wist wel dat die drang vroeg of laat weer zou opspelen. Je bent met Flowers For Breakfast begonnen toen je 16 was. Dat zégt iets, hè: dat het je passie is. Jij bent gewoon een muzikant.»

Reymer «Het is waar: ik wil niet op mijn sterfbed liggen en concluderen dat ik mijn passie voor muziek meer ruimte had moeten geven. En dus steek ik er nu alles in: mijn hart, mijn ziel, mijn leven. En jouw geld (lacht).»

Van den Begin «Het is bovendien een passie waar geen leeftijd op staat. Op je 60ste zul jij nog altijd op een podium kunnen kruipen om iets te vertellen. En daar zal dan nog altijd een publiek voor zijn.»

Reymer «Soms twijfel ik daar toch aan. De muziek is een business die erg gericht is op hoe je eruitziet – net als de tv- en de filmwereld. Dat maakt het voor vrouwen een heel onzekere stiel.»

Van den Begin «Omdat ouder worden voor vrouwen moeilijker ligt dan voor mannen, bedoel je?»

Reymer «Ja. Veel mannen worden mooier met het ouder worden. Vrouwen niet – dat is althans de algemene perceptie. En ja, dat houdt me bezig. Ik ben 40 nu, en ik hou nauwgezet de rimpels in het oog die ik in de spiegel zie verschijnen. Ik denk niet dat mannen die fundamentele onrust helemaal kunnen doorgronden.

»Over vijftig jaar zullen vrouwen er niet meer oud uitzien. Dat klinkt misschien doemdenkerig, maar je kunt toch niet naast die evolutie kijken: vooral vrouwen laten zich almaar vaker oplappen. Ooit zullen mensen schrikken als ze nog eens een vrouw van 80 zien zoals de natuur dat bedoeld heeft.»

undefined

'In mijn donkerste dagen heb ik me weleens afgevraagd waarom je als vrouw met bepaalde talenten geboren wordt als je vervolgens kinderen op de wereld gaat zetten'

HUMO Ik word echt niet wild van gebotoxte, gelifte of anderszins gepimpte vrouwenlichamen. Dan toch liever de meanderende rimpels en de borsten die het op een samenzweren met de zwaartekracht hebben gezet.

Reymer «En toch: je wordt als vrouw meegezogen in een competitie. Ik zit het mezelf ook af te vragen wanneer ik een oudere vrouw op televisie zie: ‘Heeft ze al botox gebruikt? Of haar gezicht strak laten trekken?’ Als ik een vrouw van 50 spot die er jonger uitziet dan ik omdat ze haar rimpels weggespoten heeft, denk ik: ‘Godverdomme, cheater!’ Het is valsspelen. Zoals in de koers: de ene pakt doping, de andere niet. En dat is helaas het gevolg van een wereld waarin onsterfelijkheid als het grote ideaal wordt vooropgezet. Jezelf fysiek zo onsterfelijk mogelijk maken is dan de eerste stap.»


Boer van Tienen

undefined

null Beeld

HUMO Jij bent 50, Peter.

Van den Begin «Hoe ouder ik word, hoe abstracter mijn begrip van tijd. Een poos geleden was ik nog eens in de Studio – de voormalige Studio Herman Teirlinck, waar ik indertijd mijn acteursopleiding gevolgd heb. Het was een fijne avond, en op een bepaald moment keek ik over het Mechelseplein, naar het café Boer van Tienen, waar mijn vader vroeger op het terras op me wachtte als hij me kwam ophalen. En ik zag hem weer zitten, in hetzelfde licht van toen. Een heel bevreemdende ervaring, temeer omdat ik besefte dat dat al dertig jaar geleden is. Het klopte niet: wat is er gebéúrd in die dertig jaar?»

Reymer «Mij overkomt het ook. Dan denk ik terug aan de tijd van Flowers For Breakfast en hoe ik toen in het jeugdhuis veel te snel beschonken was na veel te weinig pintjes, en besef ik dat dat al 25 jaar geleden is. Maar paniek ervaar ik niet op zo’n moment. Wel het indringende besef: ‘Cut the crap. Ga alleen voor wat de moeite waard is.’»

Van den Begin «Ook bij mij had het niets engs. Er is niets voorbij in mijn leven. Ik heb integendeel het gevoel dat het nu pas echt begonnen is. Zeker omdat ik altijd ouder wilde zijn dan ik werkelijk was. Toen ik 16 was, verlangde ik ernaar om 20 te zijn. Toen ik 20 was, wilde ik 25 zijn – enzovoort. Nu pas valt het allemaal perfect samen.»

HUMO Omdat er rust en zelfkennis is? Het wilde spartelen van de twintiger is jullie allicht al een hele tijd vreemd.

Reymer «Niet helemaal – het is een ánder wild spartelen geworden. Ik dacht als tiener dat moeder worden me sterk en zelfverzekerd zou maken – dat ik er een soort van ongenaakbaarheid aan zou overhouden. Maar zo blijkt het toch niet te werken. De angsten en frustraties verschuiven gewoon.»

HUMO Juist: die twee dochters. Jullie hebben toevallig geen tips voor aankomende ouders?

Van den Begin «Je kindje niet laten vallen en het heel veel liefde geven. Dat lijkt me al een goeie basis (lacht). Ik hoorde ze vroeger praten, de mannen die al vader waren, en ik dacht: ‘Ja, het zal wel.’ Maar toen werd ik zelf vader, en zag ik dat alles wat erover gezegd wordt, gewoon klópt. Ik kan soms naar Charlie en Thelma staan kijken en verbaasd en vertederd beseffen dat dat onze kinderen zijn.»

Reymer «Ik zie ons nog bij hun hangwiegje staan en tegen elkaar zeggen: ‘Dit is van ons, dit zijn onze kinderen, wij hebben dit gemaakt. Hoe kan dat nu toch?’ Wonderlijk is het.

»Verder is het ook helemaal waar dat kinderen een spiegel voor je zijn. De kantjes die ik had willen afwerpen, heb ik toch doorgegeven. Maar de kiemen van talent ook. Als ik die twee hier in de woonkamer showkes zie geven, denk ik automatisch terug aan hoe ik vroeger voor de badkamerspiegel exact hetzelfde stond te doen.»

Van den Begin (luid en vals zingend) «I’m gonna leave you now!»

Reymer «Kinderen krijgen is echt wel een cesuur geweest: er is deel één van ons leven, en deel twee. En we hebben veel vrijheid moeten prijsgeven, maar ik kan me geen leven zonder kinderen inbeelden. Ik wist al in mijn tienerjaren dat ik een moeder zou worden. En dat van die vrijheid opgeven moet je ook relativeren: de generatie van onze ouders verliet het nest en stichtte meteen een eigen gezin. Terwijl wij ons wilde studentenjaren veroorloofd hebben, en ons daarna eerst professioneel ontplooid hebben.»

Van den Begin «Ik las onlangs een interview met Sam Louwyck (acteur, danser en zanger, red.) waarin hij de ongebondenheid bezong. Hij koestert een vrijheidsideaal en leeft daar heel consequent naar. Als ik hem dat gedreven hoor verdedigen, zie ik daar ook wel het prettige van in. Het is gewoon de andere keuze, en daar hoeft niemand een moreel oordeel over te vellen.»

Reymer «Of neem iemand als Sam Dillemans, die helemaal doordrongen is van zijn kunst en alleen daarvoor leeft. Dan zie ik toch niet meteen twee kinderen rondkruipen in dat schildersatelier van hem. In mijn donkerste dagen heb ik me weleens afgevraagd waarom je als vrouw met bepaalde talenten geboren wordt als je vervolgens kinderen op de wereld gaat zetten. ‘Geef me die talenten dan niet,’ dacht ik, ‘dan kan ik zorgeloos moeder worden.’ Maar dat was toen: nu heb ik een heerlijke balans gevonden.»

HUMO Zijn jullie al bij al trots op wie jullie geworden zijn?

Van den Begin «Ik kan wel leven met mezelf, ja. Dat gaat niet elke dag even makkelijk, maar als ik alles overschouw, is er toch véél geluk.»

Reymer «Ik slaag er almaar beter in om trots te zijn op mezelf – vroeger was dat al eens een probleem. Maar ik wil niet vastroesten in tevredenheid. Het doel is nu: een almaar betere muzikant worden, en als mens betrouwbaarder worden dan ik de afgelopen jaren ben geweest – voor mezelf en voor anderen.»

HUMO Erg bedankt! I’m gonna leave you now.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234