null Beeld

Tine Torfs (24), dochter van CEO Wouter Torfs (60): 'Eén keer per jaar praten papa en ik zonder taboes. Heel mooi, maar als puber vond ik het héél gênant'

Tine Torfs, dochter van Wouter Torfs, de bejubelde CEO van het familiebedrijf, mocht eind vorig jaar het vierdegeneratielintje officieel opspelden toen ze aan de slag ging op de marketingafdeling. Een stevige stap, want het betreft hier geen familie van halve zolen.

Jeroen Maris

'Voor vriendjes die niet zo'n fijne, warme thuis hebben gehad, is het nogal overweldigend om plots in ons gezin te belanden'

Tine Torfs «Die job zit me als gegoten, omdat ze zo gevarieerd is. Ik ben de contactpersoon voor alle schoenenmerken die we via onze winkels verkopen, ik werk samen met het pr-bureau, hou me bezig met de blog van Torfs en bekommer me om de influencermarketing op Instagram.»

HUMO Ook schoenen Torfs heeft influencers nodig?

Torfs «Ik spendeer vrij veel tijd op Instagram, voor mij voelt het als iets heel logisch. Ik ben een digital native, hè: ik heb het nooit moeten leren. Voor mijn twee zussen – ze zijn zeven en acht jaar ouder – is dat anders. Die komen me weleens met een wanhopig stemmetje vragen hoe ze nu zo’n Instagram-story moeten maken (lacht).

»Voor die influencermarketing werk ik samen met Jani, onze socialemedia-expert. Zij is ook geboren in 1994, wat maakt dat we op dezelfde golflengte zitten. En we krijgen best wel veel verantwoordelijkheid: we hebben de hele strategie voor 2019 mogen uittekenen. Ik kan me voorstellen dat jonge mensen in grote bedrijven vaak niet voor vol aanzien worden, maar daar hebben wij geen last van. Torfs bestaat zeventig jaar: je houdt zo’n schip niet drijvend als je de tijdgeest negeert. Onze marketingmanager – Lise, een nicht van me – durft te kiezen voor verandering: bewegen in plaats van vastroesten.»

HUMO Je nicht is je baas: dat lijkt me niet evident.

Torfs «Da’s waar, want we zijn heel close, en érg bedreven in de kunst van het lichtjes debiel doen. Maar het werk vraagt toch enige sérieux, dus houden we ons een beetje in. (Denkt na) Dat vond ik het moeilijkst toen ik enkele maanden geleden begon: hoe schuif ik zo zacht en soepel mogelijk dat bedrijf in? Want ik ben iemand die in eerste instantie graag onder de radar blijft. Ik ben heel gevoelig voor de sfeer en de onderlinge verhoudingen tussen mensen, probeer eerst om op te lossen in de groep, en pas wanneer ik een solide band heb met mensen, durf ik me helemaal te uiten. Maar hier kwam ik binnen in een bedrijf dat al sinds mijn geboorte mijn leven bepaalt, en waar ik met mijn familienaam niet onder de radar kón blijven. Enfin, het is nog wat zoeken, maar de echte Tine – een flapuit, heel spontaan en impulsief – is zich stilaan aan het losweken.»

HUMO Ben je vertrokken voor een heel leven in het bedrijf?

Torfs «Bijna iedereen in de familie die ooit in het Torfs-gat is gedoken, is er nooit meer uit gekomen. Dat is ook niet erg, want ik geloof dat al die mensen daar heel gelukkig van zijn geworden. Maar zelf kan ik op mijn 24ste de gedachte nog niet aan dat het voor de rest van mijn leven is. Daar ben ik te nieuwsgierig voor, te gulzig. Ik zou bijvoorbeeld graag ooit in het buitenland werken. Maar dat is allemaal goed doorgepraat tijdens mijn sollicitatiegesprek: niemand eist dat ik hier voor altijd blijf werken.»

HUMO Je vader had aanvankelijk ook iets anders in gedachten. Hij had rechten gestudeerd en was advocaat.

Torfs «Tot zijn bomma – Jeanne, die samen met haar man Louis het bedrijf is begonnen – mijn vader vroeg om de zaak over te nemen. Dat was een overweldigende vraag, want mijn vader was graag advocaat, en hij had toen niets met schoenen. Jonge mensen van nu zijn vrijgevochten en gaan vooral hun eigen weg. Maar als in die tijd de bomma je iets vroeg op haar sterfbed, dan dééd je dat. Het was een soort morele verplichting. (Fijntjes) Maar wel één waar mijn vader geen spijt van heeft gekregen.»

HUMO Jeanne zei naar verluidt altijd: ‘Ge doet wat ge wilt, maar ge maakt geen ruzie.’

Torfs «Dat is een treffende samenvatting van het DNA van de familie Torfs. In die mate zelfs dat wij soms een beetje té bang zijn voor wrijving. Terwijl het soms net de kleine steekvlam is die je vooruithelpt – iedereen die zich onomwonden uitspreekt.

»Ik merk dat bij mezelf ook: ik vermijd confrontaties en wring me in alle mogelijke bochten om vooral geen frictie te veroorzaken. Daarom zie ik mezelf op dit moment ook niet in een leidinggevende functie, want dan mag je niet bang zijn voor botsingen. Ik geloof wel dat een beetje hardheid te leren valt, maar op dit moment ben ik nog te veel een pleaser. En echt erg vind ik dat ook niet, want ik hou niet van mensen die teren op conflicten. Ken je die types die van elk gesprek een verhitte discussie willen maken? Ik begrijp dat niet. Het leven is geen wedstrijd: je moet niet elke seconde iets willen winnen.»

undefined

null Beeld

undefined

'De hele clan gaat elk jaar op weekend in de Ardennen. En dan wordt er weleens iets gedronken' Wouter Torfs (derde generatie in het bedrijf, met naast hem Karel en Herman Torfs (2de generatie)


Weekendje Ardennen

HUMO Was jij al verliefd op schoenen? Je vader is het indertijd moeten worden.

Torfs «O, ja. Ik ben verliefd op mode in het algemeen, en schoenen in het bijzonder. Als het niet bij Torfs was geweest, was ik misschien wel in een ander modebedrijf gaan werken. Ik ben ook jobstudent geweest in het bedrijf, en heb toen in de winkel gestaan. Het voelt allemaal heel natuurlijk aan.

»Ik draag principieel ook alleen maar schoenen van Torfs. Echt waar: ik ben 24 jaar, ik hou van mooie schoenen en speciale sneakers, maar ik heb in mijn hele leven nog nooit schoenen gekocht die niet van Torfs waren. Mijn vriendinnen vinden dat supervreemd, maar dat zit er zo diep in… Vind jij dat gek?»

HUMO Ik hou het op charmant sektarisch.

Torfs «Ik zou het écht niet over mijn hart krijgen. Het zou aanvoelen als… overspel. Niemand in de familie zou me erop aanspreken, hoor. Het is gewoon een grens waar ik zelf niet overheen kan. Zelfs als puber voelde ik niet de drang om te rebelleren. Ik denk dat het hierom gaat: loyauteit, trouw en – vooral – dankbaarheid zijn de kernwaarden in onze familie. Niet dat die op een prekerige manier opgelepeld worden. Ze zijn er gewoon, heel vanzelfsprekend.

»Het is ook een voorrecht om in zo’n familie op te groeien. En dat gaat dieper dan het materiële – al ben ik uiteraard nog altijd erg blij met de mooie reizen die we met het gezin konden maken. Maar het gaat me vooral om iets dat ik moeilijk kan benoemen, iets dat te maken heeft met de esprit die in het familiebedrijf hangt. Was Torfs een makelaarsfirma die alleen zo handig mogelijk geld probeerde te verdienen, dan zou ik me er niet emotioneel aan gehecht hebben.»

HUMO Je vader staat bekend als een sociale CEO, iemand die zijn personeel licht en lucht geeft.

Torfs «Dat is het mooie: er is een familie-DNA dat ook zakelijk wordt doorgegeven. De verhalen over mijn overgrootouders verraden dat het gulle, warme, sociale mensen waren. En zo is het altijd gebleven: de tweede en derde generatie hebben dat intact gehouden.»

HUMO Is het wel een goed idee om zo emotioneel betrokken te zijn bij je werkgever? Het kan je ook heel kwetsbaar maken.

Torfs «Ik heb het onderschat, ja, hoe die job aan m’n ribben kleeft. Ik had niet voorzien dat ik zó betrokken zou zijn. Stel dat ik het ooit met iets niet eens zou zijn, of mezelf niet zo goed zou voelen op de werkvloer: ik zie me dat op het zondagse souper niet zomaar losjes tegen mijn vader vertellen. Negatief nieuws brengen over het bedrijf: dat zou ik niet kunnen.»

HUMO De hele clan Torfs gaat elk jaar op weekend in de Ardennen.

Torfs «We huren dan een groot huis en organiseren allerlei leuke dingen. We hebben al ‘De mol’ gespeeld, en ‘Het swingpaleis’. Overdag wandelen of mountainbiken we, maar het zwaartepunt ligt uiteraard ’s avonds. Er wordt weleens iets gedronken op die familiebijeenkomsten (lacht).

»Toen ik 12 was, zijn ze ermee begonnen om ook de achterneven en -nichten met elkaar in contact te brengen. Aan de basis lag een zakelijke overweging: wij zijn allemaal aandeelhouder, en dus kunnen we elkaar beter een beetje kennen. De derde generatie – mijn vader en zijn neven en nichten – was met elf, en dat werkte heel goed. En uiteraard wilden zij dat wij – de vierde generatie, een man of dertig sterk – ook zo’n goeie verstandhouding zouden hebben. Maar dat was natuurlijk ook een alibi om samen één grote, hechte feestfamilie te vormen.»

HUMO Vind je het fijn om de cocon van een familie rond je te hebben?

Torfs «Absoluut. Ook op microniveau: mijn grote geluk is dat ik ben opgegroeid in een écht gezin. Mijn zussen en mijn broer zijn mijn beste vrienden. Dat werd gestimuleerd door onze ouders, maar je moet natuurlijk ook de chance hebben dat je elkaar vindt.»

HUMO Je was de jongste in dat gezin.

Torfs «Je had het typische patroon van de oudste die alle strijd moest voeren, en de jongste die feestelijk kon profiteren. Het speelde misschien in mijn voordeel dat mijn ouders zagen dat het al drie keer goed was gegaan, en dat het met dat vierde kind ook wel los zou lopen. Plus: ik ben altijd een mama’s-kindje geweest dat alles thuis kwam vertellen. Mijn ouders wisten dat ik geen grote geheimen had, en dat ze me met een gerust hart de wereld in konden laten stappen.

»Het nadeel is wel dat ik altijd het kleintje zal blijven. Ik heb mijn plaats als volwassene aan tafel echt moeten opeisen. Anders zouden ze nu nog altijd een kinderstoel voor me klaarzetten (lacht).»

HUMO Maakte je vader veel tijd voor je?

Torfs «In mijn tienerjaren verwierf hij enige bekendheid en begon hij ook lezingen te geven. Dat nam wel wat tijd in beslag: ik heb nooit een papa gehad die om vijf uur aan de schoolpoort stond. Maar ik heb dat nooit als iets problematisch ervaren. Je houdt toch niet op een telraam bij hoeveel tijd je ouders met je spenderen? Het gaat toch om de kwaliteit van de momenten die je samen beleeft? Ik had ook een vader kunnen hebben die elke avond thuis was, maar eigenlijk niet wezenlijk in me geïnteresseerd was – verkies je dát dan?»

HUMO Jullie kunnen goed met elkaar praten?

Torfs «Ja. Mijn mama is het baken voor de dagelijkse updates: wij praten vaak en veel, en zij kent mijn leven tot in de details. Met mijn papa is het anders: we praten minder vaak, maar in die gesprekken gaat het wel heel diep. Hij heeft een mooie traditie geïntroduceerd: met elk van zijn kinderen gaat hij één keer per jaar op restaurant voor een tête-à-tête. Dan zijn er geen taboes. We praten over de persoonlijkste dingen, en op het einde – dat hoort bij de traditie – zegt hij dat hij me graag ziet. Vooral als puber vond ik dat héél gênant (lacht). Maar dat is toch heel schoon, niet? Ik leer heel veel uit die gesprekken.»

HUMO Leert hij ook iets van jou?

Torfs «Onlangs zei hij dat hij het inspirerend vindt hoe ik nogal complexloos met mensen omga, en heel gul en gulzig graag kan zien. Dat vond ik mooi om te horen.

»Omgekeerd vind ik het heel knap hoe mijn vader altijd blijft zoeken – hij blijft zich afvragen wie hij is, en hoe hij in het leven staat. Persoonlijke ontwikkeling, niet vastroesten, blijven nadenken: dat was heel belangrijk in ons gezin. (Denkt even na) Sorry dat ik zo doordram, maar ik vind het echt belangrijk dat er fond zit in de relatie met mijn ouders. Je wilt toch op dezelfde planeet wonen als je vader en moeder?»

undefined

null Beeld

'Ik zie ­mezelf op dit moment niet in een leiding­gevende functie. Ik ben nog te veel een pleaser en ga confrontaties uit de weg'


DE TANDENFEE

HUMO Wat voor iemand is je mama?

Torfs «Mijn ouders vullen elkaar heel goed aan: papa verzorgt de show, mama is de rots van zorgzaamheid. Maar vergis je niet: ze heeft nooit in de schaduw geleefd. Ze is net heel ondernemend. Ze begon als tandarts met haar eigen praktijk: één stoel in een huisje in Berlaar. Er was een wat prozaïsche reden om daar te gaan wonen: er was geen tandartspraktijk. Ons grote geluk, vinden we nog altijd, want anders waren we allicht in Sint-Niklaas opgegroeid, waar het hoofdkantoor van Torfs is, en dan praatte ik nu met dat vreselijke accent (lacht). Enfin, in die beginperiode maakte mijn mama met pen en blocnote grafiekjes. De ene dag drie klanten, de volgende dag één, dan twee… Maar het liep steeds beter, ze verhuisde naar een groter huis, ging van één naar twee en drie stoelen, en in 2009 is ze in een tandartsenbedrijf gestapt dat intussen negen praktijken heeft. Sinds april is ze gestopt met tandverzorging.»

HUMO Oei.

Torfs «Ik bedoel: de tandverzorging van anderen (lacht). Ze bekommert zich nu om de zakelijke kant van dat bedrijf, en doet human resources en communicatie.»

HUMO Zit dat ondernemende ook in jou?

Torfs «Wel in de zin dat ik graag hard werk en iets wil bereiken, dat ik graag ergens mijn stempel op wil drukken. Maar zelf iets opstarten, dat zegt me niet zoveel. Omdat ik weet hoe zwaar dat kan zijn, natuurlijk, maar toch vooral omdat ik het fundamenteel fijn vind om onderdeel van een groot geheel te zijn. Dat is iets wat ik altijd zoek, zowel professioneel als privé: een groot, warm bad. Niet dat ik altijd hysterisch op zoek ben naar gezelschap – in wezen ben ik veeleer introvert – maar ik hou wel intens van mensen. Dat is de erfenis van dat gezin, en bij uitbreiding van die hele familie.

»Ik ben me er wel steeds meer van bewust dat het voor buitenstaanders heel intimiderend kan zijn. Voor vriendjes is het nogal overweldigend om plots in ons gezin te belanden. Als je zelf niet zo’n fijne, warme thuissituatie hebt gehad waarin heel intens met elkaar wordt omgegaan, kun je je heel ongemakkelijk voelen.»

HUMO Over vriendjes gesproken: je bent net gaan samenwonen.

Torfs «We gaan zeven maanden in het huis wonen van een vriendin die een lange reis maakt. Het is ons examen als koppel – het equivalent van samen gaan kamperen. En ik heb er alle vertrouwen in: we zijn nu een goed jaar samen, en het voelt heel stabiel en gezond aan.»

HUMO Wat verwacht je van de liefde?

Torfs «Wat ik van mijn vriend krijg: het gevoel dat ik waardevol ben. Dat ik een betekenis heb voor die andere, en niet gewoon decor ben. Vroeger viel ik ook weleens voor het machotype. Ik wilde de zotte verliefdheid, de grote passie. Alleen was die passie vaak destructief. Maar ik wilde blijkbaar toch geloven in die romantische gedachte: hij zal wel veranderen voor mij. Maar je kunt mensen niet veranderen.

»Nu heb ik iemand gevonden die spannend én stabiel is. En die erg op me lijkt. Opposites attract, ja, dat klinkt heel opwindend, maar ik geloof niet dat het op lange termijn werkt.»

HUMO Je bent een buitenbeentje in de generatie met de gescheiden ouders: de jouwe zijn nog gelukkig samen. Het zijn je grootouders die gescheiden zijn.

null Beeld

Torfs «Ja, en in die tijd was dat behoorlijk gedurfd. Maar mijn grootouders zijn zulke verschillende mensen: ik denk dat het logisch was. De verstandhouding is trouwens altijd goed gebleven. En mijn bompa is een geweldige vent, een extraverte levensgenieter van 88 die nog elke dag pintjes gaat drinken op de golf. Voor mij is hij altijd het prototype geweest van de lieve, betrokken grootvader. Elke woensdagmiddag kwam hij bij ons thuis de boel animeren: spelletjes spelen, onnozel doen, lachen.

»Ik denk wel dat die scheiding een schok was voor mijn vader, als een droombeeld dat doorkliefd werd. Het heeft hem gevormd zoals alle belangrijke gebeurtenissen in je leven je vormen, maar het heeft hem niet bepaald. Hij heeft altijd ontzettend veel warmte gekregen van zijn vader én zijn moeder, en hij heeft die warmte vervolgens doorgegeven aan zijn eigen gezin. En dat is de manier waarop ik het ook wil doen. Ik heb wel geworsteld met de vraag of je ooit te véél kunt geven. Er zit een vitaliteit in mij die ik graag op anderen wil overbrengen. Maar op een bepaald moment voelde het alsof een aantal mensen me niets gaven, en alleen maar van me kregen. Moest ik niet wat scherper mijn grenzen bewaken, wat minder vergevingsgezind zijn tegenover mensen die op mijn hart hadden getrapt? Maar nu heb ik mildheid tegenover mezelf gevonden: het is wie ik ben, en ik mag er trots op zijn. Dankzij mijn familie heb ik gigantische reserves aan liefde, en daar weiger ik spaarzaam mee te zijn.»

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234