'Zuhal Demir moet eens stage lopen bij ons. Dan kan ze zien hoeveel er in de eventsector aangepast kan worden in één week!' Beeld Joris Casaer
'Zuhal Demir moet eens stage lopen bij ons. Dan kan ze zien hoeveel er in de eventsector aangepast kan worden in één week!'Beeld Joris Casaer

Zoon van vaccinoloog PierreTom Van Damme

‘Toen papa kaal werd, was dat zogezegd zijn nieuwe look. Ik wist niet dat hij kanker had’

‘Confetti, opblaasflamingo’s, schaamteloze danspartijen, innige omhelzingen en mondmaskerloze happy faces!’ De knoop is dan eindelijk doorgehakt: het Grote Bevrijdingsfeest vindt plaats op 30 juli. Zo heeft organisator Tom Van Damme laten weten. Half maart sprak Humo al met de zoon van vaccinoloog Pierre Van Damme over dit feest voor de jongeren.

HUMO Je wilt echt wel all the way gaan?

TOM VAN DAMME «Ja (lacht). Daar ijveren we voor. Volgens het voorgestelde schema van de overheid zouden de 65-plussers, de risicopatiënten en de mensen uit de eerstelijnszorg begin juni gevaccineerd zijn. We hebben ze nog twee weken speling gegeven, voor als er weer iets fout loopt met de leveringen, maar dan moeten we er echt weer in kunnen vliegen.»

HUMO Je vader is het daar niet mee eens. ‘Er zijn jongeren die het virus net goed verdragen en er zijn ook zwakkere jongeren,’ zegt hij.

VAN DAMME «Ja, maar de jongeren met onderliggende aandoeningen vallen voor mij in ‘de risicogroep’: ook zij moeten natuurlijk eerst beschermd worden. Mijn vader zou liever 70 procent van de bevolking gevaccineerd zien voor we alle remmen loslaten. Wij vinden dat te ver gaan. Jongeren sluiten zich nu al een jaar op om anderen te beschermen, het zou toch zot zijn dat wij, nadat de kwetsbare groep gevaccineerd is, nog altijd braaf thuis moeten zitten. Dan moet er toch weer veel mogelijk zijn, niet alleen voor ons, maar ook voor Gertrude uit Rusthuis Zonneweelde die op ons feest ook meer dan welkom is – zeker nu is aangetoond dat de rusthuisbewoners er na één prik al goed tegen kunnen.»

HUMO Je vader was verrast door het persbericht, zei hij.

VAN DAMME «Hij wist er alles van, hoor. We discussiëren er al een maand over. Mijn vader en ik praten over alles, elk halfuur appen of mailen we elkaar. Ik had hem ook gezegd: ‘Volgende week is het zover.’ ‘Jaja,’ zei hij. ‘Maar papa,’ zei ik nog, ‘daar gaat wel media-aandacht van komen, hè.’ Maar hij is natuurlijk met zijn ding bezig. Hij hoopt ook wel dat het gaat lukken en vindt het geweldig wat we doen. Wat hij vooral goed vindt, is dat we ook nadrukkelijk zeggen: ‘Stráks kunnen we feesten, dus hou nu nog even vol en volg de regels.’

»Kijk, ons bang maken motiveert ons niet meer. En ook evenmin dat een minister vaderlijk zegt: ‘Nog eventjes’. Hoelang is ‘eventjes’? We worden telkens weer een mistig pad op gestuurd. Laat de overheid toch eens een paar mistlampen langs dat pad zetten, zodat we zien waar het heen gaat. Dat hoeft geen vaste datum te zijn, maar wel een relatieve datum – als díé groep gevaccineerd is, kan dát. We hebben nu echt iets nodig om naar uit te kijken.

»Eén van de experten (hij doelt op Marc Van Ranst, red.) zei na het mooie weekend waarin jongeren zich even helemaal lieten gaan: ‘Dit is een dikke middelvinger naar degenen die wél hun best doen.’ Die ging ook weer helemaal voorbij aan hoe belangrijk het sociale leven voor ons is en aan het feit dat wij dat nu al een jaar hebben opgeofferd om anderen te beschermen. Is dat dan niet ‘je best doen’?»

HUMO ‘Er zullen boomers zijn die zeggen: ‘Je moet je niet aanstellen, je hebt een luxeleven,’ maar ons een jaar opsluiten is gewoon niet gezond,’ zei een leeftijdgenoot van je bondig in ‘Het journaal’. ‘Het is allemaal niet zo erg als in de oorlog,’ krijgen jullie ook vaak te horen.

VAN DAMME «Voor mij is niks zo erg als wachten en niks kunnen dóén. Mochten ze nog zeggen: ‘Nu gaan jullie een jaar lang samen hiervoor de handen in elkaar slaan’ – niet oorlog voeren, maar samen een muur bouwen of zo – dan zou dat veel makkelijker zijn. Thuiszitten en wachten: er is niks zo frustrerend, zeker voor iemand die zo sociaal is als ik en die ook nog eens moeilijk kan stilzitten.»

HUMO Wat heb jij gedaan tijdens het zonnige weekend toen iedereen op pleinen aan het dansen was?

VAN DAMME «Ik was aan het werken bij Route du Soleil, de reis- en eventorganisatie voor jongeren. Het is ook met hen, én met het jongerenplatform TAGMAG, dat ik het Bevrijdingsfeest organiseer. Route du Soleil had dat weekend een project in de Ardennen dat ik coördineerde, een winterdorp voor jongeren met 58 chaletjes. Normaal zitten we daar met driehonderd jongeren, met een pop-upwinterbar en al. Die was natuurlijk al afgevoerd, en toen bleek dat de kotbubbel voor studenten er niet kwam, regende het annulaties. Er zaten nu alleen nog wat roomies in een chalet of tien, voor wie ik avondmaaltijden moest regelen – gourmetsetjes met ingrediënten – in plaats van de grote winterbarbecue die we normaal organiseren. Ja, we moeten onszelf nu al maanden elke keer weer heruitvinden: wat zijn de regels van het moment en wat kunnen we nog doen?

»Mevrouw Demir (Vlaams minister van Justitie, Omgeving en Toerisme, red.) heeft een uur nadat wij ons persbericht over het feest hadden uitgestuurd, op haar Facebook een update gegeven over de festivals: ‘We zijn al maanden aan het onderhandelen met de eventsector om te zien wat er mogelijk zal zijn... blablabla.’ Al maanden aan het onderhandelen? Misschien moet ze eens stage komen lopen bij ons, dan kan ze zien hoeveel er in de eventsector aangepast en geregeld kan worden in één week! Crisismanagement en problemen oplossen: dat is onze job. Ik zie altijd alleen maar mogelijkheden. Primavera Sound organiseerde in Barcelona in december een proeffestival waarbij iedereen na een negatieve test binnen mocht. Een week later werd er opnieuw getest, en op twéé na waren alle aanwezigen opnieuw negatief. Dat kan hier toch ook? Desnoods met tien ingangen met testdorpen.»

HUMO Het echte Primavera Sound Festival is uiteindelijk toch afgelast, net als Best Kept Secret en Graspop.

VAN DAMME «Ja. Graspop zou tien dagen voor het Bevrijdingsfeest plaatsvinden. Maar dat is een groot festival. Het Bevrijdingsfeest is kleiner. In een maand krijgen we dat nog wel geregeld.»

‘Ik ben in volle coronacrisis even terug bij mijn ouders gaan wonen, en heb de tuin omgeploegd en een nieuwe serre gebouwd voor mijn moeder. Mama, die huisarts is, had het zwaar, dus zorgde ik ervoor dat haar eten elke dag klaarstond.’ Beeld Joris Casaer
‘Ik ben in volle coronacrisis even terug bij mijn ouders gaan wonen, en heb de tuin omgeploegd en een nieuwe serre gebouwd voor mijn moeder. Mama, die huisarts is, had het zwaar, dus zorgde ik ervoor dat haar eten elke dag klaarstond.’Beeld Joris Casaer

BOXEN EN LAMPEN

HUMO Jij hebt event- en projectmanagement gestudeerd. Je ouders zijn allebei arts. Leek zo’n leven je niks?

VAN DAMME «Goh. Ik weet nog dat ik vroeger vaak meeging met mama naar haar huisartsenpraktijk en dat ik het fascinerend vond om met die spuitjes te experimenteren – mandarijnen verdoven en zo. Maar de eventkriebels waren sterker. Die had ik al bij mijn plechtige communie. Mijn broer kreeg een klarinet, mijn zus een gitaar, en ik wilde ook wel iets met muziek gaan doen. ‘Weet je wat ik wil?’ zei ik. ‘Van die grote boxen en lampen, dan kan ik een feestje organiseren.’ Ik heb die gekregen en heb daarmee meteen een kleine discobar gemaakt in de garage, waar ik van toen af onze verjaardagsfeestjes organiseerde. Die zijn later uitgedraaid op minifesivals met honderd man in papa’s tuin – tot zijn grote ergernis natuurlijk, want elke keer was zijn gazon kapot (lacht). De twee laatste keren moest ik Toi Toi-toiletten op de oprit zetten, omdat anders het huis te smerig werd.

»In het vijfde en zesde middelbaar heb ik meegewerkt aan het Schoolrock Festival, het grootste schoolfestival van België, voor drieduizend jongeren. Ik was verantwoordelijk voor het podium, het licht en het geluid. Ik vond dat fantastisch. Elke zomer ging ik ook naar Werchter, Pukkelpop én Tomorrowland – als de portemonnee het toeliet, tenminste – en liep ik de kleinere festivals af. Toen ik moest gaan studeren, had ik geen idee welke richting ik zou kiezen. Ik heb architectuur overwogen – en even toch ook geneeskunde – maar vanbuiten leren is niet mijn sterkste kant. Mama had ook echt schrik en dacht: wat moet die mens gaan doen in deze maatschappij? En toen stuurde iemand mij een bericht: ‘Er bestaat sinds twee jaar een studie event- en projectmanagement. Is dat niks voor jou?’ Ik zei meteen: ‘Dat ga ik doen, ik ga ‘feestjes’ studeren.’ Ik zie mijn moeder nog met haar ogen rollen en denken: lap!»

HUMO Welk festival heb jij het meest gemist?

VAN DAMME «Tomorrowland. Ik ben een fan van confetti en fratsen. Word jij daar niet automatisch gelukkig van, van confetti die door de lucht vliegt?»

HUMO Nu je het zegt. Jij hebt sowieso weinig aanleg voor ongelukkig zijn, denk ik.

VAN DAMME «Ik heb deze zomer toch echt in een dip gezeten. Onze zomer was verschrikkelijk. We organiseren gelukkig ook nichereizen, The Canoe Trips in Zweden. Die zijn perfect coronaproof: je zit met twee in een kano en ziet niemand, alleen water en dennenbomen, maar er was bijna geen werk en ik ben een paar maanden technisch werkloos geweest.

»In september begonnen we keihard de winter voor te bereiden. Dat de skigebieden zouden dichtgaan, konden we ons niet voorstellen. Coronaproof skiën leek me zo voor de hand liggend: je bent van top tot teen ingepakt, hebt allemaal een buff aan en een bril op, je kunt met je bubbel in de liften… Maar ook dat kreeg een no-go. Toen heb ik echt een knak gekregen en heb ik een aantal keren naar mijn werk moeten bellen: ‘Ik kom een paar dagen niet, ik heb even geen moed. Mijn energiepeil is te laag.’ Ik miste de reizen zo verschrikkelijk. We gaan elke zomer met duizend jongeren naar Lloret de Mar, de Nederlandse hiphoppers Kraantje Pappie en Ronnie Flex komen dan mee...»

HUMO Dat lijkt me, euh... speciaal.

VAN DAMME «Het is fantastisch. Je zou die jongeren eens na drie weken uit die bus moeten zien stappen, nadat ze de reis van hun leven hebben gehad en zich te pletter hebben geamuseerd. Daar haal ik mijn energie uit. Daarmee kan ik dan weer aan de slag bij ons volgende project. Zonder die reizen voelde ik me zo nutteloos en eenzaam. Ik was niet de enige, hoor. Mijn vrienden voelden dat ook.

»Nu, ik heb wel projectjes gezocht toen. Ik ben even terug bij mijn ouders gaan wonen en heb onze oude boomhut afgebroken, de tuin omgeploegd en een nieuwe serre gebouwd voor mijn moeder. Ik ging ook elke dag naar de winkel en kookte voor haar. Ik vind dat heel rustgevend: met muziek op in mijn eentje koken. Mama, die huisarts is, had het na die eerste golf ook zwaar, natuurlijk. Heel veel mensen kwamen bij haar hun verhaal doen en zij wilde voor hen iemand zijn aan wie ze zich konden optrekken. Ze kwam elke dag uitgeput thuis, en ik zorgde dan dat haar eten klaarstond.

»Papa zat toen dag en nacht in een studio, was tot twee uur ’s nachts zijn mails aan het beantwoorden en met Erika, Marc of Steven aan het bellen (respectievelijk Vlieghe, Van Ranst en Van Gucht, red.). Ik reed hem rond, van studio naar studio, om toch nog wat qualitytime samen te hebben en tussen het voorbereiden door wat te babbelen over hoe zijn dag was geweest.»

HUMO Je bent ook een tijdje niet naar huis gegaan. Je vader heeft kanker gehad en daar houden jullie rekening mee.

VAN DAMME «Ja. Nu ik mijn vrienden meer zie, hou ik hem buiten mijn directe bubbel – hij is toch al 61. Toen ik 12 was, heeft hij inderdaad kanker gehad aan zijn ruggenwervel en daardoor zijn we extra voorzichtig.»

HUMO Heeft zijn ziekte toen indruk op je gemaakt?

VAN DAMME «We waren jong, en omdat we net in onze examens zaten toen ze de ziekte ontdekten en onze ouders ons niet wilden afleiden, hebben ze het ons niet meteen verteld. Toen hij opeens kaal was, zeiden ze: ‘Dit is papa’s nieuwe look.’ Waardoor wij dachten: ‘Ah, papa zit in zijn midlifecrisis! Volgende week koopt hij waarschijnlijk een brommer.’ En toen ze later vertelden dat hij ziek was, zeiden ze er altijd bij dat het niets was om ons zorgen over te maken.»

HUMO Je merkte ook niets?

VAN DAMME «Nee. Hij is altijd blijven werken. Ik denk dat als hij thuis was gaan zitten, hij alleen maar zieker zou geworden zijn. Hij kreeg chemo in de voormiddag, en in de namiddag zat hij op zijn bureau aan de Universiteit Antwerpen. Hij werkte minstens even hard als ervoor. Het is pas door er veel later met hem over te praten, dat ik erachter ben gekomen dat de kanker eigenlijk veel ernstiger was dan hij had laten uitschijnen. Hij heeft echt zwaar afgezien, maar hij beet zich erdoor en stortte zich op zijn werk. Dat was zijn manier om ermee om te gaan. Ik begrijp dat.»

HUMO Jullie lijken erg op elkaar, hè.

VAN DAMME «Ja, mijn moeder zegt dat ze vaak een déjà vu heeft als ze mij ziet. We zijn allebei hyperkinetisch. Als we ergens voor willen gaan, doen we dat met 150 procent petrol en energie. Die vechtlust heb ik echt van mijn vader.

»Toen ik een maand geleden bij Route du Soleil mijn plan voor het feest op tafel gooide, moest mijn baas Charles Van den Bossche zeggen: ‘Ho Tom, rustig!’ Hij heeft het plan ook wel een beetje moeten bijschaven. Charles is even energiek als ik. Hij heeft Route du Soleil mee opgericht en is mijn oppercoach. Toen ik in 2017 voor hem begon te werken, waren we met vijf. Nu zijn we met 35. We zijn gefuseerd met jongerenorganisaties in Nederland, Wallonië en Brussel en werken elk jaar met vijfhonderd vrijwilligers die in ruil voor een gratis reis achter de bar staan en de animatie verzorgen. Ik heb het bedrijf zien groeien en ben meegegroeid. Nu heb ik al mensen onder mij die ík moet coachen. We zijn allemaal vrienden op kantoor, zeker op vrijdag wanneer er altijd een afterworkdrink is. Er is wel een hiërarchie, maar alleen als het nodig is.»

‘Mijn pa is het er niet mee eens, maar als alle kwetsbaren gevaccineerd zijn, moeten wij jongeren er weer in kunnen vliegen.’ Beeld Joris Casaer
‘Mijn pa is het er niet mee eens, maar als alle kwetsbaren gevaccineerd zijn, moeten wij jongeren er weer in kunnen vliegen.’Beeld Joris Casaer

BLIJVEN REIZEN

HUMO Je moeder zei dat er thuis wel discussies zijn over hoe verwoestend de reissector is voor het milieu.

VAN DAMME «Ja. Dat is helemaal mama. Natuurlijk moet daarover nagedacht worden. Op onze kanoreizen krijgen mensen afvalzakjes mee, waarin ze al hun rommel moeten meenemen. Wij organiseren ook alleen busreizen. We zijn geen standaardtouroperator. Maar mensen zullen blijven reizen, en ik hou van mijn job. Wat wil je dat ik daar verder nog over zeg?»

HUMO Zijn al die planten waartussen ik me een weg moest banen van jou?

VAN DAMME «Nee, van mijn broer. Hij is tijdens de pandemie een plantenfanaat geworden. Hier in de gemeenschappelijke ruimte staat maar een klein deeltje. Hij woont hierboven en deze kweeksels konden er boven niet meer bij.»

HUMO Hij is ook iemand van alles of niks.

VAN DAMME «Hij werkte in de horeca, maar zijn baas heeft hem moeten laten gaan. Hij heeft op dit moment geen werk. Vandaar.»

HUMO Ook hij was niet geïnteresseerd in een leven als arts?

VAN DAMME «En mijn geadopteerde zus ook niet. Zij volgt een muziekopleiding. Mijn broer heeft lang in de leiding van de Akabe gestaan, de scouts voor kinderen met een beperking. Hij wilde eigenlijk graag in de gehandicaptenzorg werken en heeft even ergotherapie gestudeerd, maar dat was een zware studie en eigenlijk wilde hij vooral die kinderen een geweldige dag geven. Daar haalde hij zijn energie uit. Daarnaast is hij in de horeca gaan werken – eerst in de bediening, daarna in de keuken. Hij is veel rustiger dan ik. Hij leest graag en verzorgt zijn planten.»

HUMO Met welk idee over geld zijn jullie opgevoed?

VAN DAMME «Als we iets extra’s wilden hebben, moesten we er zelf voor werken. Ik was jarenlang elke zaterdag en zondag in de kinderspeeltuin aan de slag om geld te hebben om vrijdag mee uit te gaan. Ik hecht niet veel waarde aan materiële zaken. Mijn laptop, mijn gsm en mijn stadsfiets in Gent, waar ik werk: dat is wat ik nodig heb. Dit huis (een prachtig oud pand vlak naast de Grote Markt in Antwerpen, red.) is van onze ouders. Ze hebben het gekocht toen we alle drie op kot wilden. Mijn ouders willen op termijn in de stad gaan wonen en hebben toen besloten: dan kopen we dat huis nu alvast. Ze hebben twee jaar gezocht naar een pand waarin ze zichzelf oud zagen worden. Mijn zus woont hier ook, en nog een paar vrienden. We betalen 300 euro als bijdrage. We zijn dus nog wel wat afhankelijk, ook op materieel vlak.»

HUMO Heb je een vriendin?

VAN DAMME «Nee, daar heb ik geen tijd voor. Het zou een vriend moeten zijn, trouwens. Maar ik ben een happy single. Het is ook allesbehalve het moment om iemand te ontmoeten. Je kunt wel wat tinderen, maar dat is maar saai. Wat moet je zeggen? ‘Gaan we online...’ Ja, wat? Ik heb wel meer en meer vrienden die een relatie hebben en steeds vaker zeggen: ‘We gaan niet mee.’ En soms zelfs helemaal niet meer buitenkomen. Dat wil ik echt nooit. Mocht ik ooit zo worden, laat me dan maar meteen inslapen.»

HUMO Haha. Ik hou wel van je ongeremde formuleringen.

VAN DAMME «Heb jij ook niet het gevoel dat de humor in de samenleving helemaal aan het verdwijnen is? Iédereen is zo serieus, er wordt veel te weinig gelachen. Ik vind dat zo jammer. In het begin van de coronacrisis kon er nog gelachen worden. Mensen hadden daar baat bij. Met humor kun je over moeilijke onderwerpen makkelijker praten. Dat maakt het leven draaglijker.

»Heb je op onze website de cartoons van onze deejays gezien, van Zwangere Marc, Steven Aoki en MC Vlieghe? En dat filmpje van de dansende Marc? (lacht) Ik ben al dat negatieve nieuws ook zo beu. Al die berichten over wat er níét kan, nooit iets over wat er wél gaat kunnen. Wij proberen daar iets tegenover te stellen. We knippen bijvoorbeeld al het negatieve gezeur dat HLN post uit, en reposten dat op onze sociale media met vrolijk commentaar.

»Oooh, ik hoop zo dat alles over een jaar weer helemaal normaal is, dat we van corona af zijn zoals we dat zijn van de mazelen, en er op geen enkel festival nog iemand een glittermondmasker draagt. Dat hoort gewoon niet. Weet je wat hoort? In de Boiler Room van Pukkelpop zo staan zweten dat je tegen elkaar plakt, en daarna buitenkomen en voelen: nu ben ik lekker vies.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234