Tom Coninx stapt over naar vtm

'Studio Eén'-presentator Tom Coninx zal vanaf volgend seizoen het nieuwe voetbalmagazine op vtm presenteren. Dat schrijft de krant Het Laatste Nieuws. In maart 2000 sprak Humo met deze - toen nog - Jonge Leeuw: herlees het interview.

Humo 3108 - maart 2000


Jonge Leeuwen

Tom (25), zoon van Alain Coninx: 'Ik ben een echte ethische flikker'

Tom Coninx (25), presentator van 'Sporting Limburg' op tv-Limburg, van het Studio Brussel party-rock programma 'Alles op tien' èn vanaf 1 april ook van 'De Sportbrunch', stelt voor zijn foto's te maken onder de triomfbogen van de Brusselse Cinquantenaire. 'Heel toepasselijk', zegt vader Alain, 'als Tom gelukkig ergens geen last van heeft is het wel van de Vlaamse bescheidenheid. Ik heb hem heel onafhankelijk opgevoed, maar hij gaat daarin wel ver. Op een gegeven moment was hij zelfs antidiploma's; hij stopte met zijn studie en zou wel zien hoe hij er zou komen. Dàt zou ik niet aankunnen.'

Tijdens het gesprek zal Toms gsm blijven rinkelen - 'Ik ben een ethische flikker, mijn vrienden zijn heilig'; de achtergrondmuziek zal blijven variëren - van dance en Van Morrison tot Mahler en salsa; en zijn ogen zullen, tenminste wanneer hij even stilzit, steeds weer in de mijne proberen te boren.

TOM CONINX « Mijn humaniora heb ik nog wel afgemaakt, hoor. Van Latijn-Griekse ben ik via Latijn-wiskunde naar Latijn wetenschappen gegaan, om - een bisjaar inbegrepen - te eindigen in Latijn-moderne talen. Maar ze hebben me wel gefnuikt op die school, zoals zovelen die nog op van die echte oude colleges terechtkomen waar ze willen dat je achter hun vlag marcheert, de katholieke vaandel meezwaait. Ik háát die opdringerigheid en die klefheid, en het bekrompen provincialisme dat daar heerst. Mijn vader heeft nog op die school lesgegeven voor hij zijn VRT-carrière begon. Hij wordt daar nog steeds gerespecteerd. Het enige respect dat ik er in het laatste jaar nog kreeg, dankte ik aan mijn prestaties in de schoolvoetbalploeg.»

HUMO Je was van jongs af aan keeper. Was dat omdat je bij het samenstellen van de ploeg op het schoolplein overbleef, of was het een bewuste keuze?

TOM « Het was mijn keuze. Ik ben groot, en daardoor zwaar, dus niet snel en niet wendbaar. Bovendien hebben keepers altijd het bloeske aan met nummer 1 erop(grijnst). Ze zijn eenzaam hè, keepers, eenzame mensen. Ik denk dat ik daar ook altijd in dat doel ben gaan staan met het gevoel: oké, kom maar op, wie wil mij passeren?

» Vanaf mijn achtste voetbalde ik ook bij St.-Truiden. Maar daar sloop op een gegeven moment een shit-gevoel in de groep: concurrentie met de maten, vaders die met paraplu's op de trainer sloegen als hun zoon niet werd opgesteld... Daartussen wilde mijn vader niet worden gesignaleerd. Hij kwam alleen naar de topmatchen kijken. Ik vond dat ook beter; dan was het extra spannend als hij er was. Maar toen ik op mijn achttiende ook nog eens drie, vier keer per week moest trainen, ben ik gestopt.

» Ik heb eigenlijk altijd wel geweten dat ik bij radio of televisie wilde werken. Het is zeker niet omdat ik absoluut wou worden wat mijn vader is; het is die wereld die me trekt, de sfeer daar: al die ontmoetingen met mensen waar je iets uit kan putten, middenin de actualitiet staan, elke dag weten wat er gebeurt, welke cd er uitkomt en welk boek...

» Misschien is het ook een gemakkelijkheidsoplossing. Als dokter heb je natuurlijk veel meer verantwoordelijkeid. Zaterdags om zeven uur het slachtoffer van een weekendongeval opereren is natuurlijk wel wat anders dan op dat moment een plaat opzetten. (Zingt:) 'Responsibility to me is a tragedy... We 're lost in music, caught in a trap.' (Legt uit:) Sister Sledge...

» Muziek is zeer belangrijk in mijn leven. Indertijd heb ik al mijn geld in cd 's gestoken: van jazz en blues en rock tot dance en Koos Alberts (zingt weer:) 'Zijn het je ogen? Is het je lach....' Ik kocht álles. Muziek spiest zich in mijn kop. En als er iets misgaat of er loopt weer een liefde stuk, kan muziek als een zachte sluier om je heen hangen.»


Fucked all the way

HUMO Je hebt nog wel een poging gedaan om te studeren.

TOM « Ja, aan de VUB. Die universiteit was vrijzinnig, zogezegd (trekt de wenkbrauwen op) Het deed me meer denken aan het Oostblok: zo'n massaal, repetitief systeem. Ik wilde wat je daar moest leren wel weten, maar wilde het niet als via een infuus binnengespoten krijgen. Ik ontdek alles wel op mijn manier, dacht ik (neuriet even: 'I did it my way'). Ik las altijd al veel, volgde de actualitiet op de voet. Dat is wel mijn geluk, dat ik dat van thuis heb meegekregen. Want die communicatiestudenten blokten wel, maar een krant lezen, dat zag ik hen bijna nooit doen.

» Ik ben toen nog een blauwe maandag naar het Ritcs geweest, maar daar dacht ik helemáál: moet ik nu echt van acht tot twaalf naar iemand luisteren die een cursus afleest, alleen omdat ze de afwezigen noteren?

» 'Hij veegt zijn voeten aan alles. Lekker makkelijk,' zeiden de meesten toen ik met studeren stopte. Maar ja, ik dacht toch: nu moet ik wel een andere manier bedenken om te komen waar ik wil. »

HUMO En dus.

TOM « Ik woonde ondertussen in Brussel. Ik wilde absoluut naar de grootstad. Ik wilde nieuwe, andere sferen opsnuiven, beweging rond mij voelen, mensen van de tram zien stappen, achter mijn staart aan hollen, snel leven, voelen dat er nog meer mensen zijn die willen leven... Van het Noordstation tot hier in Schaarbeek zie ik nu hoeren, Turken die koffie drinken in een Afrikaans café, sjieke herenhuizen, ik hoef mijn hoofd maar te draaien. Die onrust, die wil ik, en ook: de anonimiteit. Geen controle, kunnen doen wat je wilt, kunnen verdwijnen.

» Al blijven mijn roots, mijn familie, wel ook heel belangrijk voor mij: mijn zus, mijn ouders, mijn oma's en mijn tantes die in het zog van het katholicisme hun leven slijten.

» Vorig weekend wandelde ik na een uitzending van TV- Limburg weer bij mijn oma binnen. En daar zat aan tafel meneer pastoor, op mijn plaats. En meneer pastoor moest een warme choco hebben, terwijl mijn oma een café heeft en hij ook dáár zijn choco kon bestellen. Maar in dat dorp Vliermaal is een pastoor nog een soort heilige. Als meneer pastoor binnenkomt, dan moet er, bij wijze van spreken, nog snel even gestofzuigd worden. Hoe die man de hele gemeenschap terroriseert, daar ontplof ik van. Dat heb ik hem ook duidelijk laten merken: 'Blijf uit mijn buurt. Je hebt die mensen hun leven al genoeg verkloot, en weg was hij.

» In Vlaanderen leven we toch allemaal nog in de schaduw van het kruis, hè, zoals Thé Lau zingt. In Brussel hoef ik tenminste al die katholiek troep niet mee te zeulen.»

HUMO Had je vader het katholiek juk niet al afgeworpen?

TOM « Ja, maar ik heb toch mijn doopsel en mijn vormsel nog gedaan, èn ik ben naar de catechese geweest, al was dat meer om de eerste vrouwelijke contacten te leggen dan om naar het woord van God te luisteren (lacht).

HUMO Koester je geen enkel christelijk principe? Wat vind je van: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet?

TOM « Pfff... Je maakt toch elke dag mee dat mensen volgens het tegendeel leven, op het werk, in relaties met vrienden, in het verkeer... Dat is een utopie, die uitspraak.»

HUMO Niet eens iets om naar te streven?

TOM « Als je dat wil, dan moet je bij Gaia gaan hè. Dat is geen realiteit. Ik denk echt niet dat het verstandig is met die wijsheid door de jungle te stappen. Dan word je langs alle kanten gepakt, fucked all the way. In alle werelden, maar zeker in de mediawereld is het zo: als iemand je in één inhaalbeweging voorbij kan steken, dan zal hij dat gewoon doèn. Dat is gewoon de realiteit rondom mij.»

HUMO Zou jij het ook doen?

TOM « Dat hangt ervan af bij wie. Bij echt goeie vrienden zou ik dat nooit doen. Ik heb het wel eens gedaan, maar daar heb ik heel veel spijt van. Dat is het niet waard. Dat vergeet je nooit. Het blijft je altijd bij.»

Tom Coninx stapt over naar VTM


Hypocriete spelletjes

HUMO Hoe schuldig voelde je je toen je stopte met studeren?

TOM « Niét. Het was wel moeilijker om mijn vader te overtuigen, maar mijn moeder is wel altijd in mij blijven geloven (glimlacht).

» In Brussel leefde ik een beetje van klussen: ik vervoerde vlees, droeg pillen rond voor apothekers... Maar als ik iets tegen mijn zin doe, gaat het niet, dus ik vloog overal buiten. Anderhalf jaar geleden heb ik me dus ingeschreven voor een stemtest bij Studio Brussel. Ik zag die rij met wel honderd mensen, Gauloise rokend, de Vrij Nederland ostentatief uit hun tas hangend, zich hevig aan het profileren. Ja, zoiets maakt het laagste in mij los: dié mannen ga ik eens pakken, dacht ik.

» Het was een heel spannende dag. Ik had nummer dertien. Het was een afvalrace. Er waren er nog vijf over, er restte alleen nog een gesprek met Jan Schoukens, en boem! ik was binnen, de laatste die door Schoukens is aangenomen. Ik zak nog regelmatig met hem door. Aan hem heb ik mijn kans te danken.»

HUMO En natuurlijk een beetje aan je vader.

TOM «Ja, maar al is je vader Bert De Graeve zelf, dan moet je toch nog een stem hebben en het doèn.

» Er is thuis wel altijd veel aandacht aan taal besteed. Aan tafel, in de badkamer, bij het slapengaan, altijd hoorde ik Algemeen Nederlands. Dialect leerde ik op school en in de voetbalclub. Het geeft wel iets straffers, vind ik, hoor, dialect praten.»

HUMO Interesseert politiek je?

TOM « Ik volg het wel. Maar als ik nu hoor dat tweederden van de beslissingen die in België genomen worden eerst op Europees niveau worden bekokstoofd, dan denk ik wel: is het nog wel te volgen? »

HUMO Waar zou jij als politicus ingrijpen?

TOM « Als ik kon, zou ik alles wat beter willen verdelen, alle mensen die nu van 20.000 frank per maand moeten leven wat meer geven, de verrechtsing tegengaan, mensen bewust maken en vooral Brussel van zijn kanker verlossen, opkalfateren, zorgen dat er geen wijken meer zijn met permanent vuilnis op straat - of is dit te veel Agalev-praat? In ieder geval: ik ken een paar jonge mensen die in de politiek zitten en als ik zie welke hypocriete spelletjes ze moeten spelen en hoe ze hun idealen moet bijschaven om een stapje dichter bij hun doel te raken, dan denk ik: daar heb ik geen geduld genoeg voor.»

HUMO Waar Tom binnenkomt, zei een van je Studio Brussel collega's, stijgt altijd meteen de tempertuur. Hoe komt dat?

TOM (Mompelt iets over de afstandsbediening van de verwarming) « Ja, hoe komt dat? Ik ben meestal wel goedgezind en ik denk dat sommige mensen zich daaraan optrekken. Ik probeer ook overal altijd wel wat sfeer in te brengen, ik wil wel eens een schlager inzetten, en zo, ik kan mensen wel begeesteren.

HUMO Welke raad vroeg je je vader voordat je bij Tv-Limburg voor de camera ging zitten?

TOM « Geen. Het gaat nu net als bij mijn voetbalcarrière - en ik hoop maar dat het met mijn werk nu niet even slecht zal aflopen: hij kijkt wel eens en geeft me wel wat tips, maar dat is het. We zijn allebei betweters. Toch is mijn vader een van de weinige mensen die invloed op me hebben. Ik hou wel rekening met wat hij zegt.»

HUMO Aan welke sportjournalist spiegel jij je?

TOM « Aan Mart Smeets. Zo relaxt en spontaan en relativerend als hij het aanpakt: even met Johan Cruijff praten alsof ze ergens aan een toog staan. Dat werkt.»

HUMO Je vader stopte juist met de sportjournalistiek omdat hij vond dat de serieuze, kritische lijn te veel werd losgelaten en het te veel entertainment werd.

TOM « Het moet voor mij ook niet met de billen bloot en plat, maar ik vind wel dat het wat los mag zijn.

» Ik hou ook wel van de Sonckiaanse, super-secce, coole verslaggeving, maar ik weet niet of die tegenwoordig nog werkt. De mensen willen dat, denk ik, niet meer. Zijn we dan platter aan het worden? Misschien wel, maar je kan dingen ook luchtig én goed doen. Wat Smeets doet, is puike journalistiek, maar met een kwinkslag.»

HUMO Moet een sportjournalist schandalen bovenhalen?

TOM « Ja. Je moet dat doen, al helpt het niet. Dat heb je nu al wel gezien met de Tour de France. Iedereen weer nu dat die mannen pakken, maar het kan niemand wat schelen. De mensen willen spektakel. Ze willen Johan Museeuw de Muur van Geraardsbergen zien oprijen, met of zonder inspuitingen. Ze gebruiken uiteindelijk zelf ook: voor de tv of na de koers drinken zij ook tien pinten. Dat is hùn manier om in dat winnen te delen.»


De Paul Marchal van de sportjournalistiek

HUMO Om primeurs te hebben moet je tegenwoordig wel heel intiem met de sportmensen omgaan; zit je dan niet meteen al in een gecorrumpeerde situatie?

TOM « Ja. Maar ik wil ook helemaal niet de Paul Marchal van de sportjournalistiek worden.

» Ik denk ook dat de adrenalinestoot die een journalist krijgt die anderhalfuur lang live een wedstrijd verslaat, vaak even groot is als die van de jongen die de match heeft gespééld, en dan vind ik het perfect dat die twee na de match een pint gaan drinken.»

HUMO Jij bent goed bevriend met Stijn Haeldermans van Lommel, je draait zelfs af en toe als DJ in zijn discotheek. Stel dat hij zijn wedstrijd verkoopt, kan je dat dan aan het licht brengen?

TOM « Tenzij het om heel klein vergrijp gaat, zou ik daar wel een stuk over maken, ja. Als hij echt een goeie vriend is, help je hem er alleen maar mee door te zeggen: dit is fout, man. Je moet dan niet hypocriet zijn - ook al is het een feit dat iedereen op een of andere manier wel hypocriet is, maar goed.»

HUMO Wat betekent sport voor jou?

TOM « Ik denk dat sport net als voor veel mensen voor mij een bezigheidstherapie is, om het leed van deze wereld niet altijd te moeten aanschouwen. Sport kan mij emotioneren, twee keer per week zelfs tot tranen toe. Ik zie graag mensen die fietsen, lopen, zwemmen, en die dat doen om ter eerst, die daar de beste in willen zijn. Ik leef daarin mee.

» Vorige week zondag speelde Stijn tegen zijn ex-club Standard, waar hij heel slecht behandeld is. Hij heeft in de laatste minuut de beslissende pass gegeven voor het winnende doelpunt dat Lommel opnieuw in de running houdt voor de eerste klasse. Toen hij na het fluitsignaal zijn eigen supporters ging groeten, maar daarna ook naar de meegekomen supporters van Standard liep en daar van honderden van zijn ex-supporters een applaus kreeg, raakte mij dat recht in mijn ziel. Dat is toch power.»

HUMO Dat gevoel van: willen winnen, begrijp je dat? Zegt je dat wat?

Wat wil je eigenlijk?

TOM « Hoezo? Moet ik dan wat willen? Ik wil misschien wel iets, maar dat wil ik niet toegeven. Ik ga niet mijn eigen val opzetten om er vervolgens in te lopen. Wat komt, dat komt.»

HUMO Je vader koos in eerste instantie voor het leraarschap voor de zekerheid. Hoeveel zekerheid heb jij nodig?

TOM « Alles kan in een seconde gedaan zijn. De zoon van een vriend van ons vloog uit de bocht. Achttien jaar; dood. Wat is dat, zekerheid?

» Ik put mijn kracht vooral uit de paar goeie mensen rondom mij, mijn familie en, ook heel belangrijk: mijn vrienden. Ik ben een echte ethische flikker. Die klitten samen en proberen zo dingen te vergeten. Ze zoeken steun bij het voetbal of rond de biljarttafel en dulden eigenlijk geen enkele vrouw in het gezelschap. Ethische flikkers zijn mannen die moreel, in hun mind, met mannen verbonden zijn, maar seks met een vrouw willen - als ik Gerard Reve tenminste goed heb begrepen.»

Terwijl anderen aan het streven zijn naar veertig miljoen op de bank als ze veertig zijn, wil ik leven, oesters eten en champagne drinken als ik daar zin in heb en aan de God Georgio Armani offeren en een mooie jas kopen. Jeroen Roppe heeft mij dat geleerd, dat het wel iets heeft om niet altijd in karo-hemden te lopen.

» Maar als ik heel veel geld had, zou ik een huis kopen in Brussel en één in New York. Ik ben er nog niet geweest, maar dat moet voor mij als stadsmens het summum zijn van levenssnelheid. Maar ik zou ook alle hotels van de wereld uitproberen en mijn vrienden uitnodigen: Vanavond is het in Buenos Aires te doen. Ik stuur je een ticket.»

HUMO Wat zou je nooit kopen?

TOM « Wat ik niet nodig heb: een stofzuiger, wasproducten...


Vluchten in poëzie

HUMO Je leest, naar het schijnt, veel gedichten.

TOM « Ja. Ken je Carlos Drummond De Andrade? 'O Amor Natural', over De Liefde natuurlijk, net als Ted Hughes' 'Verjaardagsbrieven',ook over de hartverscheurende passie tussen man en vrouw - alle vrouwen pleegden na de breuk in hun relatie met hem zelfmoord... Verder de Ierse Nobelprijswinnaar Seamus Heany, de Poolse dichteres Wislawa Szymborska, en natuurlijk Jan Slauerhoff, en Adriaan Morriën en de laatste tijd ook een beetje Komrij. In het begin las ik ook Leonard Nolens en Herman De Coninck, maar dat boeit me nu minder. Ik ben kennelijk geëvolueerd.

» Een gedicht lezen lijkt makkelijker dan een boek lezen, maar het vergt toch wat tijd voordat je een gedicht kunt lezen. Dichters nemen een kortere vlucht,hè. Poëzie is intenser dan een roman, meer to the point in drie woorden, veel wendingen, komma's en punten. Zo is mijn leven: een hoofdletter schrijven wanneer ik wil: stop hier en begin op een andere lijn. Daar vind ik mezelf in terug. Het is ook een soort escapisme, een gedicht lezen, even een beetje zweven tussen twee regels in.

» Ik vlucht nogal. Dat dolen en verdwalen in de onrust van de stad is ook een vlucht.»

HUMO Een vlucht waarvoor?

TOM « Voor de confrontatie met de sleur waarin je terecht dreigt te komen. Als ik zie hoe leeftijdgenoten opgeslorpt worden door een job of een relationeel leven, worden uitgegomd op een statische, uitgestippelde weg, dan denk ik: daar wil ik zo lang mogelijk aan ontsnappen. Ik denk dat erin terechtkomen onvermijdelijk is. Jack Nicholson, die is misschien heel lang ontsnapt, maar om echt te ontsnappen en met nieuwe dingen in aanraking te blijven komen moet je, denk ik, toch wel François Mitterrand heten.»

HUMO Heb je het nu over nieuwe vrouwen?

TOM « Misschien wel, ja (grijnst).

» Ik vind het moeilijk, een vaste relatie, omdat ik nog niet goed weet wat ik wil. Het ene moment kan ik mij perfect laten gaan bij een supermooie vrouw die desnooods totaal niet op mijn golflengte zit, maar daarna moet ik gewoon iemand hebben die mijn soulmate is, iemand die mij begrijpt, die weet we Ted Hughes is, maar ook weet dat David Beckham bij Manchester United speelt. Iemand tegen wie ik alles kan zeggen, met wie ik kan lachen en dromen.

» Ik heb al wel gemerkt dat als je iemand graag ziet, je daarmee rekening moet houden, anders gaat de kracht uit het verbond en kun je er niets uit puren. Maar wat ik met het aspect monogaam-zijn aan moet, daar heb ik nog geen oplossing voor gevonden.»

HUMO Mogen vrouwen van jou niet-monogaam zijn?

TOM « Ja, maar vrouwen willen dat niet. Je moet vrouwen dwingen om vreemd te gaan, en voor iemand die ik moet dwingen heb ik geen respect meer.

» Ik hoop dat ik ooit een een vrouw vind met wie ik vanzelf rekening wil houden.

» (Zucht:) Ik wil alles hè: met voetbal-maten champagne drinken, èn in bed liggen met een kunsthistorica. In tien seconde maak ik de switch. Soms denk ik: misschien ben ik daarom wel juist gelukkig: the best of both worlds - Robert Palmer. Dat is mijn redding, mijn boei: wisselen, als een kameleon kunnen veranderen, maar toch altijd een fond hebben, iets van mezelf. Een stuk van mijn persoonlijkheid weet altijd wat het wil en, ook al staat het tegenover een gezonde dosis je m'enfoutisme, zorgt ervoor dat ik als het moet er wel sta.

» Maar, zeggen veel mensen: je hebt nog niks meegemaakt. Dat is waar. Misschien maakt dat me onrustig. Ik ben gelukkig omdat ik weet dat het goed gaat met iedereen die ik graag heb. Ik weet nog niet hoe erg het is om iemand definitief te verliezen die ik zielsgraag zie. Voor mij is dat een groot gevaar dat om de hoek gluurt, en het risico dat het toeslaat word nu ik ouder wordt wel steeds groter. »


Pfaff en de mosselen

HUMO Wie zijn, behalve oude mannen als Mitterrand en Nicholson, nog meer je helden?

TOM «(wijst op poster:) Jean-Marie Pfaff (lacht). Daarin zie ik de volksmens die ook in mij zit. Mijn grootvaders waren timmerman en kruidenier. Ik heb geen top-roots. Ik ben een van de eersten die het dorp verlaten - na mijn vader. En ik zit nog steeds graag in het café van mijn grootmoeder. Maar de volksmens Pfaff is ook de grootheid Pfaff, de sportman die van nergens komt, en een mooi voorbeeld van van zero to hero.

» (Opeens fel:)En als je dan nu ziet hoe hij verneukt wordt door mosselfabrikanten. Dat vind ik schandalig. Dat mannen als Jean-Marie en Eddy Merckx door mosselverkopers en banken misbruikt worden, vind ik zo pervers.»

HUMO Zijn ze daar niet zelf verantwoordelijk voor?

TOM « Als je tegen Jean-Marie zegt: pak die pan en je krijgt 200.000 frank dan doet hij dat, natuurlijk. Die mensen hebben het niet in zich om daar anders op te reageren. Jan Wauters wel. Die kan er zelf aan doen dat ABC Logistics hem voor reclame gebruikt. Die heeft daarvoor meer dan het intellectuele vermogen. Maar Jean Marie... Met een bal in zijn handen heeft hij het vaderland verdedigd, en nu stoppen ze in die handen een kom mosselen. Wat voor soort mensen bedenkt zo iets? En hem dan laten zeggen: 'Ik pak de beste.' (Grinnikt:) Het wérkt wel natuurlijk.»

HUMO Vindt de sportliefhebber de poëet wel eens?

TOM « Neen. De twee hanteren een ander soort lyriek. Het is wel allebei passie maar de beleving is anders. Bij sport is de beleving even intens maar hitsiger. Bij sport vergeet je. Bij poëzie absorbeer je, en met wat je absorbeert, probeer je iets aan te vangen, er iets uit te distilleren. Zoals wanneer ik op een terras zit en in de zon 'Sigarenwinkel' van Pessoa lees. Dat begint met: 'Ik ben niks, ik zal nooit iets zijn, ik kan ook niet iets willen zijn, maar daarenboven koester ik alle dromen van de wereld.' Misschien zoek ik daarin een soort excuus, klinkt het mij als verontschuldigende muziek in de oren, hoe dan ook: Pessoa helpt mij relativeren, en dan kan ik weer een tijdje verder.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234