null Beeld

'Tom & Harry': Karlijn Sileghem

Het gaat niemand wat aan, maar 2015 is een kroonjaar voor Karlijn Sileghem. Hoe oud de actrice precies wordt, vraag je natuurlijk niet aan een dame.

Het is avond en in het begijnhof is het veel stiller en donkerder dan elders in de stad. De kinderoppas doet open en zegt dat de actrice nog even aan het bijtrekken is van de file. Ze heeft een lange werkdag achter de rug in de hoofdstad, waar ze in de KVS ‘Memento Park’ aan het repeteren is, een documentair stuk van Thomas Bellinck dat, naar ik gelezen heb, het verband tussen toerisme, politiek en oorlogsherdenking onderzoekt. De kinderoppas luidt de bedtijd in voor het 6-jarige zoontje van de actrice, een blond jongetje dat zo te zien een gezeglijk kind is: geen gedrein om nog méér televisie, laat staan gestampvoet, gekrijs en richtingloos gerol over de vloer, expressievormen waarbij ik me ga afvragen of ik wel de kindervriend ben voor wie ik bij het ruime publiek doorga.

Terwijl de jongen zonder mopperen te kooi gaat, maakt zijn moeder geheel bijgetrokken en opgefrist haar opwachting. We gaan aan tafel zitten, en onder het genot van een mok rozenbottelthee, snijd ik om te beginnen ‘Tom & Harry’ aan, de mooie televisieserie waarin ze Jelle speelt, een middelbare vrouw van deze tijd, die erachter komt dat haar zoon door een babyverwisseling in de kraamkliniek haar zoon niet is. Uit ervaring weet ik dat actrices en acteurs hun schepsels aanzienlijk beter kennen dan zichzelf. En ze kunnen erover praten alsof ze het over een naaste hebben. Karlijn Sileghem is daar geen uitzondering op.

Karlijn Sileghem «Jelle is niet: ik in een vormpje gegoten of ik die op een bepaalde situatie reageer. Ik heb haar dan ook trekjes meegegeven die helemaal niet van mij zijn. Ik wilde bijvoorbeeld dat ze af en toe een tikje British leek, vooral in haar vormelijkheid – ze is ongetwijfeld een burgerlijke vrouw die op uiterlijkheden is gesteld. Haar man is omgekomen in een auto-ongeval, kort nadat hij met een wijnbouwbedrijf was begonnen. Iedereen verklaarde hem voor gek: ‘Wijn in België? Gaat het een beetje?’ Na zijn dood wilde zij per se bewijzen dat wijnteelt hier leefbaar kan zijn. Ze heeft alle geneugten des levens voor dat bedrijf en voor de opvoeding van haar enige kind opzijgezet.

»Volgens mij leefde ze het leven van haar overleden man door zijn droom waar te maken. Ik denk dat ze zich geregeld heeft afgevraagd: ‘Zou hij nu kunnen zien wat ik allemaal voor elkaar krijg?’ Niet dat ik dat duidelijk laat merken, maar ’t zijn wel fantasieën waarmee ik mijn rol voor mezelf probeer te motiveren. Ik denk ook dat ze een braaf kind was, op het voorbeeldige af zelfs, iemand die altijd netjes heeft gedaan wat mama en papa van haar wilden. Maar dat belette haar allemaal niet om veel dromen en verlangens te koesteren. Van haar man wordt gezegd dat hij een alcoholist was. Zij zag wel dat hij veel dronk, maar ze wilde het liever niet weten: óók een burgerlijke trek. Al in de eerste aflevering gaat het gerucht dat haar overleden man aan haar huwelijkstrouw twijfelde, en dat hij zelfs vermoedde dat zijn zoon zijn zoon niet was. Was die onzekerheid voor hem een reden om te veel te drinken? Zij zegt: ‘Ik ben hem altijd trouw geweest.’ Ik geloof haar. Volgens mij is ze consciëntieus en loyaal. Ze weet wat verantwoordelijkheid is, maar dat sluit emotionele turbulentie natuurlijk niet uit.»

HUMO De motor van de serie is een babyverwisseling in een kraamkliniek. Als de zoon die je jarenlang nietsvermoedend hebt opgevoed ineens geen bloedverwant van je blijkt te zijn, zou dat dan iets wezenlijks veranderen aan de relatie die je met dat kind hebt?

Sileghem «Niet aan de liefde die je voor dat kind voelt. Maar het compliceert je leven geweldig, denk ik, en volgens mij morrelt het ook wel aan je moedergevoel, met alle verwarring van dien. Er zijn mensen die een kind adopteren en vanaf dag één zeggen: ‘Dit is nu helemaal míjn kind.’ Is een kind jouw kind als het naar jouw normen en waarden wordt opgevoed? Of is het pas je kind als er van genetische verwantschap sprake is?

»Genetische verwantschap kun je niet ontkennen: karakterstructuren en talenten zijn erfelijk. De crisis die Jelle doormaakt, moet pijnlijk zijn. Wanneer ze weet dat haar zoon haar zoon niet is, kijkt ze naar een filmpje van dat kind als kleuter. Ze barst in tranen uit, en het enige wat in haar opkomt is: ‘Hij ís mijn kind.’ En ze denkt ook: ‘Die andere ken ik niet, en ik wil die ook niet leren kennen.’ En daarbovenop is ze – burgerlijke reflex – heel bang dat die andere, haar biologische zoon, die in een volks milieu gesitueerd wordt, financiële eisen zal stellen.»

'Ik zal wel al in de 40 geweest zijn toen er een eind kwam aan mijn puberteit'

HUMO Hoe zou jij reageren mocht zoiets jou overkomen?

Sileghem «Ik zou meteen open kaart spelen, alles op tafel, zo van: ‘Hoe gaan we dit aanpakken?’ En ik denk dat ik me over mijn pas ontdekte biologische kind van 20 zou afvragen: ‘Hoe dicht mag jij bij me komen?’ En ook: ‘Hoe kan ik het leven dat ik tot nu toe heb geleid voortzetten?’»

HUMO Zou je de behoefte voelen om een inhaalbeweging te maken? Of zou je je erbij neerleggen dat je onvermoede biologische kind je altijd enigszins vreemd zal blijven?

Sileghem «Met het kind dat niet je kind blijkt te zijn, heb je van alles meegemaakt: je hebt ’m verschoond, ’m talloze keren een badje gegeven, ’m door zijn kinderziektes heen geholpen, zijn puberteitscrisis verdragen… Dat kun je volgens mij nooit meer inhalen bij je biologische kind. Maar ik kan wel aannemen dat je na verloop van tijd ineens iets in dat biologische kind herkent, iets intiems, iets dat van hem is en van jou. Hoewel hij een bierdrinkende metalhead is, is Harry, de biologische zoon van Jelle, ook een aardige, intelligente, gevoelige jongen. Het eerste wat ze doet is: hem in haar leven opnemen als iemand die niet hoeft te weten dat hij haar zoon is. Die afstand wil ze wel bewaren.»


Schilderen met gesloten ogen

HUMO Heb je, na al die jaren, ook een persoonlijke filosofie inzake acteren ontwikkeld?

Sileghem «Inleven of niet? Die vraag is nog altijd aan de orde. Toen ik bij de Blauwe Maandag Compagnie was, zag ik ineens in: ‘Ik hoef maar op het toneel te stáán, dat is al voldoende, want het publiek beseft niet dat ik eigenlijk niets anders doe dan gewoon op het toneel staan. Ja, ik zeg wel de tekst van mijn personage, de woorden van iemand anders, maar voor de rest doe ik bijna niets.’ De grens tussen spelen en niet spelen heeft mij altijd erg geïnteresseerd: de scheidslijn tussen wie ik meen te zijn en wie ik moet spelen. Soms stoffeer ik een rol met hoogstpersoonlijke elementen, en geen mens die dat weet. Sommige acteurs vinden zulke intieme investeringen juist not done: voor hen is spelen per definitie iets dat zo min mogelijk met je persoonlijke werkelijkheid te maken heeft. Wel, ik vind dat niet. Spelen is voor mij ook weleens een experimenteel denkspel: kan ik in het Nederlands of Vlaams, zonder in een karikatuur of een parodie te vervallen, de muzikaliteit van bijvoorbeeld het Spaans of het Duits weergeven? Als ik een personage daar om één of andere reden mee associeer. Snap je?»

HUMO Ik laat het even bezinken.

Sileghem (lacht)

HUMO Hoe noodzakelijk is acteren voor jou?

Sileghem «Ik word er heel gelukkig van. Als ik speel voel ik me zeer levend, alsof ik extra zuurstof krijg. Ik voel me dan ook los van conventies – ’t is alsof de maatschappelijke druk wegvalt en dat is bevrijdend. De impuls om te spelen en het geloof waarmee je een rol speelt, herinneren altijd aan het oorspronkelijke gevoel dat je ooit als spelend kind had.»

HUMO De meeste mensen verliezen hun kinderlijke impuls om te spelen. Waarom jij niet, denk je?

Sileghem «Om te leven, of te overleven, moeten de meeste mensen van alles doen dat hen steeds verder van hun kinderlijke impulsen wegleidt: het huis moet afbetaald worden en de rekeningen betaald, hun kinderen moeten naar school gebracht worden. Op den duur zijn ze zich er dan ook niet meer van bewust dat ze zo’n impuls hebben. Ik heb mijn kinderlijke impuls kunnen cultiveren, want ik heb de kans gekregen om aan Studio Herman Teirlinck opgeleid te worden. Maar voor hetzelfde geld had ik iets helemaal anders gedaan.»

HUMO Maar wat??

Sileghem «Mijn ouders waren allebei tekenleraar, en ik heb op de kunsthumaniora gezeten: tekenen en schilderen. Het zag ernaar uit dat ik later naar de kunstacademie zou gaan. Het merkwaardige is dat ik erg onrustig werd van tekenen.»

HUMO Ik heb veel getekend in mijn jeugd, en ik herinner me dat het genoegen ’m ook in de contemplatie zat: een soort rust en verdieping, waarin je los leek te raken van de werkelijkheid.

Sileghem «Ja, maar die meditatieve staat kon ik maar niet bereiken – ik denk ook niet dat iemand als Van Gogh erg meditatief was. Mijn leraar moedigde mij aan om mijn techniek aan mijn onrust aan te passen: op groot formaat werken, schilderen met Chinese inkt, tekenen met in Chinese inkt gedoopte stokjes, kortom: tekenen werd ineens veel fysieker dan voordien. Ik weet nog dat ik, om mijn energie te kanaliseren, mijn leraar soms vroeg of ik even rond de school mocht rennen.»

HUMO En?

Sileghem «Het mocht (lacht).»

'Vroeger wilde ik gretig en avontuurlijk leven. Nu laat ik nog emoties toe, maar dan rustigjes'

HUMO God zegene de kunsthumaniora.

Sileghem «Soms wou ik met mijn ogen dicht schilderen. Dat schilderen ging ook altijd met een enorme fysieke aandrang gepaard, alsof ik moest braken.»

HUMO Is dat al bij al een prettige gewaarwording in het scheppingsproces?

Sileghem «Neen, maar ’t bleek wel mijn persoonlijke uitingswijze te zijn. Omdat die zo fysiek was, dacht ik rond mijn 18de dat ik beeldhouwen moest gaan volgen aan de academie, maar ’t werd uiteindelijk toneel aan Studio Herman Teirlinck. Veeleer toevallig. Ik dacht: ‘Misschien kan ik mijn onrustige zelf dáárin kwijt.’ Ik slaagde voor het toelatingsexamen, en ik voelde al snel dat ik er op mijn plaats was.»

HUMO Wat is je bijgebleven van het meisje dat je in je middelbareschooljaren was?

Sileghem «Ik was buitengewoon verlegen, iemand die ook veel poses aannam om die verlegenheid achter te verstoppen: naar school met zwartgestifte lippen en getoupeerd haar. Eigenlijk tekende ik heel, heel graag.»

HUMO Nu nog?

Sileghem «Ik teken of schilder nooit meer. Wellicht uit angst om met mijn beperkingen geconfronteerd te worden. Als actrice word ik daar alleen maar mee geconfronteerd als ik mezelf op televisie zie, maar daar hoef ik niet naar te kijken. Naar mijn tekeningen of schilderijen móést ik wel kijken. Nu ja, in het theater word ik anders ook wel met mijn beperkingen geconfronteerd, door de wijze waarop mensen mij beoordelen of ervaren, door de contacten en wisselwerkingen tussen mensen binnen een creatief proces.»

HUMO Waar zit het plezier van acteren nog het meest in?

Sileghem «In de beleving van een ander universum. Die is vergelijkbaar met het lezen van een boek waarin je helemaal opgaat. Acteren is: voelen dat je echt bestaat in het hier en nu van die fictieve wereld. Het plezier zit ’m voor mij ook nog in de samenhang en de discussies met je medespelers.»


Tiener op leeftijd

HUMO Heb je al je draai gevonden in wat we hier en nu het echte leven zouden kunnen noemen?

Sileghem «O, neen. Daar moet ik ongetwijfeld nog lang naar zoeken. Ik heb weleens foute keuzes gemaakt, waardoor ik op een verkeerd spoor terechtkwam. Ik heb absoluut niet het gevoel dat mijn leven in balans is. Niettemin probeer ik elke dag te zien als – ’t klinkt zo onnozel – iets wonderlijks. Ik probeer niet ten onder te gaan aan gepieker, maar ik probeer me ook niet in dromen te verliezen.»

HUMO In interviews heb je het anders geregeld over het belang en de kracht van dromen gehad.

Sileghem «Blijkbaar hebben ze me niet gebracht waar ik zou moeten zijn. Maar goed, wie weet precies waar hij of zij moet zijn? Ik probeer me niet meer zo door mijn gevoelens in beslag te laten nemen als vroeger. Ik laat natuurlijk nog allerlei emoties toe, maar dan wel rustigjes. Vroeger wilde ik gretig en avontuurlijk leven.»

HUMO En op een dag heb je koelweg besloten geen passioneel leven meer te leiden?

Sileghem «Een minder gevaarlijk leven, misschien. Als je een paar keer knalhard tegen de muur bent gelopen, ga je toch denken: ‘Waarom loop ik steeds tegen de muur terwijl er nauwelijks een meter verder een deur in die muur zit?’ Ik ben heel lang te gretig, te gulzig en te impulsief geweest. En misschien ook te blijmoedig – in wezen ben ik een blij mens. Ik ben heel lang blij geweest met ongeveer alles wat zich op mijn pad aandiende.

»Ik zal wel al in de 40 geweest zijn toen er min of meer een eind aan mijn puberteit kwam.»

'Ik heb absoluut niet het gevoel dat mijn leven in balans is. Waarom loop ik steeds tegen de muur terwijl er nauwelijks een meter verder een deur zit?'

HUMO Je kent vast het theorietje van Harry Mulisch over de absolute leeftijd. Volgens hem zouden we behalve onze kalenderleeftijd, die klimt met de jaren, ook een onveranderlijke mentale leeftijd hebben. Ik geloof dat. Ik denk dan ook dat ik mentaal zo’n jaar of 16 ben, of maximaal 17. Laat ik zeggen dat ik er mentaal niet tegen opzie om binnen afzienbare tijd 17 te worden. Hoe zit dat met jou?

Sileghem «Misschien ben ik nog wel jonger dan 16. In mijn opvoeding werd er heel veel gespeeld met het hele gezin. We woonden aan een bos. Daar hakten we dan met z’n allen een paadje in uit, waarna we tot de plechtige opening van dat weggetje overgingen: er moest een lint worden doorgeknipt, iemand zette een theemuts op het hoofd, er werden koekjes bovengehaald en er werd gezongen. Er was in mijn kindertijd heel veel plaats voor vreugde en fantasie. ’t Was niet ongewoon dat mijn vader ons ’s ochtends kwam wekken met tirolermuziek, waarop hij dan een soortement tapdans uitvoerde in onze slaapkamer. Ik heb daar zeer gelukkige herinneringen aan. Maar je wordt groter, en je gaat de buitenwereld verkennen, waar je tot je verbazing moet vaststellen dat de speelse omgang van thuis verre van algemeen is. Door die gekkigheid thuis heb ik me altijd heel gelukkig gevoeld in het universum van Hugo Matthysen. Er wordt vaak gezegd dat zijn wereld absurd is, maar dat vind ik niet; ’t is hooguit een lichtjes scheefgetrokken werkelijkheid.»

HUMO Jij was één van de Anneliezen in ‘Anneliezen’, het laatste programma dat Hugo Matthysen voor Canvas heeft geschreven. Ik merkte toen dat het een vreemd soort irritatie opwekte. Jan Segers, toen programmadirecteur van de VTM, zei me destijds in een interview: ‘Ik heb meer bewondering voor mensen die iets moois voor een ruim publiek kunnen maken dan voor mensen die vooral hun eigen kleine achterban willen behagen. Ik heb dan ook geen enkele belangstelling voor ‘Anneliezen’ op Canvas. Het is me een raadsel voor wie dat programma gemaakt is.’

Sileghem «Zulke reacties heb ik vaak gehoord, ook van collega’s: ‘’t Is een schande! ’t Gaat nergens over! Iemand moet dat dringend eens aan Hugo Matthysen zeggen! Ik vond die hevige reacties zó raar dat ik er vooral heel hard mee moest lachen. Sommige mensen werden er zo te horen oprecht pissig van. Maar er waren er ook die het fantastisch vonden, hoor. Kijk, ik hou juist van die anarchie in Hugo’s programma’s: ze laat je toe om eens tegen je eigen comfortabele vormpje aan te schoppen.

»Enfin, Hugo heeft ondertussen een theatershow voor Tine Embrechts en mij geschreven, iets dat voortgevloeid is uit ons programma ‘Nerveuze vrouwen’, waarin we zo’n beetje de geschiedenis van de waanzin uitlegden. Lachen was toegestaan, al moesten we dat onderwerp met het nodige respect behandelen: een deel van ons publiek werkte in de psychiatrie, en een ander deel had zelf psychische problemen. Hugo heeft er iets fantastisch van gemaakt, echt zeer geestig.»

HUMO Je speelt geregeld samen met Tine Embrechts. In ‘Tom & Harry’ ook weer: ze speelt je zusje. Is ze ook een vriendin van jou?

Sileghem «Ja, maar we lopen elkaars deur niet plat. We gaan wel naar elkaars verjaardagsfeestje. En ik zal Tine ook wel mailen of bellen als ik ergens mee zit. In de loop der jaren hebben we elkaar goed leren kennen en is er een diep vertrouwen gegroeid.»


Het niets

HUMO 2015 is een zogeheten kroonjaar voor jou. In mei zal je normaal gezien 50 worden. Is dat een verjaardag om bij stil te staan?

Sileghem «Naar mijn gevoel sta ik al sinds mijn 40ste aan de andere kant: ik heb dus niet zo’n probleem met 50 worden. Als ik mezelf op televisie zie, schrik ik weleens, zo van ‘Ik ben de laatste twee jaar tien jaar ouder geworden’, maar eigenlijk vond ik 40 worden moeilijker dan 50. Ik dacht toen zelfs: ‘40 worden is iets dat andere mensen overkomt, maar míj toch niet?’ Het leek me een onwaarschijnlijke mijlpaal, een leeftijd ook die helemaal niet strookte met hoe ik me toen voelde. Ik heb ondertussen aanvaard dat ik ouder word. En ik ben erg blij dat ik er nog ben.»

'Als je eventjes op tv komt, word je nogal snel van onverdiende rijkdom verdacht'

HUMO 50 jaar zou volgens wichelaars het begin van de ouderdom zijn.

Sileghem «Mijn knieën kraken als ik de trap oploop (lachje). Maar ik wil geen voeding geven aan sombere gedachten, en voor de rest: er kome wat er komt. Elke dag is weer een nieuwe dag, waar ik dankbaar voor ben. En telkens weer een nieuwe dag vind ik nu veel minder evident dan vroeger.»

HUMO Het leven is: veranderen tot je uitveranderd bent. Vind je jezelf véél veranderd, nu je de 50 nadert?

Sileghem «Niet zo veel. Ik heb mijn verlegenheid leren bedwingen. In sociaal contact ben ik altijd nogal stroef geweest, of anders praatte ik juist veel te veel. Als ik al geen masker opzette, dan probeerde ik toch mensen van me af te houden. Niet omdat ik ze per se wilde wegjagen, maar vooral uit faalangst: afgaan in de ogen van anderen.

»De bedeesdheid uit mijn vroegste kindertijd kan ik nog altijd navoelen. Toen ik als kleuter een tekenwedstrijd won, moest ik naar voren lopen om m’n prijs op te halen. Ik hoorde m’n moeder zeggen: ‘Vooruit, ga nu.’ Dat deed ik, maar ik trok mijn rok over mijn hoofd, waardoor iedereen mijn onderbroek zag en begon te lachen. Het gevoel dat ik toen had kan ik zó oproepen (lachje). Door mijn faalangst heb ik ook veel last gehad van prestatiedrang. Daar heeft Pol Dehert (regisseur en theaterdocent, red.) mij van afgeholpen: hij leerde me bewuster te worden van mijn impulsen en niet te oordelen. Wat dat betreft, voel ik me veel, veel vrijer dan vroeger.»

HUMO We leren van alles, met vallen en opstaan overwinnen we hindernissen, en dan moeten we dood.

Sileghem «Toen ik me slecht voelde, kon ik de gedachte aan de dood – onherroepelijk verdwijnen in het niets – totaal niet verdragen. Ik ben me toen beginnen voor te stellen dat er misschien wel dingen zijn die wij niet kunnen zien – een wereld waar wij geen weet van hebben – en sindsdien put ik daar een zekere troost uit. Ik hoop werkelijk dat er nog een andere realiteit is dan deze. Maar ik hoef niet alles te weten, of te geloven dat we alles weten.»

HUMO Wat komt er het eerst in je op als je aan ongelukkig zijn denkt?

Sileghem «Verlies van vrijheid, hoop, mogelijkheden.»


Oude moeder

HUMO Ten tijde van ‘Katarakt’, waarin je een hoofdrol had, haalde je ook de pers omdat je een liefdesrelatie had met de veel jongere acteur Ides Meire. Een gnuivend kopje in De Standaard, één van onze talloze kwaliteitskranten, luidde toen: ‘Karlijn Sileghem zwanger van ‘Katarakt’-zoon.’ Merk de geinige incestueuze ondertoon.

Sileghem «I know. Vreselijk vond ik het, verschrikkelijk, maar ’t is voorbij, en ik wil het er ook niet meer over hebben. Journalisten vroegen me: ‘Zal je kind zich niet schamen, later?’ Ik vroeg: ‘Waar heb je het over? Waarover zou mijn kind zich moeten schamen?’ Het antwoord luidde: ‘Aan de schoolpoort zal jij een oude moeder zijn.’ En nog begreep ik niet wat daar dan beschamend aan zou zijn. ’t Leek mij ook een heel conventionele en conservatieve gedachte van die journalist, of wilde hij mij met de mening van het ruime publiek confronteren? Is zo’n man misschien de vertolker van de gemiddelde moraal van Jan en alleman? In ieder geval had ik er geen enkele boodschap aan. Maar zulke reacties verbaasden mij wel mateloos. Ik had in de verste verte geen idee hoe ik ermee moest omgaan.»

HUMO Vond je dat je je moest verdedigen?

Sileghem «Ik heb zeker mijn idee van liefde proberen te verdedigen. In kwaliteitskranten en weekbladen viel zelfs een moreel oordeel te lezen over het feit dat ik op 42-jarige leeftijd zwanger was. Dat vond men niet ‘verstandig’. Ik heb dat zelf niet gelezen, maar mijn dokter heeft het me verteld. En hij voegde eraan toe: ‘Wie denken die gasten in godsnaam wel dat ze zijn, om te oordelen zonder weet van wat voorafging?’»

HUMO Vrouwen die een veel jongere man beminnen worden veel sneller door de samenleving afgekeurd dan mannen die het met een veel jongere vrouw aanleggen. Heb je dat ervaren?

Sileghem «Pff. ’t Is allemaal voorbij, en ik wil er echt niet meer over praten.

»Ik kreeg soms op bijna verwijtende toon te horen: ‘Ha, jij valt op jonge ventjes!’ Wel, ik dacht nooit aan jonge ventjes. Het gaat om de mens zelf, hè.»

HUMO Kun je wat voorbij is ook goed vergeten?

Sileghem «Neen, maar ik wil wel heel graag dat het voorbij is. Ik oefen me om niet meer te piekeren, en om zorgen los te laten.»

HUMO Wat is liefde nu, op grond van jouw ervaringen?

Sileghem «Vertrouwen en respect. Veiligheid ook. Iemand met rust kunnen laten in zijn eigenheid. Dus: vooral niet proberen iemand te veranderen. En er onvoorwaardelijk zíjn als de andere een moeilijke periode doormaakt. Ik weet dat geschonden vertrouwen en respect heel moeilijk te herstellen zijn. Liefde is voor mij in ieder geval geen fantasietje waarin ik mezelf zorgeloos met een geliefde door een weiland zie dartelen. In de liefde ben ik vaak zodanig toegewijd geweest dat ik mezelf wegcijferde: dat zal ik wel gemeen hebben met Jelle uit ‘Tom & Harry’. Maar ik heb wel veel meer echte vreugde nodig dan Jelle – ’t is te zeggen: zij kan veel langer zónder dan ik. Echte vreugde is: me helemaal laten gaan, me niet hoeven af te vragen wat gepast is en wat niet. Ik heb een paar intimi bij wie ik me dat kan permitteren.»

HUMO Ik las dat je, toen je nog aan Studio Herman Teirlinck studeerde, dacht: ‘Alles voor de kunst!’ Denk je er nog steeds zo over?

Sileghem «Al sinds ik voor het eerst moeder werd – zo’n 21 jaar geleden dus – heb ik afstand gedaan van die gedachte. In mijn toneelschooltijd at ik wekenlang alleen maar aardappelen. En dat vond ik niet eens erg. Er waren ook winters zonder verwarming, maar alles zou wel goed komen. Nu moet ik er voor zorgen dat de huishouding draait; mijn jongste zoon moet elke dag op tijd naar school en weer terug, en er moet orde zijn en regelmaat. Een groot deel van mijn energie en creativiteit is ongetwijfeld in het moederschap gaan zitten. Misschien had ik commerciëler en ondernemender moeten zijn, maar ik kan geen stappenplan uitdenken. En als ik dat toch probeer, is het alsof ik tegen mijn natuur inga. Maar ik zou het wel wíllen kunnen, want ik denk dat ik er stilaan aan toe ben.»

HUMO Wat is je ideaal als moeder?

Sileghem «Dat ik aan mijn kinderen kan tonen hoe gelukkig ik ben doordat ik me als actrice kan uitdrukken. En dat ik mijn beroepsleven met mijn privéleven kan doen harmoniëren. Het ideale moederschap is ook: er altijd zíjn voor mijn kinderen, maar ondertussen ook een plek hebben waar mijn wezen de ruimte krijgt.»

'Voor mij is liefde geen fantasietje waarin ik mezelf zorgeloos met een geliefde door een weiland zie dartelen'

HUMO Een acteursbestaan is voor veel acteurs geen vetpot.

Sileghem «Veel acteurs komen moeilijk aan de bak, en spelen ze al eens een hoofdrol in een televisieproductie, dan krijgen ze snel een belastingcontroleur achter zich aan: ik ken een acteur bij wie tijdens een belastingcontrole elke dvd die hij in de kast had staan werd genoteerd. Als je eventjes succes hebt en op televisie komt, word je nogal snel van onverdiende rijkdom verdacht. Dat heb ik vaker gehoord van collega’s. En voor de rest zijn onze gages niet afgestemd op het aantal werkuren dat een acteur doorgaans verzet, als hij al werk heeft. Ik hoor ook nergens bij, wat ik stilaan vervelend begin te vinden. Ik heb het ernaar gemaakt, hoor: dat heeft alweer te maken met gretigheid, de drang naar voluit leven… Ik zou het nu niet meer doen, nu ik weet hoe snel je 50 bent. Ik heb heel, heel lang gedacht dat ik eindeloos veel tijd had.»

HUMO Kun je goed met jezelf opschieten?

Sileghem «Ik vind dat ik op professioneel gebied te weinig ondernemend ben. Ik moet mijn best doen om in het nu, in de realiteit, te kunnen leven, en dat ik daarvoor mijn best doe, maakt me blij. Dan is het alsof ik mezelf ook meer vertrouw.»

HUMO Waar verlang je nog naar?

Sileghem «Ik zou zowel in mijn leven als in mijn werk iets meer stabiliteit en continuïteit willen. Ik ben betrokken bij allerlei losse projecten – het ene jaar heb ik al wat meer werkaanbiedingen dan het andere – maar stilaan zou ik iets van langere adem willen, iets waar een duidelijke artistieke lijn in zit. Ik zou eindelijk eens aan iets willen bouwen. Ik word 50, hè. Ik besef dat ik meer verleden heb dan toekomst. Een huis kopen zit er waarschijnlijk niet meer in. Aan zulke dingen denk je als je op het punt staat 50 te worden. Ik kan er weleens van wakker liggen. Maar na een tijdje denk ik alweer: ‘Het heeft geen zin om hiervan wakker te liggen.’ (lacht)»


Bekijk de trailer van 'Tom & Harry'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234