null Beeld

'Topdokters' op VIER

Zaligverklaringen zijn niet meer van deze tijd. Er komt geloof bij kijken, en geloven in één of ander goedaardig gezwel dat van bovenaf de boel bepaalt, wordt moeilijker met elke nieuwsuitzending of kankerdiagnose.

We behoren bijgevolg niet tot dat deel van de bevolking dat doordeweeks weleens op de knieën zijgt en, de blik richting Rome, luidkeels om beatificatie schreeuwt voor deze of gene weldoener. En toch. De eerste aflevering van 'Topdokters' bracht ons bijna op andere gedachten.

In die aflevering ging de meeste zendtijd naar dokter Baki Topal, die als pancreas- en leverchirurg geen al te jolig vakgebied had uitgekozen. Zo'n 98 procent van de patiënten met zulke kankers sterft. Hij had de cijfers tegen. Maar iemand moest het doen, zei hij langs de neus weg, en hij deed het graag. Mirakels kon hij niet verrichten, zei de dokter - zalig kon hij dus toch nog niet worden verklaard. Maar hij bleef wel proberen, en gesteld dat kanker op een goeie ochtend niet meer zou bestaan, dan zou hij misschien wel gaan beeldhouwen. Hij mijmerde, al leek hij er niet van plan er ook snel op te gaan hopen.

De goede dokter geloofde ook niet in barrières tussen hem en zijn patiënten. Die stonden immers alleen maar in de weg, en wie net een diagnose gekregen heeft die neerkomt op een verholen doodvonnis - donkere vlekken op zwart-witfoto's, kilometerslange schaduwen werpend over de toekomst - heeft lak aan protocol. Om diezelfde reden ging hij ook vaak bij patiënten op bed zitten. We waren dan wel niet in behandeling, het nam ons bepaald in voor de dokter. En dan hadden we hem nog niet eens de levensreddende operatie zien uitvoeren waarbij een vrouw van haar lijvige levertumor gescheiden werd. Die operatie duurde uren, en ondertussen gingen verschillende alarmen af die iets dwingends signaliseerden bij dat opengesperde lijf op de tafel. Paniek of zenuwachtigheid viel echter nooit te filmen, en hoewel er uren voorbijgingen, leek er een ontzettende vaart achter de operatie te zitten. Aan het eind lag er een dieprode homp vlees op een tafeltje. Het was de tumor, die er beter op zijn plaats leek dan in een buikholte. Mirakels hoeven niet altijd in grotten te gebeuren.

Nog zo'n belangrijk doctoraat uit de eerste aflevering was dat van dokter Hoebeke, uroloog en transgenderspecialist. Dokter Hoebeke maakte penissen, daar kwam het op neer, en zo werd hij door vrienden ook vaak voorgesteld. Zijn voornaam was Piet, wat op een zekere lotsbestemming kon wijzen. Daar had je gerust om kunnen lachen, maar met zo'n beroep was ook een Jos of een Jan vast niet vrijuit gegaan. Een transgenderman met zo'n fonkelnieuwe taas kwam bij dokter Hoebeke op consultatie om na te gaan hoe beweging te krijgen in dat ding. Dat kon ofwel met een pompje of met een langwerpig, plooibaar implantaat dat je in een richting naar keuze kon doen wijzen - tot onze schaamte konden we de gedachte aan een ballonnenartiest niet onderdrukken, op eenvoudig verzoek een zwaard of een hondje knopend. De man koos voor het implantaat, en wat telde: hij was tevreden met zijn keuze. Meer argumenten heeft een mens niet nodig.

Ook de eerste aflevering van het tweede seizoen van 'Topdokters' was interessant, sereen en integer. De begingeneriek deed aan 'House M.D.' denken, de dramaserie die zich afspeelt in een universitair ziekenhuis, maar drama werd hoegenaamd niet nagejaagd. Van de artsen die in 'Topdokters' in beeld komen, vermoed je er ook geen één die na afloop de camera - hoe terughoudend die ook te werk ging - zou gaan missen. Dat stelde gerust, en deed de vraag rijzen: hoe zou het nog zijn met dokter Beaucourt?


Quote

'Zwijgen is toestemmen' - Handchirurge Ilse Degreef kreeg de lachers op haar - tja - hand door eerst toestemming te vragen aan haar patiënt om zijn vinger weer recht te trekken, om dan - krak! - niet te wachten op het antwoord.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234