Tourist Lemc wijst de weg

Hoe het Antwerps hiphoptroubadour Tourist Lemc zoal is vergaan na z’n doortocht op Humo’s Rock Rally 2012? Omdat er elders al genoeg geluld wordt, vatten we het samen met een songtitel van ’s mans nieuwe plaat ‘En route’: ‘Tot hiertoe alles goe’.

Kleine waarschuwing dan wel geruststelling, afhankelijk van hoeveel swag u zichzelf toedicht: op ‘En route’ helt de balans tussen kleinkunst en hiphop over naar het eerste; de Wannes Van de Velde heeft alweer terrein veroverd op de Melle Mel in de bast van Johannes Faes (30), en dat gaat hem uitstekend af. U mag al bouncend naar de plaat luisteren, maar gewoon onderuitgezakt in uw fauteuil kan ook: het effect is er niet minder om.

HUMO Toen ik je een halfjaar na de Rock Rally sprak, bekende je dat je heel traag werkte: omdat je voltijdse job had én omdat je afhankelijk was van het spul dat je beatmaker Serge Ernalsteen alias Kinetic jouw richting uit mikte.

Johannes Faes «Ha, juist. Ik heb wel degelijk m’n tijd genomen om ‘En route’ te schrijven en op te nemen, maar ik heb wél op een andere manier gewerkt. Kinetic heeft dit keer maar twee beats aangeleverd, de rest heb ik kunnen opnemen met twee fantastische producers: Alain Croisy alias Lunaman, bekend van zijn eigen ‘Nutcracka’ en van zijn werk met Bart Peeters en Leki, en met m’n stadsgenoot Youssef Chellak. Echte cracks, die gasten.

»Ik had er ook alle tijd voor, want sinds een jaar werk ik deeltijds. Na de Rock Rally ben ik zo’n beetje in een stroomversnelling terechtgekomen: plots had ik een label, een booker en een manager, en toen vond ik dat ik die muziek maar eens wat serieuzer moest gaan aanpakken.»

HUMO Je manager is Christian Pierre, die ook de belangen van dEUS behartigt. Als iemand met die portee in je gelooft, dan weet je dat het voor echt is.

Faes «Absoluut: die ruggensteun van Christian heeft mijn zelfvertrouwen serieus opgekrikt. We kenden elkaar helemaal niet – enfin: ik wist natuurlijk wel wie hij was – maar hij is vlak na mijn optreden op de preselectie van de Rock Rally op me toegestapt: ‘Heel straf, jij gaat door naar de volgende ronde.’ Hij had gelijk. Na de finale heeft hij opnieuw contact met mij gezocht, en het klikte wel. Dat hij ook fan is van den Antwerp zal daar wel voor iets tussenzitten.»

»Ik word alleszins sneller au sérieux genomen. Zeker omdat ik toch nog altijd de naam heb een echte hiphopper te zijn, en dan denken de mensen algauw: ‘Hippety-hop-yeah, ’t is al goed, jongen.’ Nu ja: er zijn nog altijd veel jonge artiesten die zichzelf profileren als stereotiepe hiphoppers, petje en sneakers incluis, maar feit is: Vlaamse hiphop wordt niet echt serieus genomen.»

'Woorden zijn zo veel gedoe'

HUMO Moeten ze maar niet zo halsstarrig hiphop voor hiphoppers blijven maken, denk ik dan. Ik kan me trouwens wel vinden in wat Pasi Passief van Diamantairs zo kurkdroog poneert in het nummer ‘Pennen in blauw’: ‘Vlaamse rap / Plaatsvervangende schaamte’.

Faes (haalt de schouders op) «Er zit wel degelijk veel raptalent in onze contreien, Pasi is zelfs een uitstekend voorbeeld: goeie flow, en hij heeft nog iets te vertellen ook. Maar België is geen rapland: hoe verklaar je anders dat al dat fanatieke jonge grut zo zelden wordt opgepikt door de mainstream? Het grote publiek ligt er blijkbaar niet wakker van, maar ik blijf het een fantastisch genre vinden: probeer zelf maar eens een nummer te schrijven waarin je op twintig verschillende manieren zegt hoe fantastisch je bent. Geloof me: die punchlines komen niet uit de lucht vallen, hoor. Maar ’t is niet het soort hiphop dat ik zélf belijd. Ik schrijf vrank en vrij over wat er in me omgaat, over de goeie én de kwade dagen, en ik probeer verhalen over het leven op te tekenen.»

HUMO Er zit veel melancholie in ‘En route’, en de bron waaruit je die opdiept, lijkt me behalve aangeboren ook onmetelijk diep.

Faes (knikt) «Ik ben een gelukkige mens, en ik overdrijf niet als ik zeg dat ik van het leven hou, maar die melancholie zit er inderdaad diep ingebakken. Deemoed, tristesse of wanhoop wellen vaak in me op, en precies die intense gevoelens zetten me aan het schrijven. Als ik dan na een tijdje iets heb dat op een nummer lijkt, of een goeie aanzet daartoe, dan voel ik me opgelucht: de tristesse is gaan liggen, en ik kan er weer volop tegenaan – ’t lijkt nogal op therapie, dus. Bijkomend voordeel: tegen de tijd dat ik een nummer afwerk, ben ik van m’n zwaarmoedige gevoelens af, en geef ik er vaak alsnog een positieve twist aan. Vandaar dat mijn muziek nooit echt depri klinkt, er zit altijd hoop in vervat. Nu ja, ik ging er zelf ook altijd van uit dat mijn songs aan de zwaarmoedige kant waren, tot fans me kwamen vertellen dat ze kracht hadden geput uit die hoopvolle boodschappen (lacht).»

HUMO In hoeverre heb je jezelf in de hand als songschrijver? Zit je geduldig te wachten tot het water in de bron de rand nadert, of kun je ze intussen gewoon op bevel aanboren?

Faes «Vroeger zat ik inderaad netjes te wachten tot ‘het’ kwam, maar dat gaat ook niet echt vooruit, hè? Als je besloten hebt dat je als professioneel muzikant door het leven zult gaan, dan moet je ook maar de discipline opbrengen om ervoor te gaan zitten: ‘Hop, en nu een song schrijven!’ Ik ben er ook gerust in: ik kan die bron van creativiteit aanboren wanneer ik maar wil. Het mag intussen wel: ik ben ook niet eergisteren begonnen, hè?

»In ‘Chanter’ – geschreven enige tijd voor Luc De Vos overleed – zing ik over ‘Mia’, een nummer dat gezegend is met de magie die songs onsterfelijk maakt. Je hoort die eerste noten, en je gaat onderuit, telkens opnieuw. Je kunt gerust je hele leven naar ‘Mia’ luisteren zonder dat je er genoeg van krijgt, ook al kun je aan de tekst geen touw vastknopen. Of zoals ik het zing: ‘Begreep niets maar voelde waarheid binnenin’. Dat magische element, daar probeer ik naar te zoeken. Geen idee of ik het ooit zal vinden, maar ik moet blijven proberen.»

HUMO In ‘Verhalen uit de wijk’ serveer je vers gesneden plakjes leven uit de Antwerpse Seefhoek, maar het nummer is net zo goed een röntgenfoto van Vlaanderen anno 2015.

Faes «Dat denk ik ook, ja. Op het eerste gehoor is het een wat weemoedig verhaal over een verteller die twee mensen tegen het lijf loopt die hij nog kent van vroeger. Als hij ze vraagt hoe het nu met ze gaat, tien jaar later, blijkt dat er in hun levens helemaal niks veranderd is. De ene is een OCMW-klant die merkt dat zijn kinderen ook op de sukkel zijn, de andere een Antwerpse Marokkaan die nog altijd het racisme en de discriminatie aan den lijve ondervindt. Maar zoals je zelf zegt, is ‘Verhalen van de wijk’ geen typisch Antwerps verhaal: ’t valt net zo goed in Gent, Brussel of Mechelen te situeren, want ook daar tieren verpaupering en racisme welig.»

HUMO Al geldt voor Antwerpen meer dan voor de voorsteden en dorpen: ‘diversiteit een feit’.

Faes «Tuurlijk. Wie opgroeit in een stad als Antwerpen is sneller mee met de diversiteit dan een dorpskind – je wordt meer geconfronteerd met mensen van andere origine, dus je leert er ook sneller mee omgaan. Mijn vrienden in de Seefhoek kwamen zo’n beetje van overal, en daardoor heb ik me nooit de vraag gesteld waar mijn cultuur ophield en de hunne begon: ’t was één grote melange. Het is dan ook absurd om te zien hoe de bevolkingsgroepen vandaag nog altijd tegenover elkaar staan. Behalve op de tribune van den Antwerp: daar zijn alle lagen en kleuren van de bevolking vertegenwoordigd, inclusief Marokkanen die platter Antwerps spreken dan ik. Kortom: de broederschap regeert.

»En dat gezever over criminaliteit en geweld: heb je al eens gepraat met vijftigers en zestiers die in ’t Stad zijn opgegroeid? Man, de verhalen die zij vertellen over de wijkbendes, er was verdorie meer geweld dan nu! Op elke hoek van de straat stonden gasten die je, als je ze in het voorbijwandelen scheef bekeek, meteen wat lappen verkochten. Echt: gezellig was anders. Dat het vroeger zo veel beter was, daar durf ik gerust aan te twijfelen.»

'Op de tribune van den Antwerp zijn alle lagen en kleuren van de bevolking vertegenwoordigd, inclusief Marokkanen die platter Antwerps spreken dan ik'

HUMO Wat wil je nu zeggen: dat het eigenlijk niet zo veel uitmaakt wie er in de cockpit zit?

Faes «Ik volg de politiek niet zo op de voet, maar ik ben er wel van overtuigd dat we niet alle heil van die kant mogen verwachten. Als we écht dingen in gang willen zetten om de stad en het land en de wereld leefbaar te houden, moeten we ’t zélf doen. In ‘Miljonaire’ klaag ik de heersende mentaliteit van deze luxegeneratie aan: we kennen de problemen allemaal, we zijn er tot op zekere hoogte zelfs mee begaan, maar we proberen tegelijk onder onze verantwoordelijkheid uit te komen. ‘De politiek moet het maar oplossen,’ snap je? Te veel CO2 in de atmosfeer? ‘Tja, dat is de schuld van de industrie, dat ze daar eerst iets aan doen voor ze beginnen te zagen dat we minder met onze auto mogen rijden.’ En dan maar klagen dat er niks gebeurt. Nu ja, dat is niet helemaal waar: er beweegt wel degelijk één en ander. Mensen worden vegetariër, ze gaan vooral biologische voeding kopen, of ze sluiten zich aan bij Ringland, allemaal vanuit het besef dat ons doen en laten wel degelijk een impact heeft op onze wereld.

»Enfin, hoor mij: ik klink als een naïeve wereldverbeteraar, terwijl ik maar een simpele artiest ben die liedjes brengt (glimlacht).»

HUMO Ik neem aan dat ‘Tot hiertoe alles goe’ verwijst naar de punchline van ‘La haine’, de rauwe stadsfilm van Mathieu Kassovitz: ‘Jusqu’ici tout va bien’.

Faes «Amai: goed gespot. Wat een film! Heel herkenbaar voor ons, jongetjes van de Seefhoek. Nu ja: minus het geweld dan. Maar verder deden wij hetzelfde als die drie gasten in de film: lummelen, rondwandelen, onderweg naar nergens. Soms lokten we dingen uit, soms overkwamen ze ons, maar er gebeurde altijd wel iets. En zo is het leven eigenlijk ook: we zijn vallend onderweg naar het einde, maar wat je in die tussentijd uitspookt geeft je leven betekenis.


Bekijk het fragment uit 'La haine'

»‘Tot hiertoe alles goed’: dat is misschien de essentie van mijn leven tot nog toe. Op ‘En route’ maak ik uitgebreid de balans op van wat er in die 30 jaar is gebeurd, maar eigenlijk had ik genoeg aan die vier woorden. Ik ben ook maar een simpele mens: als mijn vrouw me iets vraagt, wil ik soms liever antwoorden met een oerkreet dan met woorden – woorden zijn zo veel gedoe, soms. De mensen schrikken weleens als ze horen dat ik Tourist ben: ‘Euh, schrijf jij je teksten wel zelf?’ Ze verwachten blijkbaar een flamboyante artiest die grootse theorieën verkondigt, maar helaas moeten ze het met mij doen (lacht).»

HUMO Flip Kowlier en Bart Peeters doen mee in respectievelijk ‘Troubadours’ en ‘Meester kunstenaar’: waarom zij precies?

Faes «Kowlier was een stichtend voorbeeld, vooral omdat hij zich nooit in één genre heeft vastgereden: hij is een rapper in hart en nieren, maar hij is ook niet vies van kleinkunst, en hij heeft zelfs een straffe reggaeplaat gemaakt. Het enige verschil is dat hij al die facetten gescheiden houdt, terwijl ik folk en hiphop gewoon samenvoeg. Maar toen ik hem in mijn beginperiode bezig zag, dacht ik wel: ‘Hey, zo kan het dus ook, ik moet gewoon koppig mijn ding blijven doen.’

»Ik had het refrein van ‘Meester kunstenaar’ sowieso geschreven met een andere stem dan de mijne in het achterhoofd, maar bij gebrek aan een gastzanger had ik het toch maar zelf ingezongen. Omdat het niet werkte, stelde Lunaman voor om Bart te vragen, en hij was er meteen voor gewonnen. En van Bart Peeters mag je aannemen dat die dat alleen maar doet als hij er ook echt in gelooft. Tenminste, dat dénk ik toch.»

HUMO Mag het ook van de – woop! woop! – hiphoppolitie?

Faes «Wat maakt dat uit? Als ‘En route’ beter in de smaak valt bij een wat ouder publiek dan bij de hiphoppende jeugd: het zij zo. Pas op: de jonge garde laat me niet koud of zo, maar ik heb gewoon gedaan wat voor mijzelf het beste aanvoelt. In welk marktsegment ik dan val, daar lig ik niet echt wakker van.»

HUMO Tot slot: heb je je eigenlijk aangesloten bij de supportersvereniging Act As One, die de overname van jouw geliefde club Antwerp FC mee in goeie banen wil leiden?

Faes «Ik heb het een beetje vanop afstand gevolgd, want je kunt niet alles tegelijk: een plaat maken én je club redden. Maar ’t is alleszins een project naar mijn hart: ze willen niet enkel binnen de muren van de club het allerbeste, maar ook de buurt rondom het Bosuilstadion moet mee in de opwaartse beweging, en als het even kan mag ook de stad mee profiteren – letterlijk iederéén moet er beter van worden. Fantastisch, toch?

»Echt jong, met een paar duizend man samentroepen in zo’n stadion en je oerkreten de vrije loop laten: ik ben blij dat het daar kan, want anders zou ik genoodzaakt zijn af en toe eens op straat te gaan brullen (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234