null Beeld

Travis Scott - Astroworld

Om aan te tonen hoe jong de inmiddels 26-jarige Travis Scott wel was toen hij aan zijn muzikale avontuur begon, volstaat het te melden dat hij zijn eerste ep via MySpace uitbracht. MySpace blijkt nog steeds te bestaan, maar meer dan een braakliggende schermvlakte met heen en weer rollende digitale tumbleweeds tref je er niet meer aan. The Graduates heette dat eerste project, Travis – we besparen u het tellen – was 16. The Graduates gingen over in The Classmates, een project met een schoolmakker. Goed in pseudoniemen, Travis. Echte naam: Jacques Berman Webster II, dan moet je wel.

Jacques werd Travis en bracht zijn debuutplaat uit in 2015. Op ‘Rodeo’ wist hij gastbijdragen van Quavo (Migos), Kanye West, The Weeknd en Justin Bieber te verzamelen, to name but a few. Zo overduidelijk was ’s mans talent en zo rijzend zijn ster, dat de groten maar wat graag bij hem in dienst gingen.

‘Birds in the Trap Sing McKnight’ was de wellicht iets te haastig in elkaar geflanste tweede, die minder dan een jaar later volgde en een pak minder intrigerend klonk dan zijn titel en voorganger deden hopen.

Met ‘Astroworld’ is Travis Scott – intussen het lief van Kylie Jenner, oftewel de zus van Kim Kardashian – helemaal back on track en meer. De lijst met medewerkers volledig afgaan is onbegonnen werk en ook redelijk onbelangrijk: ‘Astroworld’ klinkt niet als een aan elkaar geplakt allegaartje. Omschrijven hoe het dan wel klinkt zonder in al te metafysische metaforen te verzanden, is al even onbegonnen werk, en dat zegt alles over de kracht van deze plaat.

null Beeld

Een plaat die al begint met het orgelpunt: ‘Stargazing’. ‘Psychedelic trap,’ probeerde iemand verdienstelijk, maar dat doet tekort aan de caleidoscopische regenboog die vierenhalve minuut op je trommelvlies wordt geprojecteerd. Er zit trap in, zeker. En kale, vroege hiphop, stops van tegendraads allooi en knipogen naar Tame Impala, elders aanwezig in de producerszetel. Eén song ver en je hebt al een hele trip op je bord gehad.

‘Carousel’, tjokvol vocale samples en met Frank Ocean in een glorieuze bijrol, volgt even onmiddellijk als onverbiddelijk. Terwijl je de vorige gang nog aan het verteren was, wordt de volgende al geserveerd.

‘No Bystanders’ (‘The party never ends!’) neigt naar Post Malone, in het door een akoestische gitaar en een ijskoude beat op de been gehouden ‘Wake Up’ brengt Scott evenwicht door tekstueel een portie sexual healing uit de mouw te schudden, en net als je denkt je favorieten wel te kennen, dient ‘5% Tint’ zich aan, een track die Baltische invloeden in zich draagt en zijn toegankelijkheid maar mondjesmaat prijsgeeft.

Een persoonlijke favoriet die van bij de eerste luisterbeurt stand houdt, is ‘Stop Trying to Be God’. Een moderne soulklassieker met James Blake op zang, en Scott die strofes deelt met Kid Cudi. En weet u wie die fantastische mondharmonicapartij op het einde voor zijn rekening heeft genomen? Stevie Wonder. Yep.

‘En Pharrell,’ zegt u, ‘doet die ook mee?’ Tuurlijk. Samen met The Weeknd nog wel, in een productie van – daar valt niet naast te luisteren – Kevin Parker van Tame Impala.

Op de hoes van ‘Astroworld’, genoemd naar een schielijk overleden pretpark in Houston waar Travis als kind graag kwam, staat het gouden hoofd van de artiest in kwestie. Zijn mond is de ingang van een nieuw themapark, en wie eruit komt, is niet meer dezelfde.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234