null Beeld

Triggerfinger - Colossus

Trek eens aan mijn vinger: hier is de nieuwe Triggerfinger. Hardest working men in showbizz, want al zijn ze maar met z’n drieën, ze klinken als een colonne Hunnen die met Hannibal de Alpen aan het oversteken zijn. Maakten maatpakken salonfähig. Zijn seksobjecten op alle Europese podia, ondanks hun vergevorderde leeftijd. Dragen hun eigen versterkers.

Het triumviraat werd uitgebreid met vaste gasten (Geoffrey Burton en David Poltrock), maar de nucleus blijft overeind. Een trio werkt niet altijd, zeker niet in een te smal bed, maar wel in de popmuziek. Wij noemen u The Police. Jimi Hendrix Experience. Cream. Straffe voorbeelden, waar Triggerfinger zo stilaan zijn maat 49 naast mag zetten.

Strakker dan een jonge hertenreet: zo klinken ze al vier platen en daar doet de recente uitbreiding geen afbreuk aan, integendeel. Op hun door 173.610 (and counting) fans gelikete Facebookpagina publiceerden ze recent een lijst nummers waardoor de muziek op ‘Colossus’ werd geïnspireerd. Iggy Pop, George Harrison, Brian Eno, David Bowie, Happy Mondays, Talking Heads. Goed volk dat hen op het spoor van een kolossale plaat heeft gezet.

Intro’s van goud, riffs van beton, zweverige refreinen die kleven als vliegenvangers uit de jaren 70. De plaat werd opgenomen in de studio van producer Mitchell Froom in Santa Monica en heeft een rijkdom aan rare klanken en nuances die hun vorige werk niet had. Je hoort overal hun kenmerkende twang, maar bij elke beluistering komen er meer schakeringen en nieuwe texturen naar boven. (Voor wie twintig jaar in een dwangbuis heeft gezeten: Froom heeft, al dan niet samen met zijn vaste technicus Tchad Blake, in zijn lange carrière al God en klein Pierke geproducet, zoals Elvis Costello, U2, The Black Keys en Arctic Monkeys. Om maar te zeggen dat we hier over de Champions League der producers spreken.)

Geopend wordt ‘Colossus’ met het door twee razende bassen – Ruben Block! Lange Polle! – opgejaagde titelnummer: Link Wray in duel met een kudde olifanten, maar swingend als de Nete en de Dijle tegelijk, onder meer dankzij de immer soepele drive van Mario Goossens. Single ‘Flesh Tight’ zingt ondertussen de halve wereld al mee; het vormt met het weirde ‘Candy Killer’ het laatste voorgerecht van de plaat. De rauwe energie die de platen van Triggerfinger kenmerkte, is aangevuld met subtiliteit en daardoor is ‘Upstairs Box’ een feest, zelfs voor mijn door tinnitus geplaagde oren: gelaagde, geslaagde riff en een zanglijn die zoemt. Waarna ‘Afterglow’ volgt: een spooky begin, akoestische gitaren aan het kampvuur en een melodie die klinkt alsof ze uit een waterpijp van de jaren 60 lijkt te komen. Waarna het fantastische ‘That’ll Be the Day’ begint.

En zo gaat dat maar door. Helemaal door het lint ging ik bij de T-Rex-spoof ‘Bring Me Back a Live Wild One’, een dancefloorfiller met falset-refrein die op de hielen wordt gezeten door het bijna ‘Revolution 9’-achtige ‘Steady Me’. En dan zeg ik nog niets over de afsluiter, die begint als iets van Ennio Morricone en eindigt als geflipte country: ‘Wollensak Walk’.

Mijn God, wat een plaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234