Tubelight zingt een Lee-ke

De groep van frontman Lee Swinnen, tweevoudig deelnemer aan Humo’s Rock Rally, heeft een eerste langspeler vol hoogwaardige psychelische rock klaar: ‘Heliosphere’.

Tubelight is de groep rond frontman Lee Swinnen (24), en dat is – we zullen het maar zeggen – de zoon van zijn vader, Scabs-man Guy Swinnen. Lee speelt naast Tubelight ook nog in Double Veterans (waarvan vorig jaar ‘The Brotherhood of Scary Hair and Homemade Religion’ verscheen – ook psychedelica, maar met minder pop), en met Neon Cardboard was hij in 2014 nog een keer geselecteerd voor Humo’s Rock Rally, maar dat project moest hij vanwege algehele drukte vaarwel wuiven. Swinnen is bovendien afgestudeerd aan de Rockschool in Hasselt, waardoor hij, mochten wij het niet met het blote oor kunnen horen, een diploma kan voorleggen om te bewijzen dat hij het kan.

‘Heliosphere’ werd opgenomen bij en met Pascal Deweze, maar de afwerking ervan verzorgde de groep noodgedwongen zelf.

HUMO Sorry dat ik meteen over hem begin, maar ik kwam onlangs je vader tegen en die wist te vertellen dat er wat problemen waren met de opnames van de plaat.

Lee Swinnen «Hij tilt er blijkbaar zwaarder aan dan wij, maar zo zijn vaders, zeker. Nee, wij hebben alle begrip voor hoe het gelopen is. We hebben de plaat opgenomen met Pascal, die fantastisch werk heeft verricht maar noodgedwongen moest afhaken omdat hij te veel werk had. Hij hééft zelfs niet eens afgehaakt, wij hebben zelf de beslissing genomen omdat we zagen dat hij erdoor zat.

»Eigenlijk is het gedeeltelijk zelfs een zegen geweest: hebben we op ons gemak nog wat aan dingen kunnen prutsen, dingen uitproberen, thuis bij Thomas Valkiers van Double Veterans. Want bij Pascal, hoe relaxed het ook was: dat blijft toch een studio. En in een studio tikt de klok.»

HUMO Je speelt sitar op de plaat.

Swinnen «Ja, omdat ik wist dat het perfect zou passen bij ‘Visions’, de openingssong. Die drone, het melodietje: dat was ervoor gemaakt. Ik had die sitar geleend van Noah Melis van Bed Rugs. Een uur bezig geweest om dat ding gestemd te krijgen. Handleiding uitgeprint van het internet, niet evident allemaal. Bovenaan liggen de vier snaren waar je eigenlijk op speelt, maar daaronder liggen er nog een stuk of vijftien die meetrillen – vandaar de boventonen. Ik ga niet beweren dat ik het meesterlijk ingespeeld heb, maar ik vind het wel goed gelukt, het maakt het nummer af.»

HUMO ‘Suzy’s Suicide’, de recentste single, is de vreemde eend van de plaat. In weerwil van de grimmige tekst is het eigenlijk een zonnige popsong.

Swinnen «Het springt eruit, ja. Hebben we opgenomen de eerste keer dat we bij Pascal zijn geweest, voor de single ‘Coming After You’. Omdat we het op vinyl wilden uitbrengen, hadden we een B-kantje nodig, en dan heb ik ‘Suzy’s Suicide’ bovengehaald, een héél krakkemikkige demo die ik ooit had opgenomen. Een raar nummer, toch voor mij, maar ik had er iets mee, ik kan niet goed uitleggen waarom. Het was aanvankelijk totaal niet de bedoeling om het op de plaat te zetten, laat staan om het als single uit te brengen. Of dat trouwens een goeie keuze was, is maar de vraag, want veel gedraaid wordt het niet (lacht). Studio Brussel vond de tekst te donker. Het zal er misschien iets mee te maken hebben, maar volgens mij vonden ze het gewoon niet goed. So be it.»

HUMO Gaat het ergens over, ‘Suzy’s Suicide’? Een concreet voorval?

Swinnen «Over mijn toenmalige vriendin, die gelukkig geen zelfmoord heeft gepleegd, maar op het punt stond naar Londen te verhuizen. Ik wist dat ik haar wellicht niet meer ging zien en daar zat ik mee. Zelfmoord was een mooie metafoor, maar eigenlijk is het een liefdesliedje.»

HUMO De song doet mij erg aan The Jesus And Mary Chain denken.

Swinnen «Ja, als die een liefdeslied schreven, moest er ook altijd iemand sterven (lacht). Het zal ook wel met die typische drumbeat te maken hebben. Die The Jesus And Mary Chain overigens niet heeft uitgevonden, die beat komt van Phil Spector. ’t Is een soort standard in de drumbeats, zoals je ook blues standards hebt.»

HUMO Wat doe je met je dag als je niet met muziek bezig bent?

Swinnen «Ook met muziek bezig zijn (lacht). Of toch: op zoek gaan naar stimuli, dingen die het proces in gang kunnen zetten. Films kijken, lezen, bewust de artistieke dingen opzoeken. Zelfs als ik op straat loop, kijk ik rond en luister ik, en sla ik regelmatig ideeën op in mijn telefoon.

»En verder: werk zoeken (lacht). Maar dat is niet evident, want ik ben niet op zoek naar de job van mijn leven hè, mijn leven is muziek. Ik zoek deeltijds werk, maar als ze mij vragen wat ik kan, dan kan ik enkel mijn bachelordiploma zang voorleggen. Er zijn weinig plekken waar ze op zoek zijn naar iemand die een liedje komt zingen.»

HUMO Dat diploma, juist. Zang nog wel.

Swinnen «Ik had mij eigenlijk ingeschreven voor gitaar, maar ik dacht: ‘Laat ik mij veiligheidshalve ook maar inschrijven voor zang.’ Ik wist dat ik kon zingen – of alleszins: ik dácht dat ik het kon – en aan dat gitaarspel was nog veel werk. Ik ben meer een strummer en een klankenman dan een echte gitarist. Maar ik wilde koste wat kost op die school binnengeraken, en dankzij mijn zang is dat gelukt. Een geweldige tijd. Er zijn veel mensen die denken dat op zo’n school de scherpe randjes eraf worden gevijld – ik dacht dat ook – maar dat is totaal niet zo. Je leert er spelen, jezelf ontwikkelen als muzikant, krijgt er allerhande informatie mee en vooral: je mag er drie jaar rondlopen in een wereld waarin iedereen met hetzelfde bezig is. Je leert er mensen kennen, andere genres appreciëren, en je mag doen wat je graag doet.»

HUMO Waarover ging je afstudeerproject?

Swinnen «Scott Walker

HUMO Een verrassing.

Swinnen «Ja, ik had hem gekozen omdat hij bijna allesomvattend is. Je hebt zijn eerste periode met The Walker Brothers, die popmuziek speelden, en dan is hij daar met elke soloplaat meer vanaf beginnen te wijken. Om bij dingen als ‘The Drift’ te belanden, wat met popmuziek helemaal niks meer te maken heeft. En dan had hij toen ik afstudeerde die laatste plaat met Sun o))) nog niet eens gemaakt. Voor dat project heb ik trouwens voor het eerst zonder gitaar op het podium gestaan. Ze hebben mij gezegd dat ik er nogal onwennig bij stond (lacht).»

HUMO Om nog even terug te komen op je vader: jullie wonen samen?

Swinnen «Mijn ouders zijn gescheiden, ik woon deeltijds bij mijn pa en deeltijds bij mijn ma.»

HUMO Als je wil eten ga je naar je moeder, als je wil drinken naar je vader?

Swinnen (lacht) «Laten we zeggen: als ik zin heb in frieten, ga ik naar pa. Nee, het gekke is: mijn repetitielokaal is bij mijn moeder in de kelder, terwijl het omgekeerde logischer zou klinken. Bij pa hebben we wel een gemeenschappelijke muziekkamer met wat gitarekes en zo. Maar samen spelen doen we eigenlijk nooit. Hij heeft het wel een paar keer geprobeerd, maar als hij begint, stop ik altijd. Dan denk ik: ‘Speel jij maar.’ Ik kan heel moeilijk spelen als hij in de buurt is, zeker als mijn songs nog in de ontwikkelingsfase zitten. Dan ga ik altijd naar boven, wil ik niet dat iemand mij hoort prutsen.»

HUMO Zetten jullie samen plaatjes op?

Swinnen «Dat wel. Ik leer hem weleens wat dingen kennen (lacht). ’t Is grappig dat hij mij vroeger probeerde warm te maken voor zijn Neil Youngs en Bob Dylans, maar dat ik daar toen niets van moest weten. Voor mij was dat oudemannenmuziek, terwijl ik het nu allemaal fantastisch vind.

»De voorbije periode was wel raar, omdat we allebei aan een plaat aan het werken waren. Hij met The Scabs (waarvan onlangs ‘Ways of a Wild Heart’ verscheen, red.), ik met Tubelight. Ineens waren we collega’s. Kwamen we ’s avonds thuis van de studio en ging het tegen elkaar van ‘godverdoeme dit’ en ‘godverdoeme dat’ (lacht). We lieten elkaar ook regelmatig dingen horen, ruwe mixen, en gaven dan tips: ‘Ik zou dit toch zo doen’, ‘En als je daar nu eens…’ Heel fijn en interessant eigenlijk.»

HUMO Om af te ronden: heb je ooit met twee groepen op één avond gespeeld?

Swinnen «Ja, ergens in Holland, met Tubelight en Double Veterans, op dezelfde plaats en hetzelfde podium bovendien. Geen goed idee. Twee slechte optredens voor de prijs van één – misschien net iets te veel genoten van de lokale cultuur die dag (lacht). Ik denk ook niet dat de mensen twee keer op één avond dezelfde zanger aan het werk willen zien.»

HUMO Behalve als het Elvis is! Bedankt voor het gesprek.


Beluister 'Suzy's Suicide'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234