null Beeld

Tune-Yards (Botanique)

Dus als je één keer met je voet op zo’n pedaaltje duwt, neem je je stem op. Als je twee keer klikt, stopt de opname. Dan nog eens één keer en je speelt af wat je hebt opgenomen. Daarboven doet Merrill Garbus van Tune-Yards nog van alles, hoor: zingen bijvoorbeeld, springen ook, drummen met dunne stokjes en op een ukelele spelen. Maar in verband met die pedaaltjes: halfweg het concert staat Garbus in de Orangerie van Botanique - op kousenvoeten dan nog - te soleren door tegen een verschroeiend tempo van pedaal naar pedaal te springen.

Gert Van Nieuwenhove

Het concert begint met wolvengehuil, dat onmiddellijk in een loop wordt gegooid. De eerste woorden van ‘Home’ komen mondjesmaat binnen (‘She's a fool, fool, fool, fool’). De song is van het traagste dat Tune-Yards te bieden hebben.

‘Look at Your Hands’ volgt onmiddellijk. Stemmen én electrobeats blijven heerlijk haperen. De harmonieën in de break doen aan die van ‘Once in a Lifetime’ van Talking Heads denken. Als we die 'La la la la la la la look at your hands… Look at all the objects in your hands’ nu eens letterlijk nemen. In Garbus’ handen bevinden zich twee microfoons en een drumstok, in die van haar partner Nate Brenner behalve een bas - even later in ‘ABC 123’ - ook een synth, waaruit trouwens nog veel lawaai en gebonk zal komen. Drummer Hamir Atwalzal zal straks ‘Gangsta’ inleiden met een solo waarin hij de vuilste kunstschoolklanken combineert met de meest abstracte hiphop, maar voorlopig kleurt hij meer binnen de lijntjes.

Tekstueel is Tune-Yards een monoloog vol introspectie (‘I ask myself, ‘Why was I nice?’ / I ask myself, ‘What should I do?’), maar de feestmuziek komt die sfeer geregeld gatecrashen met een smile van hier tot ginder. De ‘Woohaw! Woohaw!’ van ‘Water Fountain’ herinnert aan andere melodieën vol percussie en vrouwenstemmen: die met ‘Jack-a-mo fee-nai ne’ bijvoorbeeld (‘Iko Iko’ van The Dixie Cups). Of die met ‘A Ram Sam Sam, A Ram Sam Sam. Kooli Kooli Kooli Kooli Ram Sam Sam’ (da’s ‘What are words worth?’ van Tom Tom Club).

‘Colonizer’ komt met het stuk tekst ‘I use my white woman’s voice to tell stories of travels with African men’: het is hier dat Garbus zich schuldig voelt over haar bevoorrechte positie, maar live laat ze de gedachten wegbonken onder het motto ‘Waarom nog wachten om te feesten?’

Ook mooi: de handclaps die ‘Hammer’ inleiden, een song die ons drie kwart ver in het concert doet noteren dat we nog geen enkele slechte song gehoord hebben. Hulde ook aan een groep die verdomd veel moeite moet hebben gestoken in het boeiend en vloeiend houden van de concerten: de combinatie van ter plekke opgenomen vocale samples en voorgeprogrammeerde klanken met drum, bas, synths, Garbus’ percussie op de pad, het leidt tot een soms grappig door mekaar stotterende hoop geluiden waar je de chaos niet van kan en wil ordenen. En één keer leidt het tot die onwaarschijnlijke solo van Garbus met haar voeten op de pedalen.

Garbus speelt ook mooi ukelele. En er zitten – vergeleken bij de versies op de plaat ‘I Can Feel You Creep Into My Private Life’ - live veel geïmproviseerde stukken bij : het best werken die als de catchy melodieën treiterig worden tegengehouden omdan uiteindelijk los te barsten. ‘Honesty’ is op plaat al een mierenhoop van wriemelende beats, live was het een serieus geval van boenk-boenk-boenk. Tegelijk wordt in de break –anders dan op de plaat - alleen de stem behouden. Best gewaagd.

Onlangs hoorden wij Grace Slick van Jefferson Airplane a capella ‘White Rabbit’ zingen. Wat een geluid! Veel meer dan zomaar badkamerluid: Slick had in haar eentje de Woodstock-wei plat gekregen. Garbus heeft ook zo’n scheur. In ‘Gangsta’ valt het op. Naar het einde toe, in ‘Heart-Attack’, out Garbus zich zelfs als diva: één die tussen de songs door van haar eigen drinkbus drinkt, om haar ecologische voetafdruk te verkleinen.

Topentertainment!


Het moment

Afsluiter ‘Free’. Garbus' schreeuw ‘Don’t Tell Me I’m Free’ komt nu van een sirene. Over muziek schrijven is sowieso geen exacte wetenschap, maar waarom wij aan ‘Bad’ van Michael Jackson en zelfs aan ‘The Lion Sleeps Tonight’ hebben moeten denken – en het nog als een compliment bedoelen ook – wij zouden het niet weten.


Het publiek

Was helemaal mee. Had waarschijnlijk een hoger percentage vegetariërs en veganisten in de rangen dan de groep mensen die met ons mee huiswaarts reisden in de Brusselse laatavondtram.


Quote

Ik was bang dat de social justice warrior in Merrill Garbus het concert zou kapen: naar verluidt is ze zes maand gaan mediteren over wat het is om een blanke - sorry, witte - vrouw te zijn, in Californië dan nog. Maar daar was in de bindteksten niks van te merken: ze bedankte iedereen die ze moest bedanken, benadrukte dat dat alles is wat ze moest zeggen en maakte een buiging. Terecht, want die ukelele waar ze eventjes de blues op speelde, die vertelde alles veel beter.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234