Tune-Yards - I Can Feel You Creep into My Private Life

In opener ‘Heart Attack’ twijfelt een piano tussen house en jazz. De tekst gaat van ‘You’re giving me a heart attack-ack-ack’. Merrill Garbus is in zeer goeie doen en zet een heerlijk donkere en van zelfvertrouwen blakende Nina Simone neer. In de finale staat ze zelfs als een heuse diva te zingen.

Ook ‘Coast to Coast’ is – zeker naar Tune-Yardsnormen – een catchy ding. Mocht de song een quizvraag over lang geleden zijn, Eurythmics was een mogelijk antwoord geweest. Vroeger maakte Tune-Yards niet altijd even makkelijk te ordenen chaos, en ook in deze song zitten kleine stoorzenders: een machine die niet wil starten, een synthkoortje dat stormgeluiden maakt. Toch laat het besluit over de plaat zich hier al perfect voorspellen: Merrill Garbus is definitief gaan zingen for the sake of the pop song.

Kenners zullen zeggen: dat wás al zo, op het drie jaar oude ‘Nikki Nack’. Ja, maar ‘I Can Feel You Creep into My Private Life’ bevestigt dat dubbel en dik: met ‘ABC 123’ bijvoorbeeld, dat aan de goeie luim van Santigold doet denken, en verder terug in de tijd ook aan die van Bow Wow Wow.

‘Honesty’ heeft een refrein van één woord, de bas van Nate Brenner (sinds kort officieel de helft van dit componerende duo) kringelt indrukwekkend rond de beat, de percussie is van veel pygmeeën tegelijk, de break is eventjes héél freaky, de blazer die de hernomen basisbeat voor de voeten loopt, hoor je niet komen.

Garbus denkt vaak na in haar teksten, over branden in Californië, of over wat een stijgende zeespiegel met downtown New York gaat doen. In ‘Colonizer’ lijkt ze gevangen te zitten in een verkeerd en veel te blank lichaam. Van ons mag deze indie-bleekscheet gewoon blij zijn met haar zwarte soulstem, die hier mooi afsteekt tegen de sputterende elektronica, de tarzankreten en de synthy basscheten.

‘Hammer’ is handclaps, bas en een vloeiende samplecollage van stemmen: de som der delen kan een kreupele doen bewegen. ‘Private Life’ is aanstekelijk als kinderliedjes die van alles kunnen betekenen, of helemaal niks. ‘Look at Your Hands’ – hoezo, nog geen hit? – vertrekt vanuit electro-knoppen die blijven haperen, en is vooral bas, piano en stem.

Het slepende ‘Home’ is een Massive Attack-diepe bas, een hemels stemmenstuk en een eindstorm die je moet horen om te geloven. ‘Who Are You’ doet denken aan Timmy Thomas’ ‘Why Can’t We Live Together’ en wordt een buikdans op ambient. Zang wordt plots gestotter. De sax komt van ver, maar brengt in alle rust verslag uit. Vroeger waren wij onder de indruk van de spectaculaire hoogstandjes van tUnE-yArDs. Nu worden we meegesleept door topentertainers die gewoon Tune-Yards heten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234