Tussen Hemel en Hel (4): Bill Barberis, Paul De Grauwe en Liesa Naert

Deze week in ‘Tussen Hemel en Hel’: wiet rokende bejaarden, een echte Karel Appel aan de muur, en de enige vrouw ter wereld die met een auto kan rijden. Én een soapacteur die in het kader van een bewustwordingsproces niet meer bij de Quick wenst te gaan eten. Of in ieder geval: minder vaak dan voorheen. Helemaal uw cup of soy latte? Lees verder!

'Ik word dierlijk geprikkeld door Daenerys in 'Game of Thrones''


Bill Barberis ‘Doe mij maar Bill-muziek’

Baarden, beanies en soy lattes aan alle kanten, en onder de opgehangen vintage koersfiets een baarddrager met beanie die een Instagram-foto neemt van zijn soy latte. Yep, we zijn weer in Antwerpen-Zuid, meer bepaald in één van de elfendertig koffiebars, waar het zorgeloze hipstervolkje de grootste moeite doet om niet gezien te hebben dat ‘Thuis’-acteur Bill Barberis in hun midden is, en bedachtzaam een antwoord formuleert op de vraag:

HUMO Hou je van eten en drinken?

Bill Barberis «Ja, maar ik ben daar ontzettend in veranderd. Vroeger at ik heel ongezond, en dronk ik ook behoorlijk veel. Maar sinds een jaar of vier ben ik meer op mijn voeding gaan letten, meer gaan sporten ook. Dat heeft veel te maken met het bewustwordingsproces waar ik mee bezig ben sinds ik aan meditatie doe. Van de persoon die mij die meditatietechnieken heeft aangeleerd, heb ik veel opgestoken over evenwicht – innerlijk evenwicht, maar ook evenwicht in je verhouding met de wereld – en over bewustwording. Sindsdien probeer ik bewust om te gaan met alles wat ik doe; ook met wat ik eet: ineens begon ik te beseffen wat voor rommel ik allemaal in mijn lijf stak. Nu eet ik dus gezonder – avocado’s, bananen, hummus – en kies ik ook minder vaak voor vlees. In die mate zelfs dat ik bijna vegetariër ben.»

HUMO Bijna?

Barberis «Voor de volle 100 procent vegetarisch door het leven gaan, dat is me voorlopig nog te moeilijk. Begin dit jaar heb ik het wel een tijdje geprobeerd: ik at vlees noch vis, en ik bande zelfs alle suiker en kaas. Maar die cold turkey was me toch eventjes te machtig. Ach, je mag ook weleens zondigen, vind ik. Zolang je je er maar bewust van bent dat je zondigt, en dat het geen automatisme wordt. Dat was bij mij het geval toen ik nog bij de scouts zat: na iedere vergadering gingen wij d’office langs de Quick, voor frieten met mayonaise en een King Fish – mijn favoriete burger.

»In ieder geval is bewust eten de richting die ik uit wil. En ik denk ook dat dat de richting is waar we met z’n allen naartoe moeten. We moeten ons meer bewust worden van ons lichaam, en van de natuur rondom ons, en van de dieren die geslacht worden voor al dat vlees dat wij op onze barbecue gooien en vaak niet eens opeten omdat we veel te veel hebben gekocht. Nu, ik merk wel dat er nog veel weerstand is tegenover mijn nieuwe inzichten. Toen ik begin dit jaar even strikt vegetarisch at, gebeurde het geregeld dat ik bij vrienden aan tafel zat die dat onrespectvol vonden ten opzichte van de gastheer – ze werden er in sommige gevallen zelfs echt kwáád van. Tja, eten is vaak iets heel sociaals, hè? En mensen geven niet graag hun gewoontes op.»

HUMO Waar kun jij je zelf zoal aan ergeren?

Barberis «Me ergeren is veel gezegd, maar ik verbaas me weleens over mensen die door het leven gaan alsof alles vanzelfsprekend is. Alsof het niet waanzinnig ráár is dat wij hier rondwandelen op deze zwevende bol in de ruimte. Ergens ben ik ook wel jaloers op dat soort mensen, want volgens mij gaan ze met een minder grote last op hun schouders door het leven. En het is ook niet zo dat ik me beter voel dan hen, of zo. Dat zou betekenen dat ik een oordeel vel, en een oordeel komt altijd voort uit je ego. En ik vind: je ego, dat is iets dat je zo veel mogelijk opzij moet zetten.

»De hemel op aarde – want ik weet dat je me die vraag gaat stellen – is voor mij dan ook een wereld waarin wij mensen erin geslaagd zijn om geen belang meer te hechten aan ons ego, zodat we ons meer en beter kunnen verbinden met de anderen. Ik denk dat te veel beslissingen vanuit het ego genomen worden, vanuit de ratio. Je ziet dat vooral heel goed bij politici, dat ze te weinig plaats inruimen voor intuïtie en emotie.»

HUMO Bij alle politici?

Barberis «Nu ja, bij iemand als Meyrem Almaci van Groen voel je wel dat ze naar een soort evenwicht zoekt, en dat ze zich bewust is van zichzelf en van de natuur rondom haar. Maar neem nu Bart De Wever: die man is volgens mij veel te veel bezig met zijn ratio, met zijn hoofd, en veel te weinig met zijn intuïtie. Hij vertoont geen enkele emotie, en lacht ook nooit uitbundig – ik vind dat verontrustend. Hij mag dan wel intelligent zijn en veel weten; voor mij ontbreekt er iets.»

HUMO De hel op aarde, hoe stel je je die voor?

Barberis «De hel op aarde, dat is een wereld waarin mensen níét met elkaar verbinden. Nogmaals: we moeten meer verbinden, meer connecties maken met elkaar.»

HUMO Alles goed en wel, maar je kunt toch moeilijk met iedereen connecties maken? Hoe maak je bijvoorbeeld een connectie met IS-terroristen?

Barberis «Nu ja, het moet wel van twee kanten komen, natuurlijk.

»Weet je, de hemel op aarde is misschien wel een wereld waarin ook de hel een beetje wordt toegelaten. Het woord hel heeft een negatieve bijklank gekregen door de Bijbel, en door religie in ’t algemeen, maar als mensen zijn wij toch inherent imperfect? Je moet dat aanvaarden, denk ik, en het toelaten in je leven. Dat is ook wat me in de theateropleiding werd gezegd die ik in mijn ommezwaaiperiode heb gevolgd, rond mijn 28ste. Ze zeiden: ‘Bill, je doet alles perfect, alleen is het niet interessánt.’ In het begin was ik wat ontdaan van die woorden, maar na een tijdje begreep ik het: als acteur moet je ook de imperfectie kunnen toelaten, de waanzin, de kwetsbaarheid.»

HUMO Vertel eens: wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Barberis «Ik doe aan crossfit, een spartaanse, zeer intense fitness waarbij je met gewichten moet werken, maar ook met je eigen lichaamsgewicht. Het hoogste lichamelijke genot, dat bereik je na een halfuur of drie kwartier crossfit, wanneer endorfine vrijkomt en je je voelt alsof je de wereld aankunt. En het mag misschien gek klinken, maar ongeveer datzelfde gevoel kan ik ook hebben wanneer ik met vrienden of kennissen aan het filosoferen ben. Over het leven nadenken, nieuwe inzichten creëren: ik vind dat allemaal zeer aangenaam. Ik lees ook graag wat andere denkers zoal over het leven hebben geschreven.»

HUMO Welke denkers, bijvoorbeeld?

Barberis «Moeilijk om daar namen op te plakken, maar onlangs heb ik een heel interessant boek van Joël De Ceulaer gelezen waarin tien Vlaamse filosofen hun ideeën over de wereld gaven. Wat ik er vooral uit heb opgestoken, is dat wij in het Westen te veel vanuit onze ratio hebben leren denken; dat we de wereld proberen te begríjpen. Ik denk dat we veel meer naar het Oosten moeten kijken; dat we ook onze intuïtie en ons gevoel moeten laten spreken.

»Bon, ik ben misschien wat te zweverig aan het worden (lacht).»

HUMO Nee hoor, hoe kom je erbij?

Barberis Ik ben niet altijd zo, hè? Ik kan ook heel onnozel doen, en ik lach graag.»

HUMO Wat brengt jou zoals aan het lachen?

Barberis «Ik ben een grote fan van ‘BoJack Horseman’, ken je dat?»

HUMO Nooit van gehoord.

Barberis «Ik vind het zó jammer dat niemand dat kent. ‘BoJack Horseman’ is een nogal absurde animatiereeks op Netflix, die gaat over het leven van een soort paardman. ’t Kan me aan het schater-lachen brengen, maar ook aan het wenen – toch straf voor een animatiereeks. Enfin, je moet het zeker eens zien.»

HUMO Hou je van kunst?

Barberis «Heel erg, ja. Ik kan door kunst ontroerd worden van zodra het me wegtrekt van mijn ratio, van mijn ego. Vooral bij theater heb ik dat weleens, en bij muziek. ‘Bill-muziek’, zoals een vriend het altijd noemt; muziek met een positieve boodschap, die vaak ook iets lichamelijks heeft, of zo. Sinds mijn ommezwaai ben ik bijvoorbeeld nogal naar Bruce Springsteen toegegroeid. Ik word daar gelukkig van, ik ga ervan dansen en zingen.»

HUMO Tijd voor de uitsmijter: wie is je favoriete onenightstand?

Barberis «Dat ligt eraan: er is een verschil tussen intellectueel geprikkeld zijn en dierlijk geprikkeld zijn.»

HUMO Laten we met het tweede beginnen.

Barberis «Dierlijk geprikkeld ben ik door Emilia Clarke, Daenerys in ‘Game of Thrones’. The Mother of Dragons.»

HUMO En intellectueel?

Barberis «Intellectueel, maar eigenlijk ook wel dierlijk, word ik geprikkeld door Jennifer Lawrence. Een grave actrice, en ook een heel mooie verschijning. Daar zou ik wel een klik mee kunnen hebben denk ik, een fijne verbinding.»

HUMO Kies ook eens een dame van eigen bodem?

Barberis «Ik vind Cath Luyten wel een mooie vrouw. Ze heeft bovendien een soort guitigheid, een bepaalde levenslust die me aantrekt. Maar eigenlijk zou ik je dit niet mogen zeggen, hè? Wat als ik haar binnenkort tegen het lijf loop?»

HUMO Ze valt op oudere mannen, Bill.

Barberis (lacht) «Klopt, ja. Dan heb ik niks te vrezen: publiceren maar!»


Paul De Grauwe ‘Emoties in een wiskundig model’

’t Is in kamerjas en slippers dat een opvallend ontspannen Paul De Grauwe de poort van zijn Leuvense lusthof openzwaait, ons met een wijds armgebaar een hangmat toewijst en zijn butler twee verse espresso’s laat aanrukken. Vergeet de stuurse economieprofessor uit ‘Terzake’ en ‘Het journaal’; hier is de échte Paul De Grauwe.

Paul De Grauwe «Ik ben een aanhanger van de Griekse filosoof Epicurus, met name van diens idee van vriendschap, vrijheid en filosofie. Met vrienden in alle vrijheid filosoferen, bij voorkeur tijdens een aangenaam diner: voor mij is dat de hemel op aarde. Gisterenavond was het nog eens zover: mijn vrouw en ik hadden familie op bezoek, en vóór, tijdens en na de maaltijd, die overigens meer dan uitstekend was, werd er druk gefilosofeerd, begeleid door een flesje voortreffelijke rioja.»

HUMO Waar gingen de gesprekken over?

De Grauwe «Vooral over de brexit – de laatste tijd heb ik het daar nogal vaak over (lacht). U denkt nu misschien: ‘Wat is er zo filosofisch aan de brexit?’ maar er is wel degelijk ook een filosofische dimensie verbonden aan dat onderwerp. Want de vraag werpt zich op: hoe komt het toch dat mensen soms beslissingen nemen die overduidelijk tegen hun eigen belang ingaan? Zelf meen ik dat dat komt doordat de mens zich soms te veel door zijn emoties laat leiden, en daardoor de ratio uit het oog verliest.

»Sinds enige tijd ben ik bezig met een onderzoek dat daarbij aanleunt. Ik heb een economisch model op poten gezet dat ervan uitgaat dat de mens niet louter een homo economicus is – iemand die met het geld dat hij ter beschikking heeft enkel een zo hoog mogelijke graad van welstand probeert te bereiken. Daar gaat de traditionele visie op economie van uit, maar mijns inziens laat de mens zich niet enkel door zijn zogeheten ‘nutsfunctie’ leiden, maar ook door allerlei andere zaken, zoals emoties. Die andere zaken probeer ik dus te integreren in een wiskundig model. Een zeer academische bezigheid, maar mij boeit het ontzettend.»

HUMO U had het daarnet over een meer dan uitstekende maaltijd, vergezeld van een flesje voortreffelijke rioja. Zou u zichzelf een gourmand noemen?

De Grauwe «Een gourmand, zegt u? Neen: ik ben een gourmet.»

HUMO Eerlijk gezegd: het verschil ontgaat me.

De Grauwe «Een gourmet is een fijnproever, een gourmand een schrokop. En een schrokop ben ik zeker niet; ik eet gewoon graag. Ik experimenteer ook zelf al eens in de keuken: voor mij is dat een welkome afwisseling van mijn academische bezigheden. En op restaurant ga ik ook met veel plezier. Geen sterrenrestaurants, hè: daar vind ik de kwaliteit veelal niet in verhouding tot de prijs. Maar een goeie pot mosselen met frieten in een eenvoudige eetgelegenheid, daar ben ik wel voor te vinden. Zeker met een glaasje riesling erbij. In Londen, waar ik vanwege mijn werkzaamheden aan de London School of Economics deeltijds woon, gaan mijn vrouw en ik trouwens ook al eens Chinees eten – mijn vrouw is Chinese, en ze kent in Chinatown enkele uitstekende restaurants. Daar heb ik voor het eerst ontdekt dat de Chinese keuken eigenlijk heel exquise is – wat je hier in België krijgt voorgeschoteld, is in de regel toch wat minder verfijnd.»

HUMO Waar haalt een academicus zoals u zoal zijn lichamelijk genot uit?

De Grauwe «Buiten seks, bedoelt u? (lacht)»

HUMO Seks mag ook. Of Chinese massages.

De Grauwe (onverstoorbaar) «Vroeger ging ik vaak squashen – heel intens was dat – maar daar ben ik helaas mee moeten stoppen omdat ik problemen heb met mijn knieën. Sindsdien ga ik nogal eens graag joggen. Als je maar lang genoeg aan één stuk loopt, word je daarvoor beloond met een runner’s high. Zeer aangenaam.»

HUMO Heeft u al ooit in uw leven een gewone high gehad? Vraag ik me nu even hardop af.

De Grauwe «Nee. Ik heb in heel mijn leven maar twee ervaringen met drugs gehad, de eerste toen ik nog leerling was in het Sint-Jan Berchmanscollege in Brussel. Als deel van onze opleiding moesten wij iedere week naar de Marollen gaan, om daar met kleine groepjes studenten enkele volksmensen te bezoeken. Met mijn groepje bezocht ik elke week dezelfde oude dame, die te bed lag en nogal merkwaardig ruikende sigaretten rookte – ‘Ik moet dat van de dokter,’ zei ze ons altijd. Vele jaren later nam ik een taxi in Philadelphia, en op een gegeven moment vraagt de chauffeur: ‘Can I smoke pot?’ Ik zeg: ‘Ja, no problem, zeker?’ Dus ja, die man steekt een nogal speciaal ogende sigaret op, en op het moment dat hij zijn eerste wolk uitblaast en ik de geur opvang, zie ik die oude vrouw weer in dat bed liggen. Ik zeg: ‘Ahá!’ (lacht) ’t Had zo uit een boek van Proust kunnen komen.»

HUMO Speaking of which: leest u graag?

De Grauwe (wijst op zijn cyclopische boekenkast) «U ziet het, hè? Meestal doe ik dat hier in de zetel, met een kop koffie erbij.»

HUMO Is dat overigens een echte Karel Appel aan de muur, daar naast die boekenkast?

De Grauwe «Wel degelijk ja, maar het is geen uniek stuk: dat zou ik hier niet durven te laten hangen met een Humo-reporter op bezoek (lacht). Nee, er zijn er in totaal 75 van, en dit is nummer 14. Maar ik hou wel van dat soort expressionistische kunst, moet ik zeggen. En ook het meer hedendaagse werk kan me bekoren – ik ga ten andere iedere twee jaar naar de Biënnale in Venetië. Je vindt er altijd weer een hoop rommel waarvan je zegt ‘Jongens, alsjeblieft!’ Maar daar moet je doorheen kunnen kijken: zo ontdek je ook heel veel mooie dingen.»

HUMO Hoe stelt u zich de hel op aarde voor?

De Grauwe «Ola. Wel, op persoonlijk vlak heb ik mijn minst gelukkige periode meegemaakt ten tijde van mijn scheiding, nu alweer achttien jaar geleden. Dat was een traumatische ervaring, en dat is eigenlijk alles wat ik erover verkies te zeggen. Een tiental jaar geleden heb ik de persoon leren kennen die mijn tweede vrouw zou worden: dat mag volstaan.»

HUMO Waar heeft u een hekel aan?

De Grauwe «Waar ik me kwaad over kan maken, zijn snelheidsduivels. Mensen die geen rekening houden met het onweerlegbare feit dat de risico’s op een fataal ongeval bijzonder groot worden wanneer je te snel rijdt. En die dus willens en wetens hun eigen leven, maar vooral ook het leven van anderen in gevaar brengen. Ik ben ook kwaad dat we daar zo weinig aan doen. Er is tegenwoordig veel sprake van de risico’s van terrorisme, maar objectief gezien is het risico om het leven te laten in het verkeer véél groter dan bij een terroristische aanval: in België sterven elke dag gemiddeld twee mensen in het verkeer, het equivalent van twintig Brusselse terreuraanslagen per jaar. En snelheid is daar de belangrijkste oorzaak van.»

HUMO Ergert uw naaste omgeving zich ook weleens aan u?

De Grauwe «Heel zeker, ja. Ik zit nogal vaak in mijn eigen hoofd, om het zo maar uit te drukken, met als gevolg dat ik soms nogal afwezig kan overkomen. Mijn vrouw begrijpt dat wel, hoor; ’t is geen bron van ergernis die onze relatie op het spel zet. Maar het gebeurt regelmatig dat ze me iets zegt waar ik wel degelijk op reageer, en dat ik compleet uit de lucht kom gevallen wanneer ze er naderhand nog eens op terugkomt. Ik probeer dat uiteraard tegen te gaan, maar eenvoudig is het niet. In mijn hoofd draaien de molentjes constant; ik heb dat mijn hele leven al gehad.»

HUMO U bent als verstrooide professor geboren?

De Grauwe (lacht) «Zo zou je het kunnen zeggen, ja. Wat dat betreft beantwoord ik volledig aan het cliché.»

HUMO Laat me raden: u heeft ook twee linkerhanden?

De Grauwe «Nee, dat nu ook weer niet. Of toch niet helemaal. In het huis dat ik indertijd met mijn ex-vrouw gekocht had, heb ik best veel gewerkt. Ik herinner me dat ik er eigenhandig alle oude ramen uit gegooid heb, en nieuwe geplaatst heb. En voor mijn dochter heb ik op zolder een slaapkamer gebouwd, met van die gyprocplaten. Al mijn kennis daarover had ik uit boeken verzameld, en tot mijn eigen verbazing heb ik die kennis nog kunnen toepassen ook. Voor mij was dat een grensverleggende ervaring.»

HUMO En dan nu de verrassingsvraag: wie is uw favoriete onenightstand?

De Grauwe «Euhm, wat bedoelt u precies met een one-linestand?»

HUMO Neenee, een onenightstand.

De Grauwe «Oeioei! (lacht) Tja, een onenightstand. Wat een vraag. Moet ik daar nu echt op antwoorden?»

HUMO Inderdaad.

De Grauwe (na een klein halfuur nadenken) «Nee, ik weet het niet.»

HUMO O jawel, u weet het wel degelijk.

De Grauwe «Goed dan: Catherine Deneuve. Zoals ze vroeger was, bedoel ik – inmiddels is ze natuurlijk al wat ouder.»

HUMO Ik wilde het net zeggen.

De Grauwe «Er is anders ook een tijd geweest dat ik Angelina Jolie wel interessant vond; die is toch aanzienlijk jonger. Je weet dat ze nu een collega van me wordt? Ze is aan de London School of Economics benoemd tot gastprofessor, en komt binnenkort een aantal lezingen geven over vrouwenrechten.»

HUMO U zal ongetwijfeld op de eerste rij zitten?

De Grauwe (lacht) «Het zou kunnen dat ik een keer ga luisteren, ja.»


Liesa Naert ‘Lastig bij vollemaan’

Haar hemel op aarde heet sinds 24 juni Theo, weegt 3 kilogram en 65 gram, is het jongere broertje van Renée en laat tevreden boertjes na de maaltijd. Maar hoe zou voor actrice Liesa Naert de hel op aarde eruitzien?

Liesa Naert «In mijn hel op aarde is er veel te veel volk, en vooral ook een hoop geluidsoverlast: ik heb heel gevoelige oren, en kan niet goed tegen lawaai. Toen mijn vriend en ik nog op een appartement woonden, had ik er de grootste moeite mee dat je niet altijd zelf kon beslissen wanneer het stil was. Hadden de buren om twee uur ‘s nachts zin in een nummer van pakweg Michael Jackson, of in het slechtste geval een plaat met ál zijn hits plus de B-kantjes, dan was je verplicht om mee te genieten, ook al wist je dat Renée om vijf uur wakker zou worden. Vreselijk!

»Verder verloopt in mijn hel op aarde alles compleet inefficiënt. Ik ben niet bepaald de meest geduldige persoon, en ik heb een gruwelijke hekel aan incompetentie. Als ik bijvoorbeeld ergens ga eten en de bediening loopt vierkant, dan is de helft van de lol er voor mij al af. Ik vind: als je iets doet, doe het dan ook met liefde en overgave. Als klant voel je dat.»

HUMO Een overvol en lawaaierig restaurant waar de bediening vierkant loopt: erger bestaat voor jou niet?

Naert «Nee, inderdaad. Tenzij het op de koop toe ook nog eens vollemaan is: ik kan dan ongelooflijk vervelend doen, en me ergeren aan alles en iedereen. En ’s avonds raak ik niet in slaap. Soms weet ik niet eens wat er aan de hand is, en ontdek ik het pas de volgende dag: ‘Ah, ’t was vannacht vollemaan’.»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Naert «Ja: mijn vriend ergert zich er regelmatig aan dat ik me zo snel aan dingen erger (lacht). Aan mijn eigen ergernis kan ik mezelf trouwens óók ergeren. Dat is ook de reden waarom ik graag alleen ben: ik kan me ontzettend opjagen in van alles en nog wat, en heb altijd veel tijd en energie nodig om alle prikkels van de dag weer van me af te zetten. ’t Is voor mij dus veel makkelijker om af en toe gewoon géén mensen om me heen te hebben. Klinkt asociaal, hè? Maar ’t is toch echt zo. Weet je wat voor mij nog het meest ergerlijke van alles is? Het verkeer. Ik ben zeer licht ontvlambaar achter het stuur – soms ben ik nog niet eens aan de hoek van de straat of ik ben al in alle staten.»

HUMO Wat voor chauffeur ben je zelf?

Naert «Een zeer goeie (lacht). Mijn lief zegt altijd dat ik als een nozem rijd; ik vind dan weer dat hij rijdt als een wijf. Als je op het tweede vak kunt doorrijden, waarom zou je dan op het eerste vak staan aanschuiven achter een omaatje dat veel te traag aanzet wanneer het groen is? Maar mijn lief heeft dat niet eens door: die babbelt wat en kijkt rustig naar buiten. ‘Maar allee man!’ denk ik dan, ‘steek dat mensje toch voorbij!’ ‘Rij jij dan’, zegt hij me weleens, waarop het al gebeurd is dat ik inderdaad het stuur overneem. (Op fluistertoon) Erg, hè.»

HUMO Hoor ik je nu net zeggen dat je vindt dat je vriend als een wijf rijdt?

Naert (knikt) «Ik ben van mening dat vrouwen niet kunnen rijden, behalve ikzelf (lacht). ’t Overkomt me heel vaak dat ik iemand zie rijden en dat ik denk: ‘Wedden dat het een vrouw is?’ Negen van de tien keer heb ik gelijk.

»Maar bon, zet bij dat laatste maar (vette knipoog) of zo. Ik heb geen zin om een feministische discussie op gang te trekken.»

HUMO Hoe ontspan jij je ’s avonds van al die opwinding tijdens de dag? Kruip je stilletjes in een hoekje met een boekje?

Naert «Ik ben een fervent lezer, ja. Ik heb net ‘Een klein leven’ van Hanya Yanagihara uit, een klepper van meer dan 700 bladzijden. Echt wel een goed boek, al vond ik het jammer dat ik op geen enkel moment heb moeten huilen – dat werd me nochtans beloofd in de recensies. En verder lees ik graag Amerikaanse schrijvers zoals Paul Auster, James Salter en David Sedaris, de enige schrijver met wie ik hardop moet lachen. En de vrouw van Paul Auster vind ik ook heel g... Nee, zo mag ik dat niet zeggen, want dat is niet goed voor de vrouwenzaak. Even hernemen: wie ik ook heel goed vind, is Siri Hustvedt, die toevallig ook de vrouw van Paul Auster is.»

HUMO Ben je een even grote liefhebber van de schone kunsten?

Naert «In kunst ben ik minder thuis, maar mijn vriend is docent architectuur op een Sint-Lucas, en van hem steek ik al eens iets op. Heel tof, al geeft hij ook lessen installatie, en daar gaat het al eens over zaken als ‘ingrepen in de ruimte’. Ja, dan haak ik af, hè. Hij heeft me eens meegenomen naar een expositie van de eindwerken van zijn studenten, en ik herinner me dat in één ruimte een touw in de hoek hing – ik zeg het nu maar even zoals ik het beleefde. Ineens hoorde ik iemand zeggen: ‘Yep. Fantastische ingreep.’ Daar kan ik dus echt niet bij.

»Wat ik dan wel weer goed vind, is het werk van beeldend kunstenaar Louise Bourgeois en de foto’s van Richard Billingham. En in Finland heb ik een huis bezocht van de architect Aalto: dat was echt een emotionele ervaring.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Naert «Ik ben niet iemand van de ontbering. Zet me niet op een eiland à la ‘Expeditie Robinson’, want ik ga al na twee uur vrijwillig naar huis. Lichamelijk genot is voor mij: het instant bevredigen van mijn lichamelijke impulsen. Veel dorst hebben, en meteen kunnen drinken. Rammelende honger hebben, en meteen kunnen eten. Doodmoe zijn, en meteen een bed ter beschikking hebben.»

HUMO Is de bevrediging dan niet groter wanneer je ergens lang op hebt moeten wachten?

Naert «Maar nee, gij! Zeker wanneer ik honger heb, ben ik niet te genieten. Dan kan ik me op niks meer focussen, begin ik te beven, heb ik het gevoel dat mijn lichaam zich enkel nog richt op eten, eten en eten. Dat is vooral lastig wanneer ik in een lezing of repetitie zit. Dat je denkt: ‘Kak hè, maat! Nog twee hoofdstukken!’ Daarom draag ik altijd wat dingetjes bij me, koeken en zo: zo kan ik toch de grootste honger stillen.»

HUMO Wat eet je het allerliefst?

Naert «Rabarber! Dat komt voort uit mijn kindertijd: het groeide bij mijn grootmoeder in de tuin, en ik plukte indertijd weleens een stengel die ik zo opat. Nu maak ik er eerder een crumble mee, of een compote om bij een hartige kaas te eten. Of zo uit de pot. Hmmm!»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Naert «Praten met iemand die interessant en intelligent is, en die op een andere manier naar de dingen in het leven kijkt dan gebruikelijk. Ik heb het moeilijk met chitchat. Loos geklets over het weer en zo: dat vergt te veel van mijn energie. Liever boom ik urenlang door over iets wezenlijks, bij voorkeur met een volwaardige gesprekspartner – allee, niet dat ik zelf altijd op het allerhoogste niveau bezig ben, maar toch. Ik heb dan vaak de neiging om te gaan peuteren in die persoon – figuurlijk, bedoel ik. Dat wordt soms geapprecieerd, maar heel vaak ook niet. Veel mensen schrikken wanneer je ze zegt van: ‘Ik denk dat jij zo en zo bent.’ Maar wanneer ze niet dichtklappen en de weg dus open ligt om verder te praten, dan kun je heel veel leren van elkaar.

»My God, ik lijk wel pater Damiaan

HUMO Snel over naar je favoriete onenightstand, dan maar.

Naert «O, op die vraag heb ik me voorbereid. Ik heb hier een post-it met wat namen erop, wacht. Ik had bijvoorbeeld Hans Teeuwen opgeschreven: met hem zou ik me wel een nachtje kunnen vermaken, denk ik. En Peter Sagan. Ik ken geen hol van de koers, maar ik zag hem gisteren op tv: ‘Jawadde!’ Verder had ik ook gedacht aan Chip uit ‘Flaked’, die serie op Netflix. Pas op: ik heb het niet over de acteur die Chip speelt (Will Arnett, red.). Die gast ken ik niet, dus ik weet niet wat voor vlees ik met hem in de kuip heb. Maar die Chip is echt een heel knappe jongen, met mooie groene ogen, en in de serie zit-ie de hele tijd in een T-shirt op zijn fietsje rond te rijden. Dan denk ik: mocht ik daar rondlopen, ik zou me zeker door hem laten kisten. Idem voor Roger Sterling, dat grijze heerschap uit ‘Mad Men’. Met hem zou ik me vast en zeker kunnen amuseren: wodka drinken en sigaretten roken, en veel geld uitgeven op restaurant, en dan hup, het bed in. Enfin, roken misschien niet, want ik ben van plan om er blijvend mee te stoppen.»

HUMO Heb je toevallig ook een Vlaamse naam op je post-it staan?

Naert «Nee. In Vlaanderen zit er niet veel vets tussen, heb ik de indruk. Of ben ik mis? Welke Vlamingen worden op deze vraag zoal gekozen?»

HUMO Geert Van Rampelberg.

Naert «Hmm, nee. Wie nog?»

HUMO Matthias Schoenaerts.

Naert «Geen lelijke vent, inderdaad. Maar te gewild voor mij. Serieus, ik zou nog liever droog staan dan in de rij te moeten aanschuiven met vijf anderen. Zo van: mag ik alstublieft ook een keer? Nee, doe mij in de plaats maar Pepijn Lanen van De Jeugd Van Tegenwoordig. Ik heb echt een boontje voor die jongen: hij heeft uitstraling, is getalenteerd en slim, en ik vind ’m knap bovendien. Hij heeft ook een vrouw en een kind, hè? ‘O,’ denk ik dan, ‘zo kweeniehoe gezellig!’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234