Tussen hemel en hel (5): Sam Louwyck, Stefanie Callebaut en Serge Pauwels

Deze week in Tussen Hemel en Hel: een knipperlicht dat van samba houdt, een man die halfnaakt zijn Mercedes wast, en een andere man die zijn vrijpartijen zowel qua frequentie als qua tijdsduur beperkt. Én een dameskapper op jaren zonder wiens welwillende bijstand ondergetekende met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid nu nog altijd aan de toog van café Matisse te vinden zou zijn. Geknipt voor u? Lees verder!

'Ik heb een hekel aan dommigheid'


Sam Louwyck: ‘Werelddansen in bed’

Nooit zo lang op een favoriete onenightstand moeten wachten als in het geval van Sam ‘de broer van de Hollander’ Louwyck: er kwam een changement de décor aan te pas, en vier à vijf biertjes (per man), en de bereidwillige assistentie van een bevriende dameskapper die, nu er toch een journalist van Humo in de buurt was, nog graag even kwijt wilde dat hij in de jaren 60 de vaste hairdresser was van het royaal voorziene sekssymbool Dana Gillespie – waarna-ie er nog maar eens op eentje trakteerde. In ieder geval begon het allemaal nog broodnuchter, drie uur eerder.

Sam Louwyck «De hemel op aarde, voor mij is dat: wakker worden. Je kunt financiële of gerechtelijke of emotionele problemen hebben, het kan slecht weer zijn of je kunt met een kater zitten. Of voor mijn part alle vijf tegelijk. Maar het simpele feit dat je wakker wordt, is een ongelofelijk cadeau. Op het moment dat jij wakker wordt, zijn er heel veel pechvogels die niet meer wakker zullen worden, hè? Voor hen is het spelletje van het leven uit. De meeste mensen beseffen dat niet ten volle, en dat is spijtig: zouden ze het wel beseffen, dan zouden ze veel minder ruzie maken, en niet zo stompzinnig zijn, en minder manke beslissingen nemen. Je weet nooit hoe oud je zult worden: als je pech hebt, krijg je een ongeval op je 17de, of kanker op je 27ste. ’t Is goed dat je je dat realiseert.»

HUMO Zelf heb je onlangs met goed gevolg je 50ste verjaardag overleefd.

Louwyck «Ja, en ik vraag me weleens af: waar blijft toch die midlifecrisis? (lacht) Je weet, bij een man staat daar geen exacte leeftijd op: ’t kan evengoed op zijn 69ste als op z’n 36ste gebeuren. Een vriend van me was 36 toen hij een midlifecrisis kreeg. Rampzalig! Een heel intelligente jongen, maar ineens begon-ie de zotste dingen uit te steken. Stond hij daar op een zonnige dag in maart opeens in bloot bovenlijf z’n Mercedes te wassen om zijn overbuurvrouw te imponeren. Of hij zei dingen als: ‘Ja, Sam, precies toch een beetje bijgekomen, hè, man? Die kilo’s krijg je er niet zomaar af!’ Of hij werd verliefd op één of ander dwaas mokkel, terwijl hij een heel tof gezin had. Enfin, ’t is allemaal goed gekomen, da’s het voornaamste. Op het einde van dat gruweljaar – want zo mag je het wel noemen – zaten we er samen om te lachen tijdens een etentje bij hem thuis.»

HUMO Waar heb jij zoal een hekel aan in het leven?

Louwyck «Aan dommigheid. Bij anderen, maar ook bij mezelf. Ik kan enorm veel spijt hebben wanneer ik over een redelijke grens ben gegaan en iemand heb gekwetst. Soms doe je dat onbewust: je zit te veel in je eigen turbulentie en je verliest klaarte. En voor je het weet, ga je erover. Je maakt bijvoorbeeld een afspraak met iemand, maar je laat die mens stikken. Of je hebt een kater en je stelt mensen teleur omdat niks lukt: je bent te traag en te lomp en te dwaas. Dan denk je: ‘Fucking hell, waarom moest ik me gisteravond weer zo laten gaan?’»

HUMO Gebeurt dat vaak, dat je je laat gaan?

Louwyck «Te vaak, ja. Maar ik probeer dat in te dijken. Meestal gebeurt het wanneer ik een heel intense belevenis achter de rug heb. Dan heb ik zin om tabula rasa te maken en aan het volgende hoofdstuk in mijn leven te beginnen.»

HUMO Veel mensen dachten dat je halfdronken in de jury van ‘De slimste mens’ zat.

Louwyck «Niks van aan. Ik weet dat ik die reputatie heb, maar ’t begint me zo langzamerhand de keel uit te hangen. Ik heb ooit iets moois van Arno gehoord: ‘Als je me tegenkomt om vier uur ’s morgens, dan is dat omdat jijzelf ook om vier uur ’s morgens rondwandelt.’ Begrijp je? Je komt me niet tegen wanneer ik thuiszit en thee aan het drinken ben. (Nipt aan zijn thee) Allee, behalve nu dan.»

HUMO Eet je graag?

Louwyck «Ja, gij! Ik ben vooral verzot op vis en zeevruchten, van kindsbeen af al. Ik ben in Brugge opgegroeid, en daar woonden we niet ver van de Vismarkt. En telkens wanneer de markt op z’n einde liep, gingen de kinderen uit de buurt met een emmertje naar ginder: dan kregen we verse tong mee van de marktkramers. ‘Hier zie, manneke, neem maar mee.’

»Laatst was ik nog eens in Lissabon, waar ik een jaar of dertien heb gewoond wegens de liefde. Daar heb ik in een restaurant een klein, langoustineachtig geval gegeten. Alleen was het geen langoustine, maar een soort kruising tussen een langoustine en een kreeft zonder scharen, iets typisch voor de Azoren. De naam ben ik kwijt, maar een delicatesse dat dat was! Ongelofelijk.»

HUMO Ben je al net zo’n fijnproever op het gebied van de literatuur?

Louwyck «Ik ben geen boekenverslinder, nee. Om dezelfde reden waarom ik ook zo weinig mogelijk films probeer te bekijken: ik wil maagdelijk blijven, puur, zodat ik tijdens het acteren niet word beïnvloed door wat ik heb gelezen of gezien. Wat ik wel vaak doe, is op een terras zitten en naar de mensen kijken. Daar leer ik heel veel van: bewegingen, woordenschat, manieren van kijken. Ik praat ook veel met mensen.»

HUMO Kunnen de schone kunsten je bekoren?

Louwyck (knikt) «Goeie kunst heeft me altijd overvallen. Toen ik in Brugge aan de humaniora zat, wipte ik tijdens de lunchpauze al eens het Groeningemuseum binnen – voor Bruggelingen is dat gratis. Dan ging ik heel specifiek naar één werk kijken: een Panamarenko, of ‘Het laatste oordeel’ van Bosch, of een Permeke. Van Permeke ben ik, om zo maar te zeggen, fan. Als kind van 8 of 9 jaar heb ik in de schoolvakanties nog met tomaten gewerkt en prei geplant – ik was het gewend om met mijn handen in de grond te woelen. Ik heb dus affiniteit met de afmetingen van de handen die Permeke schildert.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Louwyck «Vrijen, natuurlijk. Ah, ja!»

HUMO Komt dansen ook in de buurt? Jij bent lange tijd in de eerste plaats danser geweest.

Louwyck «Ja, maar dansen doe ik niet veel meer; ik ben er te oud voor aan het worden. Maar als je vrijt, ben je toch met z’n tweeën aan het dansen? In mijn ogen toch.»

HUMO Ze noemen het niet voor niets de horizontale foxtrot.

Louwyck (lacht) «Da’s een goeie. Al zou ik het zelf eerder een mix van diverse werelddansen noemen.»

HUMO Stel dat je nieuwe vriendin je een vrijgeleide zou geven, met wie zou je dan graag eens één nachtje een mix van diverse werelddansen ten beste geven?

Louwyck «Hmm... Moeilijke vraag. Momentje, even nadenken. Eén nachtje, hè?»

HUMO Jawel. No strings attached.

Louwyck (denkt na) «Ik ben hier al mijn nagels aan het opeten, maar ik kom er niet op.»

HUMO Geen nood, vertel me eerst eens wat voor jou de hel op aarde is.

Louwyck «Het moment dat je weet dat je gaat sterven, maar nog niet dood bent. Dat moet verschrikkelijk zijn, zeker wanneer je van alles op je kerfstok hebt. Je brein werkt op zo’n moment op volle toeren, en je maakt een razendsnelle balans op van je leven. Zo van: ‘Shit, ik was toen niet fair tegen die persoon.’ Of: ‘Verdomme, ik had nog graag dat gezegd.’ De wetenschap dat dat allemaal niet meer mogelijk is omdat je doodgaat: dat moet de hel op aarde zijn. Daarom probeer ik in mijn leven niemand onrecht aan te doen.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Louwyck «Vliegen, en alles wat erbij komt kijken. Ik ben al enige tijd bezig met het behalen van mijn vliegbrevet, en dat is fantastisch leuk. En ’t is niet alleen het feit dat je vanuit een vliegtuig de wereld in een ander perspectief ziet; ’t is ook de studie van al de feitelijke factoren die maken dat je veilig vliegt of niet: aerodynamica, aardrijkskunde, elektronica, weerkunde, noem maar op. De voorbereiding op een vlucht is vaak even boeiend als de vlucht zelf.

»Nu, je weet misschien dat mijn vader ook gevlogen heeft, maar in 1991 is gecrasht. Ik heb dus een voorgeschiedenis, wat in het begin voor extra druk zorgde: ’t is niet omdat je vader een legende is – en dat wás hij – dat jij ook zo goed zult zijn. Maar gelukkig blijk ik toch enige aanleg te hebben. Ik heb een instructeur, Robert, een fantastische kerel met een ongelofelijk palmares. Een tijdje terug zei hij me: ‘’t Zit in je pollekes.’ Dat is leuk, om zoiets van zo’n topper te horen.»

HUMO Er rest mij nog één vraag: wie is je favoriete onenightstand?

Louwyck «Zjust, ik was het alweer vergeten. Wacht, laat me denken. (Klopt op zijn hoofd) Godverdomme, zeg. Gaan we anders niet even beneden in ’t café een pint drinken? Dan gaat het er meteen uit komen.»

HUMO Oké, doen we.

Louwyck (twee uur en vier à vijf biertjes later) «Ik weet het! ’t Is een Scandinavisch model met wie ik nog ooit in een kortfilm heb gespeeld. Maar hoe heet ze nu ook weer?»

HUMO Helena Christensen?

Louwyck «Nee, nee. Verdorie, ik kom er niet op.»

De bevriende dameskapper (scrollend op zijn smartphone) «Zou het misschien Camilla Lehmann kunnen zijn?»

Louwyck «Dat is ze! Een heel knappe verschijning. Naturel, geen dikke nek. ’t Is iemand van wie je nog gaat horen.

»Zijn we er?»

HUMO We zijn er.

Louwyck «Tof! Kom, we drinken er nog eentje.»


Stefanie Callebaut: ‘Ik ben mezelf al drie keer tegengekomen’

Wanneer we die ochtend Stefanie Callebaut treffen, de ravissante frontvrouw van synthpopgroep SX, kampt ze met lichte hoofdpijn als gevolg van een verschoven nekwervel – souvenirtje van haar optreden op Werchter – en is er op de koop toe een knipperlicht van haar auto stuk. Maar aangezien elk nadeel zijn voordeel heb, is er van een deuk in haar humeur geen sprake.

Stefanie Callebaut «Normaal gezien, wanneer een richtingwijzer kapot is, begint-ie heel snel te pinken: ták-ták-ták-ták-ták. Dat is bij mij ook het geval, alleen is het precies een sambaritme. Supercool! Iedere keer wanneer ik onderweg naar hier links moest afslaan, kreeg ik zin om te dansen (lacht). De zon scheen dan ook nog eens, dus ik werd op den duur wel echt vree goed gezind.»

HUMO De hemel op aarde?

Callebaut «Hmm, nee, dat nu ook weer niet. De hemel op aarde, voor mij zijn dat de momenten waarop ik samen met Benjamin (Desmet, gitarist en keyboardspeler, red.) aan een nieuw nummer aan het werken ben. De magie die dan ontstaat, maakt me altijd extreem gelukkig. ’t Is wel jammer dat zoiets nooit blijft duren. Op een bepaald moment ga je wat je aan het maken bent met een bewuster oog benaderen: dan is dat magische gevoel eigenlijk al weg, en je kunt er nooit meer helemaal terug bij.»

HUMO Duurzame magie, vind je die wel in kunst?

Callebaut «Ik ben in ieder geval wel altijd met kunst bezig, ja. Op dit moment zit ik in m’n hoofd met ‘Les amants’, een werk van Magritte dat ik een paar dagen geleden voor het eerst zag. Het beeldt een kus af tussen twee mensen die een wit laken over zich heen hebben: grappig, vond ik eerst, maar toen ik er vervolgens wat over las, besefte ik pas wat de ware toedracht was. De moeder van Magritte had blijkbaar zelfmoord gepleegd toen hij 13 was: ze was met een laken over haar hoofd in het water gesprongen. Ik dacht: ‘Shit, die dude is echt geschift!’ Maar wel een geweldig kunstwerk, hè? Geniaal in al z’n eenvoud.»

HUMO Voor we verdergaan: hoe weet ik eigenlijk zeker dat jij wel degelijk jij bent, en niet de tweelingzus die je op Werchter opvoerde?

Callebaut «Ik heb een scheef tandje (toont een scheef tandje). Mijn zus niet.»

HUMO Helder. Vertel mij eens, waar situeert zich jouw culinaire top?

Callebaut «Ik kan helemaal gek worden van een appelsien. Alleen al ernaar kijken vind ik geweldig. En wanneer je er dan een hap van neemt, krijg je een explosie van intense smaken in je mond.»

HUMO Ah, ben jij ook al zo’n gezond eten-freak?

Callebaut «Ik ben zeer bewust bezig met mijn eten, ja. Ik eet zo natuurlijk mogelijk – zaden en noten en zo – en probeer junkfood zoals chips en koeken te vermijden. Dat gaat me almaar makkelijker af: hoe natuurlijker je eet, hoe minder zin je hebt in pakweg chocoladetaart. Echt waar, ik denk dat dat een stuk simpeler is dan de meeste mensen denken. Je moet gewoon even doorzetten.»

HUMO Drink je graag?

Callebaut «Niet echt, nee. En al zeker niet veel: ik ben een te grote controlefreak om graag dronken te worden.»

HUMO Waar is de seks, drugs & rock-’n-roll naartoe, Stefanie?

Callebaut «Ik weet het niet, ik heb nooit het idee gehad dat seks, drugs en rock-’n-roll per se bij het muzikantenbestaan hoorden. Voor mij zijn diepe gesprekken en filosofie veel meer rock-’n-roll dan alcohol of drugs. Wanneer je drugs gebruikt of veel alcohol drinkt, ben je uiteindelijk toch ook op zoek naar iets?»

HUMO Lees je veel over filosofie, dan?

Callebaut «Soms, ja. Zo ben ik onlangs dankzij een tip van Benjamin begonnen in een boek van de dalai lama: héél boeiend. Hij komt trouwens in september naar Brussel: allen daarheen (lacht).»

HUMO Trekt het boeddhisme je aan?

Callebaut «Ik vind het wel een interessante religie, ja. Maar eigenlijk vind ik iedere religie interessant. Ik ben niet katholiek opgevoed, en heb dat altijd jammer gevonden: zo’n fascinerende godsdienst! Op de lagere school waren mijn zus en ik de enigen die zedenleer volgden, en ik kan me herinneren dat ik me daardoor extreem anders voelde dan de rest. Ik had echt geen benul van wat daar in zo’n kerk gebeurde, en ik begreep helemaal niks van bidden en een kruis slaan en zo. En in het zesde leerjaar kropen mijn medeleerlingen op woensdagmiddagen samen in een huis: dat was dan catechese. Maar wat déden ze daar allemaal voor weirde dingen? (lacht)

»Serieus, ik was bang van al dat katholieke gedoe, maar tegelijk vond ik het ook geweldig boeiend. Ik was dan ook heel blij toen ik kunst ging studeren, en ik in de lessen in contact kwam met al die verhalen die voor de meeste mensen vanzelfsprekend zijn. Een wereld ging voor me open.»

HUMO Heb je ooit al een mis bijgewoond?

Callebaut «Nee, dat niet. Enfin, niet in België. Wel in South Carolina.»

HUMO Hèh?

Callebaut «De man van mijn zus is van South Carolina; hij is een nazaat van slaven. Gospel en spirituals hebben me altijd aangetrokken: dat rauwe, dat pure, dat echte. ’t Gaat veel meer terug naar de basis van je mens-zijn dan wat je hier in de kerk ziet, denk ik. Ik ben niet gelovig, maar telkens wanneer ik in de States ben, ga ik naar de kerk. Voor mij is dat toch altijd een beetje thuiskomen. En echt waar: binnen de vijf minuten zit ik te wenen (lacht).»

HUMO Iets heel anders: wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

Callebaut «’s Avonds in je bed liggen wanneer je overdag in de zee gezwommen hebt: dan ben je precies nog altijd aan het meegaan op die golven. Een soort fantoomgevoel dat me altijd enorm veel rust geeft.»

HUMO En waar heb je een hekel aan?

Callebaut «Ik vind dat je eigenlijk aan niets een hekel mag hebben. Als iets me niet aanstaat, dan probeer ik er toch het positieve in te zien.»

HUMO Heeft je naaste omgeving ooit een hekel aan jou, denk je?

Callebaut «Heel zeker, ja. Ik kan ongelofelijk koppig zijn, en ben ook zeer vaak bezig met mezelf en mijn eigen wereld. Maar dat is de laatste tijd toch wat aan het veranderen. Lange tijd heeft alles in mijn leven in functie gestaan van de muziek, en heb ik gedacht dat ik alles alleen aankon – eigenlijk liet ik niemand toe in mijn leven. Maar inmiddels ben ik op een leeftijd gekomen waarop ik besef dat dat niet zo gezond is. Ik zie meer en meer in dat je andere mensen nodig hebt in het leven. De laatste twee jaar babbel ik dus veel meer met mensen, en luister ik ook veel meer.»

HUMO Bang om hautain over te komen?

Callebaut «Bang niet, nee, al weet ik wel dat veel mensen me hautain vinden. Maar weet je, de reden waarom ik me vaak afscherm van mensen, is dat ik hoogsensitief ben en zeer veel prikkels opneem. Dat is vermoeiend, hoor! Ik mag me nu bijvoorbeeld echt niet focussen op het geluid van die rinkelende glazen daar aan de toog, of ik word al ongemakkelijk. Onze muziek is voor mij een manier om al die opgeslagen prikkels naar buiten te duwen. Serieus, ik zou doodongelukkig worden als ik geen muziek had.»

HUMO Ben je ooit al doodongelukkig geweest?

Callebaut «Doodongelukkig is een groot woord, maar er zijn wel periodes geweest waarin ik mezelf tegenkwam, ja. Dat is, denk ik, drie keer gebeurd in mijn leven. De eerste keer was toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik was toen 8 of 9. De tweede keer was in mijn puberteit: dat zal voor de meeste mensen wel een moeilijke periode zijn. En de derde keer was recenter. ’t Is te zeggen: als late twintiger word je je er stilaan van bewust dat je ouder wordt, en dat je met het ouder worden ook een deel naïviteit verliest. Je kunt dat omarmen en er positief mee omgaan, wat ik ook probeer te doen, maar het kan je soms ook ongelukkig maken. Ik besef precies pas voor het eerst echt goed dat niet alles in het leven vanzelfsprekend is, en dat je keihard je best moet doen om er iets van te maken. Maar dat gegeven maakt me ook weer gelukkig: net omdat er een einde is, is alles mogelijk.»

HUMO Doe anders om te beginnen eens je best voor deze vraag: wie is je favoriete onenightstand?

Callebaut (glimlacht) «Ik heb tot daarnet in de auto over die vraag zitten nadenken. Eerlijk, ik vind dat heel moeilijk. Jij dwingt me met die vraag precies om ergens mee bezig te zijn waarmee ik eigenlijk helemaal niet bezig ben. Wat moet ik zeggen? René Magritte misschien, omdat dat een interessante mens was, en omdat ik weleens een surrealistische ervaring zou willen meemaken? Maar aan de andere kant: een onenightstand, dat is met een persoon die je juist níét interessant vindt, want je wilt er maar één keer iets mee doen. Nee, ’t is een zeer moeilijke vraag.»

HUMO Kom, kom. Er moet toch wel iemand zijn met wie je maar één keer iets zou willen doen?

Callebaut «Oké, als je echt aandringt: ik zou met iedere NBA-speler in bed willen belanden.»

HUMO Iédere NBA-speler?

Callebaut «Ja. Ofwel met Tyson Beckford, een zwart Amerikaans model, echt een megaknappe vent. Ik denk dat dat mooie kindjes zou kunnen opleveren. Want daarvoor doe je het, hè?»


Serge Pauwels: ‘Herten spotten met nachtkijker’

Wat vreet een renner zoal uit op de laatste rustdag in de Tour? In het geval van onze eigenste Serge Pauwels, die de afgelopen weken nog maar eens bewees één van ’s werelds meest begenadigde berggeiten te zijn, is dat: nonkel Humo te woord staan, en een zinnig antwoord proberen te verzinnen op de vraag wat voor hem de hemel op aarde is.

Serge Pauwels «In mijn persoonlijke leven moet dat de geboorte van mijn dochter Odile geweest zijn, vorig jaar. Ik heb toen een aantal dagen echt op een wolk geleefd. En het klinkt misschien als een cliché, maar ook mijn trouwdag was onvergetelijk. Ine en ik zijn eind oktober getrouwd – na het seizoen, zoals alle renners dat doen – maar het was zo’n mooi weer dat we de receptie in de openlucht hebben kunnen laten doorgaan. Wat bijzonder goed uitkwam, want het was aan de Koninklijke Gaanderijen in Oostende te doen, met zicht op het strand en de zee. Heerlijk om daar je hele familie en al je vrienden rondom je te hebben – ook mijn twee grootvaders, die intussen overleden zijn, waren er nog bij. En ook Carlos Sastre (Tourwinnaar in 2008, red.), die ik als blijk van waardering had uitgenodigd: ik heb veel van ’m geleerd toen ik in 2009 voor Cervélo reed. Een hele eer dat hij en zijn vrouw speciaal uit Spanje waren overgekomen.»

HUMO De hel op aarde, hoe stel je je die voor?

Pauwels «De hel op aarde, dat is een zware col beklimmen wanneer je een slechte dag hebt. Alles doet dan pijn, wat nog versterkt wordt doordat je geestelijk in een negatieve spiraal terechtkomt. Echt waar, dat is ongelofelijk afzien. Als renner leer je na verloop van tijd wel met die pijn om te gaan; je daalt zodanig diep in jezelf af dat je je enkel nog op je ademhaling focust. Als je dat goed kunt, kan het zelfs uitgroeien tot een vorm van meditatie.»

HUMO In bloedvorm zijn op een zware col, komt dat in de buurt van het hoogste lichamelijke genot?

Pauwels «Dat denk ik wel, ja. Op de Mont Ventoux had ik vorige week ook pijn, maar dat deerde niet omdat ik in the zone zat. Je fietst daar ook door een zee van mensen, van wie je weet dat ze daar al vier, vijf uur staan te wachten op het moment dat de eerste renner voorbijkomt. Dat geeft je een euforisch gevoel, ook al omdat je goed beseft: ‘Dít is waar ik altijd van gedroomd heb.’»

HUMO Hoe hoog scoort seks in jouw top van lichamelijke geneugtes?

Pauwels «Vrij hoog (lacht). Maar weet je, als profrenner kun je niet ongelimiteerd de liefde bedrijven. Sowieso is het al niet eenvoudig om na een training of een koers van vijf of zes uur seks te hebben. En daarbij moet je er ook altijd rekening mee houden dat je je energie goed moet doseren. Seks heeft zeker een plaats, maar dan wel op het juiste moment, wanneer je er tijd voor kunt vrijmaken.»

HUMO Je moet je als profrenner wel érg veel opofferingen getroosten, hè?

Pauwels «Het is een aparte levensstijl, ja. Maar mijn vrouw heeft zelf gekoerst, dus ze kent de vereisten om die sport goed te doen. Ine en ik, wij zijn samen een onderneming, een vennootschap. Ik ben degene die uiteindelijk op de pedalen duwt, maar ik zou dat zeker niet zo goed kunnen zonder haar steun.»

HUMO Stel nu eens even dat je carte blanche zou krijgen van Ine, met wie zou jij dan wel eens de koffer willen induiken? Gesteld dat je er de tijd voor zou kunnen vrijmaken, uiteraard.

Pauwels «Ah, nú herinner ik me weer wat ‘Tussen Hemel & Hel’ is! (lacht) Goh, jongens toch, niet gemakkelijk (denkt na). Oké, ik weet het: Halle Berry. Maar dan de Halle Berry die uit de zee komt gestapt in die James Bond-film, ‘Die Another Day’ (uit 2002, red.).»

HUMO Ah, met die witte riem?

Pauwels «Juist, ja. Toch een gedenkwaardig plaatje, nee?»

HUMO De film heb ik nooit gezien, het plaatje wel.

Pauwels «Dat bedoel ik (lacht).»

HUMO Iets heel anders, Serge: wat bezorgt jou geestelijk genot?

Pauwels «Mijn schoonvader is kinesist, en hij heeft van een patiënt eens een boek gekregen met prenten waar je, als je er maar lang en scheel genoeg naar kijkt, 3D-figuren in kunt zien. Het probleem was: iedereen zag die figuren meteen, zelfs de grootouders van Ine, behalve ik. Zó frustrerend vond ik dat, dat ik urenlang met dat boek in mijn handen heb gezeten, starend naar al die prenten. Uiteindelijk heeft dat wel zijn vruchten afgeworpen: bij één à twee prenten lukt het me nu om er iets van een 3D-figuur in te zien, als ik heel goed mijn best doe tenminste. Dat zijn de momenten die mij het grootste geestelijke genot bezorgen.»

HUMO Ben jij een kunstliefhebber?

Pauwels «Ik ben mezelf de laatste tijd min of meer aan het dwingen om het te worden, ja. Voor mijn trouw heb ik van de huisarts van mijn schoonfamilie een kunstwerk gekregen, en ook mijn schoonouders hebben me er eentje gegeven: een foto van Andres Serrano waarop je een Madonna met kind ziet – alleen is dat kindje als een mummie ingewikkeld. Intussen heb ik zelf ook nog één of twee dingen gekocht, onder andere een kleine installatie van Ricardo Brey, ‘Retrospective Prophecy’. En ook ‘The Hydraulic Door Check’, een boek van Richard Artschwager met een kaft van paardenhaar. Yvan Van Mol, de ploegarts van Etixx-Quick•Step, is een kunstliefhebber, en hij stuurt me af en toe een link door met een interessant werk.»

HUMO Even tussendoor: op sporza.be zag ik daarnet dat een mij verder onbekende renner van Giant, Simon Geschke, op deze rustdag bier aan het drinken was. En jij, Serge?

Pauwels «Ik niet (lacht). Iedere renner doet natuurlijk wat hij zelf wil, maar zelf bijt ik toch nog liever even op de tanden, wat drinken betreft. Sowieso tot aan het einde van de Tour, en als het van mij afhangt ook nog tot na de Olympische Spelen – ik weet op dit moment nog niet of ik mag gaan.»

HUMO Culinaire hoogstandjes, is dat ook iets waar je mee wacht tot na de Spelen?

Pauwels «Ja. Gisterenavond hebben we een ijsje gegeten als dessert, en dat was heel leuk, maar verder zondig ik voorlopig even niet. Ik heb ook iets om naar uit te kijken: ik heb mijn vrienden een barbecue bij ons thuis beloofd wanneer mijn sportzomer erop zit. En met mijn vrouw ga ik dan zeker ook nog eens een goeie Ierse steak eten bij ons in De Haan, in restaurant Kamperfoelie. Of een Thaise maaltijd in Chang Thong Thai in Brugge. Daar kan ik me dus echt op verheugen, hè. En zeker ook op het dessert: liefst iets met witte chocolade (lacht).»

HUMO Waar heb je een hekel aan?

Pauwels «Aan gierige mensen. Pas op, spaarzaam met je geld omgaan, dat vind ik een goeie eigenschap. Maar ik heb het niet zo voor mensen die nooit betalen wanneer je een koffie gaat drinken, of die op iedere cent proberen af te pingelen.

»Verder kan ik me ook ergeren aan een eigenschap die ik zelf helaas ook bezit: te vaak met je smartphone in de weer zijn. Vooral als ik met Odile aan het spelen ben, betrap ik mij er geregeld op dat ik tussendoor nog snel even mijn telefoon wil checken. Zo van: zou ik misschien geen berichtje hebben gekregen op Facebook?»

HUMO Wat je vaak ziet bij sociale media-adepten, is dat ze het geduld niet meer hebben om een boek uit te lezen.

Pauwels «Schuldig (lacht).

»In het voorjaar heb ik de Ronde van het Baskenland gereden. Op een avond zijn we in een cafetaria gaan eten, waar enkele locals de hele avond aan het kaartspelen waren met wat tapas erbij – een heel mooi, gemoedelijk tafereeltje. ‘Fuck,’ dacht ik, ‘dat is nu toch echt iets dat wij in België niet meer kennen.’ Niemand van die mensen keek daar ook maar één keer op zijn gsm. Ze zaten gewoon bij mekaar en speelden met de kaarten. Op dat moment heb ik even overwogen om volledig met sociale media te kappen, echt waar. Maar bon, die stap is me tot nog toe iets te drastisch. Het moet nochtans mogelijk zijn, want de mooiste momenten uit mijn leven waren allemaal zónder smartphone. Zo ga ik ieder najaar met mijn vrouw en haar uitgebreide familie naar de Ardennen, waar we ’s nachts met een nachtkijker herten spotten, en ’s avonds met z’n allen rond het kampvuur zitten te lachen en te eten en te drinken. En er is daar géén wifi (lacht). Eventueel zou op de achtergrond wel ‘The River’ van Bruce Springsteen mogen spelen, liefst de versie uit ‘Live in New York City’, waarop hij lang soleert op zijn mondharmonica. Zou ik dat nog mogen toevoegen aan wat ik daarjuist zei over de hemel op aarde?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234