Tussen Hemel en Hel: Kat Steppe, Wouter Beke en Hanne Decoutere

Jawel, het is weer zomer. De allerhoogste tijd dus voor een verse lading zwoele geneugtes, zinnelijke genietingen en zondige onenightstands. Tussen Hemel & Hel!

'Geef mij maar een danser voor één nacht: eens samen onze split oefenen'


Kat Steppe

‘Ik ben een irritante combinatie’

Alsof het nog niet heerlijk genoeg is om Ha! van Humo-winnares Kat Steppe over haar persoonlijke hemel en hel te mogen interpelleren, valt ons ook nog eens het tafeltje met de laatste beschikbare parasol op de Markt van Asse te beurt. Dat heet dan: een kwestie van geluk.

Kat Steppe «De hemel op aarde, voor mij is dat het gevoel dat je eigenlijk niet zo heel veel kan overkomen, omdat je weet dat je familie je nooit zal laten zitten. Een goeie familie, daar kan weinig of niks tegenop. Ik heb geweldige grootouders, fantastische ouders en een heerlijke zus, en mijn nichten zijn stuk voor stuk interessante exemplaren. Met heel die bende kerstavond vieren en honderd liter wijn achterover klokken: beter wordt het gewoon niet. Al moet je ’t ’s anderendaags wel bekopen, natuurlijk.»

HUMO Enthousiaste drinker, Kat?

Steppe «Best wel, ja. Gelukkig kan ik er goed tegen, en word ik er vooralsnog niet schijtedik van.

»Ik ben op dit moment een tv-programma met Philippe Geubels aan het draaien: hij was verrast toen ik hem vertelde dat ik het moeilijk vind om in een groep te functioneren – hij vindt dat ik zelfzeker overkom. Maar een werklunch bijvoorbeeld, ik krijg daar dus echt buikpijn van. Maar als het dan toch moet, dan maakt een glas wijn of twee het wel draaglijker. Ik ontstijg het tafereel dan in mijn gedachten, en sta mezelf vanop een afstand uit te lachen.»

HUMO Wat drink je het liefst?

Steppe «Maakt niet uit: wijn of bier, of nog iets anders. Ik erger me wel aan heel dat gin-tonicgedoe van de laatste jaren. Vroeger stelden we ons meer dan tevreden met Gordon’s en Schweppes in een normaal glas; tegenwoordig kun je niks meer bestellen zonder dat er een hele struik in drijft die tussen je tanden blijft zitten. En het moet altijd weer in zo’n bokaal waar je ijskoude handen van krijgt – heel vervelend, want ik heb het niet graag koud. ’t Is daarom ook, denk ik toch, dat ik het liefst warme winterkost eet. Hutsepot, en hert met veenbessen en kroketten, van die bazaar. Je kunt mij echt niet blij maken met een luchtig Italiaans slaatje; geef mij maar chicons met hesp. Jeroen Meus (met wie ze ‘Goed volk’ maakte, red.) is daar trouwens ook gek op. Tijdens de vlucht terug vanuit Siberië, waar het vreselijk koud was en het eten niet bepaald om over naar huis te schrijven, zag ik dat zijn vrouw op Instagram een foto van chicons in de oven had gepost. Zo van: dit staat op jou te wachten. Jaloers dat ik was!»

HUMO Waar erger je je nog zoal aan in het leven, buiten gin-tonics waar struiken in drijven?

Steppe «Heb je even? (lacht) Ik erger me aan mensen die de hele dag door aan zelfdefinitie doen. Die op voorhand hebben gedacht: als ik dít over mezelf zeg, dan ga ik zó overkomen. ‘Ik ben een croissantmadam,’ zeggen ze dan. Of: ‘Ik ben een echte Lars von Trier-man’. Stenen kloten krijg ik daarvan. Net zoals van vrouwelijke journalisten die me vragen hoe het is om ‘als vrouw’ deze job te doen. Met zo’n vraag bevestig je toch juist de zogenaamde ongelijkheid tussen mannen en vrouwen? Ik vind: je hebt vrouwen en je hebt wijven, en er zijn verdorie veel wijven op de wereld. Zo’n figuur als die ene mee, ik ben haar naam kwijt, die de Straffe Madammen Club heeft opgericht (Elke Jeurissen, red.): die moet gewoon kletsen krijgen.

»En verder erger ik me ook aan tiepen die door de dorpskern van mijn woonplaats Asbeek scheuren. Ergens bij ons in de buurt, ik weet helaas niet waar, woont een wijf met geel haar en een verrimpelde, doorrookte kop, dat graag met 130 per uur met haar Porsche door de bebouwde kom raast. Ons huis is inmiddels een versterkte burcht: overal hekken en poorten, want ik weet dat er van mijn kinderen niet veel zal overschieten als dat mens hen omvermaait. Serieus: als ik ooit te weten kom waar ze woont, dan zal ze nogal wat hondendrollen in haar brievenbus vinden.»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Steppe «O, zeker. Al de mannen in mijn leven hebben me op een gegeven moment gezegd dat ik een irritante combinatie ben van een bazig wijf en een klein meisje. De switch tussen de twee gebeurt altijd onopgemerkt, zodat ze nooit weten met wie ze te maken hebben.»

HUMO Snel over naar het hoogste geestelijke genot dan maar.

Steppe «Het hoogste geestelijke genot? Ik zou graag zeggen: een boek lezen, maar dat is te lang geleden. De afgelopen vijf jaar heb ik letterlijk elke dag gewerkt, én kinderen gekocht en ververst.»

HUMO En het hoogste lichamelijke genot?

Steppe «Seks, natuurlijk. Fietsen of lopen, dat komt allemaal niet in de buurt. Enfin, ik fiets niet, maar ik ga weleens joggen. En sinds kort boks ik – ik volg krav maga, een zelfverdedigingstechniek van, als ik me niet vergis, de Mossad.»

HUMO Hoe ben je dáár ooit bij gekomen?

Steppe «Op mijn 19de zat ik op een avond in een café in Menen aan de toog met twee gasten, vrienden van mij. Rond drie uur ’s nachts vertrok ik te voet naar huis, en toen ik over de markt wandelde, kwam er ineens een witte auto snel naar me toe gereden. De bestuurder drukte hard op de rem, waarna hij en zijn passagier uitstapten, allebei met een kap over hun hoofd. Ik had kunnen weglopen of hen een paar stampen in hun edele delen kunnen verkopen, maar in plaats daarvan bevroor ik. En ja, even later lag ik dus in de koffer van een rijdende auto, zonder te weten wat er ging gebeuren. Wat bleek toen ze me na een tijd uit die koffer haalden? ’t Waren die twee gasten van in het café, die ’s een grapje met Steppe wilden uithalen.»

HUMO Vreemd grapje.

Steppe «Klopt ja. Enfin, wat ik wou zeggen: ik wil genezen van die neiging tot bevriezen. En daarbij is het ook wel verfrissend om iemand op zijn gezicht te mogen slaan na een drukke werkdag.»

HUMO In de gespecialiseerde pers heb ik gelezen dat je relatie op de klippen is gelopen. Maar los daarvan: wanneer in je leven was je het ongelukkigst?

Steppe «Tussen mijn 16de en mijn 28ste ben ik bij momenten erg ongelukkig geweest, omdat ik mijn draai niet vond. Ik ken nu een meisje van 16, een juweel met een krokant brein, dat het ook moeilijk heeft om haar plaats in de wereld te vinden, want ze is anders dan de rest. Ik wil haar eigenlijk al een tijdje zeggen dat het allemaal wel goed komt – had iemand dat op mijn 16de maar tegen míj gezegd.»

HUMO Was je een rebelse puber?

Steppe «O ja, ik heb het heel hard uitgehangen. En dan niet alleen thuis, maar vooral ook op school: ik voerde geen klap uit, en bijna iedere week vloog ik buiten en moest ik het weer eens bij de maatschappelijk werker of de directeur gaan uitleggen. Ik herinner me dat ik een keer maandenlang heb geweigerd mijn huiswerk voor wiskunde te maken, totdat de leraar in kwestie in de problemen dreigde te komen met zijn dossier, en me begon te smeken. Heel gevaarlijk natuurlijk, want als 15- of 16-jarige kreeg ik ineens macht die ik niet verdiend had. Wat deed ik? Ik raffelde snelsnel drie, vier huistaken af, en die leverde ik dan in. En toen ik ze ’s anderendaags verbeterd terugkreeg, zei ik: ‘Ja maar, meneer Carton, dat staat hier vol met rode stylo! Dat kan niet, hè?’ Ik schaam me diep dat ik toen zo was, maar ik kan de klok niet meer terugdraaien.»

HUMO Wanneer is de ommekeer gekomen?

Steppe «Toen ik aan de Academie in Gent ging studeren. Het eerste halfjaar heb ik daar ongelooflijk het zwijn uitgehangen, maar bij mijn eerste jurybeoordeling besefte ik ineens: ‘Mijn ouders betalen dat hier wel allemaal.’ Vanaf dat moment ben ik me beginnen te gedragen, en ben ik ook gaan werken. In de horeca vooral, maar ook een tijdje in een bloemenwinkel op de Franse grens. Gruwelijk was dat (lacht). We kregen daar veel Noord-Fransen over de vloer die boeketten kochten die pijn aan de ogen deden – ik stelde geregeld een boeket samen waarvan ik dacht: ‘Als iemand me hier ooit mee zou willen bedanken voor iets, dan sla ik er hem mee op zijn kop.’ Misschien is daar mijn gevoel voor esthetiek wel geboren.»

HUMO Ben je een kunstliefhebber?

Steppe «Welja, ik schilder samen met mijn pa, hè (Dirk Steppe, red.). Vooral grote realistische portretten van mensen die we graag zien. Ik doe het heel graag, maar ’t is naar mijn idee nog altijd niet de mix die het zou moeten zijn.»

HUMO Rest ons nog de vraag naar je favoriete onenightstand.

Steppe «Mijn all-time favoriete onenightstand is de acteur Ray Winstone, vanwege die magistrale crapulenkop van hem. Het lijkt mij ook een échte man, eentje van het niet al te moderne type (lacht).»

HUMO Kies ook eens een echte man wat dichter bij de deur?

Steppe «Ik heb thuis lang over deze vraag zitten nadenken. Ook al wordt het spectrum in gevoelige mate versmald door het feit dat ik uit principe niet onder mijn leeftijd vogel: mannen wier tienermoeder ik geweest zou kunnen zijn, vind ik seksueel onaantrekkelijk. Enfin, ik ben uitgekomen bij Guy Verhofstadt: ik heb altijd een boontje voor hem gehad. Weer zo’n magistrale krapulenkop, hè? (lacht)»


Wouter Beke

‘Copulerende koppels op de cover’

Zijn pleidooi voor een warme samenleving ten spijt staat de airco in het kantoor van Wouter Beke op tien, en voelt het er, bij 32 graden buitentemperatuur, zowaar iets te frisjes aan. Zou het dan toch kloppen wat vuilspuiers weleens beweren, dat de CD&V-voorzitter een ijskonijn is, en dodelijk saai bovendien? Welnee: achter de koele façade huist een warmhartige persoonlijkheid; achter de brillenglazen woont een mens van vlees en bloed.

Wouter Beke «In mijn tuin, die ik de afgelopen twintig jaar min of meer eigenhandig heb aangelegd, staan twee rozenperkjes. Afgelopen dinsdagochtend rond zes uur stond mijn jongste dochter Nette, 5 is ze nu, aan mijn bed: ‘Papa, de eerste roosjes zijn er. Gaan we ze plukken?’ Voor mij hoeft de hemel op aarde niet meer te zijn dan dat: een heel gewoon, maar tegelijk ook heel speciaal en intens moment. Die roosjes hebben we vervolgens in een vaasje gedaan, dat we aan de ontbijttafel op het bordje van de mama hebben gezet. Dingen die een mens gelukkig maken.»

HUMO Aandoenlijk! Is er ook ooit een periode in uw leven geweest waarin u ongelukkig was?

Beke «Ongelukkig is een groot woord, maar ’t was toch wel een behoorlijke klap toen ik in september 2002 geheel onverwachts naar de spoedafdeling moest in Gasthuisberg, met acute maag- en darmbloedingen. Ik was net getrouwd, bezig aan de voorbereiding van mijn doctoraat, en pas politiek actief. En ineens leken al mijn dromen in rook op te gaan. Dan kom je jezelf wel even tegen, hoor. Bon, ’t is gelukkig allemaal goed gekomen. En ik heb er ook iets van geleerd: ik voel mijn lichaam nu beter aan, besef het sneller wanneer ik over de schreef dreig te gaan. Volgens veel mensen ben ik ook rustiger geworden, jaag ik me niet meer te snel op. Dat is niet alleen een voordeel in mijn job, het komt ook van pas wanneer de zaken écht fout gaan.

»Op 22 maart vorig jaar werd recht onder dit gebouw de aanslag op metrostation Maalbeek gepleegd. Ik ben onmiddellijk naar hier gekomen, en toen ik arriveerde was het gebouw al volledig ontruimd: men vreesde dat één van de aanslagplegers hier nog rondliep, en dat de aanslagen een impact hadden gehad op de structuur van het gebouw. Ik ben dan onder politiebegeleiding het gebouw mogen binnengaan, om alle persoonlijke bezittingen die de mensen hadden achtergelaten in een grote zak te steken: gsm’s, huis- en autosleutels, identiteitskaarten, treintickets, jassen. Alle verdiepingen ben ik afgegaan, en daarna ben ik op de benedenverdieping gepasseerd, in wat nu onze cafetaria is: daar werden de eerste zorgen toegediend aan de slachtoffers, ook door onze medewerkers. Een afschuwelijk beeld: bloed, verbrande kledingstukken, totaal ontredderde mensen. De geur ook die daar hing: onbeschrijflijk. Die dag zal me helaas altijd bijblijven.»

HUMO Laten we het over een vrolijker boeg gooien. Wat is voor u het hoogste lichamelijke genot?

Beke «De ontspanning na een inspanning. Een fris pintje na een toertje met de fiets.»

HUMO Op welke plaats komt seks?

Beke «Dat facet heeft zeker ook een plaats. Het maakt deel uit van een relatie, hè? Na een glas wijn, bijvoorbeeld (lacht).»

HUMO Drinkt u graag, ja?

Beke «Welja, samen met mijn vrouw durf ik ’s avonds al eens een glas te drinken, om samen de dag te overlopen. En na het joggen of zwemmen drink ik weleens een trappist. Eén keer per jaar hou ik wel mijn alcoholvrije maand – dit jaar was dat in februari, in het kader van Tournée Minérale. Niet omdat ik moet afkicken, maar omdat ik het gevoel heb dat het disciplineert, en omdat het goed is voor de gezondheid en een louterend effect heeft.»

HUMO Hebt u ook aan Dagen Zonder Vlees meegedaan?

Beke «Geprobeerd, ja (lacht). Maar daar eet ik toch te graag vlees voor, denk ik.»

HUMO Uw culinaire top ziet er vlezig uit?

Beke «Als ik aan mijn culinaire top denk, dan gaan mijn gedachten al snel terug naar mijn kindertijd. Mijn grootvader – de vader van mijn moeder, uit Lommel – kweekte konijnen. Mijn grootmoeder slachtte ze, en maakte ze vervolgens klaar op een manier die ik niemand haar ooit heb weten nadoen. Maar ze at er zelf niet van: ze lustte geen konijn.

»Met mijn grootmoeder – vorig jaar is ze helaas gestorven – had ik een heel intense band. Ze heeft nooit de kans gehad om te gaan studeren, maar ze was zeer verstandig, en ze heeft me veel levenslessen geleerd. Mijn twee grote levensmotto’s komen van haar: ‘Het is niet zo belangrijk wát je doet, zolang je het maar goed doet’, en ‘Neem het leven ernstig, maar jezelf niet’. Daarom heb ik ook altijd kunnen lachen met die cartoons in Humo van Jeroom en Jonas Geirnaert (‘De avonturen van een christendemocratische superheld’, red.), en met de vergelijking met Marcske uit ‘F.C. De Kampioenen’ die weleens gemaakt wordt. En ook die karikatuur in ‘Tegen de sterren op’ vind ik nog wel lollig.»

HUMO Zomaar een vraagje op goed geluk: hebt u ooit gerookt?

Beke « Ja: pijp.»

HUMO Ik zou meer vragen op goed geluk moeten stellen.

Beke «Ik ben ermee begonnen tijdens mijn doctoraatsperiode, in Leuven. In de laatste fase ben je heel veel alleen, en zit je twaalf uur per dag achter je computer. Af en toe laste ik een pauze van tien minuten in, om wat uit te blazen en mijn geest helder te maken. De pijp hielp me toen wel. Nu nog altijd heb ik thuis een paar exemplaren liggen: zo heel af en toe, op vakantie bijvoorbeeld, haal ik er eentje boven.

»Een paar keer per jaar trekken we met het gezin naar de Belgische kust, om een weekendje uit te waaien. Wat ik dan het allerliefste doe, is een boek lezen op een rustig stukje strand, met een pijp erbij. En dan, na een tijdje gelezen te hebben, stap ik de zee in, en mijmer ik al wandelend over wat ik net gelezen heb.»

HUMO Welk boek mag dat zijn?

Beke «Ik lees vooral non-fictie, met name sociale wetenschappen, filosofie en geschiedenis. Op dit moment ben ik bezig in ‘De wereld van gisteren’ van Stefan Zweig, een boek over de Europese identiteit tegen de achtergrond van de jaren 30: de opkomst van het nazisme, fascisme en communisme. Het verscheen in de jaren 40, maar ’t is nog altijd hyperactueel.»

HUMO Leest u ook poëzie?

Beke «Niet meteen, nee.»

HUMO Ik vraag het omdat ik daarnet in het wachtkamertje door een nummer van Ampersand bladerde, het ledenblad van CD&V. Op de achterkant trof ik tot mijn verrassing een gedicht aan van CD&V-pilaar Marc Van Peel, getiteld ‘Wouter Beke’.

Beke (glimlacht)

HUMO Een fragmentje: ‘Onverstoord regeert hij nu al vele jaren / Het lijkt zijn gemoed niet zoveel te bezwaren’.

Beke «Schitterend, hè? (lacht)»

HUMO Zonder meer. En het rijmt ook prachtig.

Beke «Marc is niet alleen een bekwaam politicus, hij is ook een groot entertainer. Dé causeur bij uitstek binnen CD&V.»

HUMO Bent u een kunstliefhebber?

Beke (knikt) «Kunst is één van de zaken die ons onderscheiden van de dieren. Wij mensen maken iets dat strikt gezien geen nut heeft.

»In het vergaderzaaltje hiernaast staat een kunstwerk, ik zal het u straks laten zien. Het is een beeldhouwwerk van Willy Peeters dat ik gebruikt heb op de cover van het essay dat ik eind vorig jaar heb uitgebracht (‘Het nieuwe wij. Pleidooi voor een betrokken samenleving’, red.). Ik vond het een erg toepasselijk beeld, omdat het mensen in verbondenheid met elkaar voorstelt. En dat bedoel ik in de meest intieme zin van het woord, want het zijn copulerende koppels.»

HUMO Come again?

Beke (lacht) «Ik had het aanvankelijk niet gezien, tot ik de kunstenaar in zijn atelier ben gaan opzoeken. Hij zei: ‘Kijk er nog eens heel goed naar.’ En ja, toen zag ik het dus ook. Maar wat kon ik doen? ’t Stond ondertussen al op de cover.»

HUMO Ik geloof dat het zo zoetjesaan tijd is voor de klap op de vuurpijl.

Beke «Wie mijn favoriete onenightstand is, zeker? (lacht) Twintig, vijfentwintig jaar geleden zou ik gezegd hebben: Juliette Binoche. Als jongeman zag ik haar in die intrigerende trilogie van Kieslowski (‘Bleu’, ‘Blanc’ en ‘Rouge’, red.), en dat maakte indruk. De muziek uit die films staat trouwens op mijn iPhone: zelfs na zoveel jaren kan ik nog altijd geestelijk opgetild worden door enkele hemelse passages. Maar Juliette Binoche… Ja, die deed me wel wat.»

HUMO Is er tegenwoordig nog iemand die u iets doet? Buiten uw vrouw dan.

Beke «In het binnenland of in het buitenland?»

HUMO Het binnenland.

Beke «Veerle Baetens. Ik heb haar zien schitteren in de film ‘The Broken Circle Breakdown’: daar heeft ze een enorme indruk op me gemaakt. Bovendien is ze iemand met wie ik ook van mijn kinderen zou mogen thuiskomen (lacht). Ze zouden nogal grote ogen trekken als ik zou zeggen dat ik Mega Mindy heb meegebracht.»

HUMO Mega Mindy wordt gespeeld door Free Souffriau.

Beke «Ah ja, da’s juist.»

HUMO Maar zij mag ook wel op uw lijstje met favoriete onenightstands staan?

Beke «Euh… ja, waarom niet. Ze kan ook heel mooi zingen.»


Hanne Decoutere

‘Kokhalzen van vlees’

‘Ik geef niet veel interviews,’ zegt Hanne Decoutere, de ranke gazelle van ‘Het journaal’. ‘Maar als ik er dan eentje geef, dan ga ik er helemaal voor en zeg ik: ‘Néém maar’.’ Zullen we doen, Hanne.

Hanne Decoutere «Sorry dat ik wat te laat op de afspraak ben, maar ik ben nog aan het nahijgen van mijn ochtendlijke loopsessie. Voor mij is dat het hoogste lichamelijke genot: ’s ochtends een uurtje gaan joggen in het Zoniënwoud – wij wonen daar vlakbij. Ik ben echt niet het type dat in de fitness op de loopband gaat staan: ik moet en zal búíten gaan lopen, door weer en wind, want ik vind het fantastisch om de seizoenen te zien veranderen. Het toffe aan lopen is ook: waar je ook bent, je kunt er altijd aan beginnen. Ergens een uurtje tijd? Kom, schoenen uit de kofferbak en je bent weg. Voor mij is het een verslaving, denk ik, want ik voel me er daadwerkelijk slecht bij als ik eens niet kan gaan lopen. Mijn lichaam snakt ernaar, en mijn geest ook.»

HUMO Is het je enige verslaving?

Decoutere «O nee (lacht). Aan dansen bijvoorbeeld ben ik ook verslaafd.

»Ik ben vatbaar voor verslavingen, want ik ga altijd in alles voluit: ofwel doe ik het voor de volle 100 procent, ofwel doe ik het niet. Ik zal dus ook niet één balletles per week volgen; nee, ik moet meteen drie of vier keer gaan. Enfin, sinds ik twee kleine kinderen in huis heb (Anna, 3, en Vincent, 1, red.), ben ik al blij als ik twee keer in de week mijn pliés kan doen.

»Met eten heb ik die dwangmatigheid, dat alles-of-niets-gevoel, wat minder: ik ben niet zo gulzig. Al ben ik wel iemand die, culinair gezien, afmaakt waar-ie aan begonnen is. Trek ik een zak chips open – wat ik trouwens zelden doe – dan eet ik die zak ook in één keer leeg. Half werk, daar ben ik niet voor. Ik proef ook altijd graag van alles wat er voorhanden is. Op restaurant neem ik bijvoorbeeld het liefst een dessertbordje met allerlei verschillende kleine dingetjes erop – mijn culinaire top – zodat ik zeker weet dat er niks is dat ik níét geproefd heb. Ik denk dat ik goed in Spanje zou kunnen leven, met al die tapas.»

HUMO Heb j…

Decoutere «Bergbeklimmen, dat heb ik ook lang gedaan. En nog steeds, maar minder vaak dan vroeger. Héél lang klimmen door de sneeuw en de kou, en ’s nachts ergens op een bergflank in een tentje overnachten, en dan uiteindelijk de top bereiken en daar tien minuten lang de hemel bijna kunnen aanraken: da’s een onbeschrijflijk gevoel, dat voor mij de hemel op aarde benadert. Het geeft je een ongelooflijke rust en kalmte, en aangezien ik een heel druk leven leid en ook nog eens erg sociaal ben ingesteld, kan ik daar bij momenten intens van genieten. Jammer wel dat ik heel snel bevroren handen en voeten heb, en écht koude temperaturen gewoon niet aankan. Mijn droom om ooit op de Mount Everest te staan, zal ik dus nooit kunnen waarmaken.»

HUMO Wat is voor jou de hel op aarde?

Decoutere «O, daar hoef ik niet lang over na te denken. Sinds mijn 9de eet ik geen vlees meer, omdat ik er vies van ben. Alle andere mensen mogen doen wat ze willen, en ik ontzeg het mijn kinderen ook niet, maar zelf krijg ik het niet binnen, en wil ik er zelfs niet in de buurt van zijn. De hel op aarde, voor mij zou dat dus zijn: gedwongen worden om in een slachthuis te werken. Voor ‘Het journaal’ moest ik ooit een reportage gaan draaien in een vleesverwerkend bedrijf: de enige reportage die ik ooit geweigerd heb. Ik moet al bijna kokhalzen als ik er nog maar aan denk!

»Ik ben ook zwaar claustrofobisch, in die mate zelfs dat ik pas op latere leeftijd voor het eerst de lift heb durven te nemen. Uit panische angst voor liften deed ik tot dan toe dus altijd alles met de trap, zelfs al moest ik op de achttiende verdieping zijn. Nu, inmiddels heb ik wel geleerd de lift te nemen, al doe ik het nog altijd niet graag. Qua hel op aarde lijkt dat me het allerergste: vastzitten in een lift in een vleesverwerkend bedrijf.»

HUMO Ik moet ineens terugdenken aan ‘Fear Factor’ met Walter Grootaers.

Decoutere «Dat programma waarin ze harige spinnen over mensen hun gezicht lieten kruipen, en zo? Als ik had meegedaan, dan hadden ze me vast in een vleesbad gedompeld. Of me geblinddoekt allerlei stukjes vlees laten proeven. Bweurk!»

HUMO Waar heb je een hekel aan in het leven?

Decoutere «Aan wachten. Ik heb jou nu ook laten wachten: mijn oprechte excuses, ik zou dat zelf echt niet fijn hebben gevonden. Maar in een wachtzaal moeten zitten, bij de dokter bijvoorbeeld: ik kan daar echt niet tegen. Ik heb honderd-en-één dingen te doen in een dag, wachten is in mijn ogen puur tijdverlies. En waar ik ook een hekel aan heb, is wanneer mensen in mijn personal space komen staan. Je kent het wel: je bent met iemand aan het babbelen, en je gesprekspartner komt telkens een beetje dichter staan, totdat je bijna neus aan neus staat.»

HUMO (schuift zijn stoel een stukje naar achteren) Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

Decoutere «Heel zeker, ja. Ik raas door het leven, en hoewel ik snak naar rust, maak ik er zelden tijd voor. Mijn man moet me er soms echt op wijzen: ‘Kijk eens rond je, zie hoe fijn we het hebben.’ En ik ben ook koppig, hè. We zijn op dit moment onze tuin aan het aanleggen: die helt een beetje, en mijn man wilde het zo laten, maar ik wilde het liever plat. Een paar maanden lang hebben we erover gediscussieerd, maar nu heb ik het pleit gewonnen. Ja, kijk: als iets op een bepaalde manier in mijn hoofd zit, dan is het voor mij heel moeilijk om daarvan af te stappen.»

HUMO Lees je graag?

Decoutere «Jááá, absoluut! Liever en liever zelfs. Leven, ik doe dat echt bijzonder graag.»

HUMO Neenee: léés je graag?

Decoutere «Ah! Sorry, dat had ik verkeerd verstaan. Ja, lezen doe ik ook heel graag. ’t Is te zeggen: als kind was ik een echte boekenwurm, en ook in het middelbaar las ik nog veel romans, maar sinds de unief is die hobby wat gaan liggen. Non-fictie lees ik wel nog veel, meestal in functie van een grote nieuwsgebeurtenis. En ik ben ook een enorme veelvraat als het op magazines en kranten aankomt, en nieuwssites. Het internet, ik vind dat iets fantastisch, maar je raakt er wel veel tijd door kwijt. Ik ben zo iemand die iets leest en dan denkt: ‘Ah ja! Hoe zat dat nu ook weer?’ Vervolgens ga ik het googelen, waarna ik op iets anders stuit waarvan ik denk: ‘Hmm, daar wil ik meer over weten’. En voor je het weet ben je een uur verder.

»Maar wat literatuur betreft: we vertrekken zaterdag op vakantie naar Oostenrijk en Italië, en er liggen twee boeken klaar: ‘Wil’ van Jeroen Olyslaegers en ‘Oorlog en terpentijn’ van Stefan Hertmans – heb ik nog altijd niet gelezen.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

Decoutere «Salvador Dalí, één van mijn favoriete kunstenaars, heeft een paar schilderijen gemaakt die als het ware twee werken in één zijn: als je lang genoeg kijkt, zie je ’t ineens op een heel andere manier. In een museum staan en het zien, terwijl degene die naast je staat het niet ziet, dat vind ik wel tof (lacht).

»Maar als ik aan geestelijk genot denk, dan zie ik ook mijn man voor me, en hoe hij soms aan zijn bureau uitroept: ‘Yes, yes, yés! Ik héb het!’ Mijn man heeft voor burgerlijk ingenieur gestudeerd, en met zijn bedrijf ontwerpt hij bewegende mechanica voor de entertainmentsector. Die grote, draaiende kubus bijvoorbeeld die Beyoncé vorig jaar mee had op haar wereldtournee: die had zijn bedrijf gemaakt en geleverd. Geen sinecure hoor, om zo’n immens zwaar gevaarte te laten draaien zonder dat het omvalt. En dan moest het ding ook nog eens opengaan. Dus ik kan me voorstellen dat je ontzettend blij bent wanneer je na lang werken ineens dóórhebt hoe dat ding in elkaar moet zitten.»

HUMO Beyoncé, is dat jouw genre?

Decoutere «Nee, eigenlijk niet. Ik ben mee geweest naar het optreden: leuk, maar ik zou er nooit zelf geld aan geven. Zelf hou ik eerder van klassieke muziek, en ook wel van Muse en Coldplay. Onze openingsdans was er eentje van Muse: ‘Unintended’.»

HUMO Ik wil er geld op inzetten dat je weet welke vraag ik nog overheb.

Decoutere «O jee. Wist je dat ik dit interview bijna had afgeblazen om die vraag? Ik heb hier letterlijk wakker van gelegen. Eindeloos heb ik zitten nadenken over wie toch mijn favoriete onenightstand zou kunnen zijn, maar ik ben er niet uit geraakt. Een naam kan ik je dus niet geven, al zou ik er niks op tegen hebben om eens een atleet met veel uithouding in bed te hebben. Hypothetisch gezien dan, hè?»

HUMO Een marathonloper, bedoel je?

Decoutere «Hmm, nee. Marathonlopers zijn me te mager.»

HUMO Een sprinter dan, zoals Usain Bolt?

Decoutere «Ook niet: die moet ik delen met iedereen (lacht).»

HUMO Of anders…

Decoutere «…iemand uit de balletwereld? Ja, waarom niet. De principal van Het Ballet van Vlaanderen misschien, Wim Vanlessen? Die mag van mij zijn spagaat weleens komen tonen (lacht). Oké, hij is niet voor de vrouwen, maar deze vraag is sowieso puur hypothetisch, hè? Een danser zou me in elk geval wel aanstaan voor één nacht, zeker een hetero: eens samen onze split oefenen.

»God, wat ben ik hier allemaal aan het zeggen?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234